Saint of the Day 25/February

Saint of the Day

(February 25)

✠ Blessed Sebastian de Aparicio✠

Born : 20 January 1502 in La Gudiña, Orense, Spain

Died : 25 February 1600 
Lies in the Chapel of the Virgin of the Conquest, 

Church of Saint Francis of Assisi, Puebla,  Mexico

Body Incorrupt

Beatified : 17 May 1789 by Pope Pius VI

Patronage :
• Drivers
• Road Builders
• Travellers

Sebastian de Aparicio y del Pardo, O.F.M. (20 January 1502 – 25 February 1600) was a Spanish colonist in Mexico shortly after its conquest by Spain, who after a lifetime as a rancher and road builder entered the Order of Friars Minor as a lay brother. He spent the next 26 years of his long life as a beggar for the Order and died with a great reputation for holiness. He has been beatified by the Catholic Church.

Aparicio was born in A Gudiña, Ourense, in the Galician region of Spain. He was the third child and only son of Juan de Aparicio and Teresa del Prado, who were poor, but pious peasants, and spent his childhood tending sheep and cattle and in service to those of means. He learned his prayers from his parents, but had no schooling, and was not able to read or write. Despite his illiteracy, he had absorbed the discourse on how to lead a pious and holy life that he could emulate models in hagiographic texts. According to his own account, his life was saved in a seemingly-miraculous way during an outbreak of the bubonic plague in his town in 1514. Forced to isolate him from the community in quarantine, his parents built a hidden shelter for him in the woods, where they left him. While lying there helpless, due to his illness, a she-wolf found the hiding spot and, poking her head into his hiding spot, sniffed and then bit and licked an infected site on his body, before running off. He began to heal from that moment.

When Aparicio was older, he determined to seek work outside his region in order to help support his family and to provide dowries for his sisters. He traveled east to Salamanca and then as far south as Sanlúcar de Barrameda, doing agricultural work. Apparently, due to his good looks, he was frequently the target of sexual advances by women, which violated his determination to live a life of chastity. He finally decided to escape the situation and to improve his fortune by traveling to the newly conquered Americas. He also desired to help the conquered peoples of Spain's new lands and to foster the Catholic faith there.

Aparicio sailed from Spain in 1533, landing in Veracruz later that year. With the growth of the cattle trade introduced to the Americas by the Spanish and the land grants offered to colonists by the Spanish government, he decided to move farther inland to Puebla de los Ángeles, recently founded by the Franciscan friar, Toribio de Benavente Motolinia, one of the Twelve Apostles of Mexico who came to New Spain in 1524 to evangelize the Indians.
Once settled in Puebla, Aparicio began to cultivate indigenous maize but also European wheat. He was one of the first Spaniards who raised and trained cattle, another European import, to use in plow farming and transportation. He got permission to ride out into the brush and round up wild cattle which he then trained to pull a cart. As a result, he is considered to be the first Mexican “cowboy” or charro. He realized the difficulty of transporting supplies in Mexico, which before the conquest had no domesticated animals to move goods and difficult terrain, which meant that transport between growing Spanish settlements impeded economic expansion. The burden the lack of decent roads caused both the native peoples and animals forced to bear the loads on poor and uneven surfaces through the mountains cutting the countryside. He then conceived the idea of building roads from Puebla to the port of Veracruz, Mexico's main link to Spain. He recruited a fellow Spaniard as a partner in the enterprise, and they approached the colonial authorities for a grant to undertake this construction. Successful in this, they began building the roads which began to connect Spanish communities of Mexico. After several years, he promoted the building of a highway to connect the silver mining city of Zacatecas with Mexico City. The discovery of silver in Mexico in the 1540s was a major event in the economic consolidation of the colony. Aparicio established the transport system which sent agricultural products to Spain and brought necessary items to the residents of New Spain.

Aparicio prospered, becoming a wealthy man, but he decided to sell his transport business in 1552. He then bought an expanse of land (hacienda de labor) near Zacatecas, where he farmed and ranched cattle. He began to teach the native people how to use a plow for their farms. He showed them how to domesticate horses and oxen, introduced by the Spanish and unfamiliar to the indigenous population, and how to build wagons for transporting their goods, as wheels had also previously been unknown. He, however, had never lost his commitment to a life of faith. He followed a very ascetic way of life, sleeping on the ground and eating the poorest foods. His charity extended to all, giving much of his wealth to those in need, and lending money without asking anything in return. Eventually feeling pressured to marry, at the age of 60 he became engaged to a young woman who had no hopes of finding a husband, due to her lack of a dowry. They agreed to practice a white marriage, not consummating the union. Though she was much younger, his wife died a year later. He married again two years after that, with one María Esteban, with the same arrangement, only to lose his second wife by the time he was 70.

Shortly after being widowed for the second time, Aparicio grew seriously ill and began to re-assess his life. He began to dress very simply and to spend long hours in church. Feeling a call to enter the consecrated life, he frequently visited the Franciscan friars in Tlalnepantla. Added to his own doubts were those of a number of the friars as to his ability to follow their life. Finally his confessor made a suggestion: Aparicio would donate his fortune to the first Monastery of Poor Clares in Mexico, founded a few years earlier, and would live as a volunteer on the grounds, serving the external needs of the nuns. He accepted this suggestion, and signed a deed to this effect on 20 December 1573.

The following year, despite considerable advice against this from his friends, given his advanced age, Aparicio finally decided to apply to the friars to be admitted as a lay brother. After a year of following the routine of service and prayer followed by nuns, the superiors of the friars decided to accept him, and he received the religious habit of a friar on 9 June 1574, aged 72, at the novitiate of the Order in Mexico City. During the following year of probation, he experienced continued trials, both with the difference in age between himself and his classmates, and in what he experienced as demonic attacks upon his resolve. These ended with his profession of religious vows on 13 June 1575. As he was still illiterate, his document of commitment had to be signed by a fellow friar, Alfonso Peinado.

After this, Aparicio was assigned to serve at the friary in Santiago in Tecali, near Puebla. He felt a blessing in this location, dedicated as it is to St. James the Great, the patron saint of his native Galicia, to whom he prayed constantly throughout his life. At the friary, over the course of the following year, he held a number of offices: cook, sacristan, gardener and porter. He was then assigned to the large community of friars in the city of Puebla, at that time consisting of about 100 friars, most of whom were doing their studies or were retired or recovering from illness. He was appointed to be the quaestor of the community, the one assigned to travel throughout the local community, seeking food and alms for the upkeep of the friars and those who came to them for help. The builder of Mexico's highway system had become a beggar on it. Despite his advanced age, he felt the vigor needed for the task.

Aparacio was given an oxcart with two oxen to travel through the city and the surrounding villages. He lived on the road for days, sleeping on the ground under the cart in bad weather. He would spend his time meditating on the Passion and on the teachings and example of St. Francis of Assisi. He would hold a rosary in one hand and the reins in the other. He soon became a familiar sight throughout Mexico, known for his cry, Guárdeos Dios, hermanos, ¿hay qué dar, por Dios, a San Francisco? (May God keep you, brothers. Do you have anything to give, for the love of God, to St. Francis?) He spent the last 26 years of his life in this way. He was seen to be a model friar and people declared that wherever Friar Sebastian went, "the angels accompanied him". From his many years of handling them, even animals followed his orders. Just by his slightest command, horses, oxen and mules would obey his words. The integrity of his life spoke of simplicity and of Christ to the people of the region.

Aparicio's level of health, even at the end of his life, was attested to in an incident which occurred while he was on the road. One time, as he was returning to the friary with the cart filled with donations, a wheel started to come off. The friar dismounted and unhooked the oxen from the cart. He then lifted it himself, while he repaired the wheel. The laborer who saw this swore that it would normally have taken four men to lift that cart. He was aged 95 at the time of the incident.

Though he had long suffered from a hernia, Aparicio marked his 98th birthday on the road, apparently in good health. On the following 20 February, he developed what was to be his final illness, as the hernia became entangled. He began to feel pain and nausea, and, upon arrival at the friary, was immediately sent to the infirmary. It was the first time he had slept in a bed in 25 years. As his condition worsened, he became unable to swallow. His only regret was that, due to this, he was unable to receive Holy Communion. As he lay dying, he was consoled by the friars' fulfilling his request that they bring the Blessed Sacrament to his cell.

On the evening of 25 February, Aparicio asked to be laid on the ground to meet his death, in imitation of St. Francis. He soon died in the arms of a fellow Galician, Friar Juan de San Buenaventura, with his last word being "Jesus". When his body lay in state, the crowds that gathered were large, and the miracles wrought were so numerous, that he could not be buried for several days. His habit had to be replaced repeatedly, as mourners would snip a piece of it off to keep as the relic of a saint.

When authorities exhumed Aparicio's body six months later, they found that it had not decomposed. Two years later when they exhumed his body again, it still remained incorrupt. After an investigation by the Roman Catholic Archdiocese of Mexico City, in which nearly 1,000 miracles at his intercession were reported, Pope Pius VI beatified him in 1789 and today his incorrupt body can be seen at the Church of San Francisco in Puebla


Source : Wikipedia

இன்றைய புனிதர்

(பிப்ரவரி 25)

  ✠ அருளாளர் செபாஸ்டியன் டி அபரிஸியோ ✠
(Blessed Sebastian de Aparicio)

 மறைப்பணியாளர், ஒப்புரவாளர் : (Religious and Confessor)

பிறப்பு : ஜனவரி 20, 1502
எ குடினா, ஔரென்ஸ், ஸ்பெயின் (A Gudina, Ourense, Spain)

இறப்பு : பிப்ரவரி 25, 1600
புவெப்லா டி லாஸ் ஏஞ்சலிஸ், புவெப்லா, மெக்ஸிகோ, புதிய ஸ்பெயின்
(Puebla de los Angeles, Puebla, Mexico, New Spain)

 ஏற்கும் சமயம் :
ரோமன் கத்தோலிக்க திருச்சபை
(மெக்ஸிகோ மற்றும் ஃபிரான்சிஸ்கன் இளம் துறவிகள் சபை)
(Roman Catholic Church)
(Mexico and the Order of Friars Minor)

 முக்திபேறு பட்டம் : மே 17, 1789
திருத்தந்தை ஆறாம் பயஸ் (Pope Pius VI)

 பாதுகாவல் :
போக்குவரத்து தொழில் (மெக்ஸிகோ)
(Transport industry (Mexico)

அருளாளர் செபாஸ்டியன் டி அபரிஸியோ மெக்ஸிகோ நாட்டில் குடியேறி வாழ்ந்த ஒரு ஸ்பேனிஷ் காலணி வாசி (Spanish colonist) ஆவார். தமது வாழ்நாள் முழுதும் ஒரு கால்நடை வளர்ப்பு பண்ணைப் பணியாளராகவும் சாலைப் பணியாளராகவும் பணிபுரிந்த இவர், ஸ்பெயின் மெக்சிகோவை வெற்றிகொண்ட பிறகு, ஃபிரான்சிஸ்கன் இளம் துறவிகள் சபையில் (Order of Friars Minor) குருத்துவம் பெறாத ஒரு துறவியாக (Lay Brother) இணைந்தார். அடுத்து வந்த தமது வாழ்வின் நீண்ட இருபத்தாறு ஆண்டுகளையும் தாம் சார்ந்திருந்த துறவற சபைக்காக பிச்சை எடுப்பதில் கழித்த இவர், மரித்தபோது பெரும் கீர்த்தியுடன் மரித்தார்.

ஸ்பெயின் நாட்டின் "ஔரென்ஸ்" (Ourense) என்ற இடத்தில் அபரிஸியோ பிறந்தார். இவரது தந்தை பெயர் "ஜுவான் டி அபரிஸியோ" (Juan de Aparicio) ஆகும். தாயார் பெயர் "தெரெசா டெல் ப்ரடோ" (Teresa del Prado) ஆகும். அபரிஸியோ தமது பெற்றோருக்கு மூன்றாவதாக பிறந்தவர் ஆவார். இவரது பெற்றோர் மிகவும் பக்தியான ஏழை விவசாயிகளாவர். இவர் தமது சிறுவயதிலிருந்தே ஆடு மாடுகளை மேய்க்கும் பணி செய்தார். கல்வி கற்பதற்காக பள்ளிக்கூடம் சென்றறியாத அபரிஸியோ, செபிப்பதற்கு தமது பெற்றோரிடம் கற்றுக்கொண்டார். எழுதப் படிக்க அறியாவிடினும், தமது பக்தி முயற்சிகளில் அவர் சிறிதும் பின்தங்கிவிடவில்லை.

ஒருமுறை, 1514ம் ஆண்டு, கொடூரமான பிளேக் நோய் பரவியது. அந்நோய் அபரிஸியோவையும் பீடித்தது. தனிமைப்படுத்தப்பட்ட சமூகம் அவரை அங்கிருந்து தனிமைபடுத்தும்படி வற்புறுத்தியது. வேறு வழியற்ற அவரது பெற்றோர் அருகேயிருந்த காட்டில் அவருக்காக மறைவாக ஒரு சிறு குடிலை கட்டி அவரை அங்கே தனிமையில் விட்டுச் சென்றனர். உதவிகளற்ற அபரிஸியோ நோயால் தனிமையில் வாடினார். ஒருநாள் ஒரு பெண் ஓநாய் அங்கே வந்தது. அபரிஸியோ தங்கியிருந்த மறைவிடத்தை கண்டுபிடித்த அது, அவரது குடிலுக்குள் தலையை நுழைத்து அவரது நோயால் பாதிக்கப்பட்ட உடலின் ஒரு பாகத்தை முகர்ந்து பார்த்தது. பின்னர் அதைக் கடித்து, நக்கிவிட்டு ஓடிப்போனது. அதன்பின்னர் அபரிஸியோ'வின் நோய் தீர ஆரம்பித்தது.

வளர்ந்த அபரிஸியோ தமது குடும்பத்திற்காக உழைத்துச் சம்பாதிக்கும் கட்டாயத்தில் இருந்தார். அதனால் அவர் தமது ஊரை விட்டு கிழக்கே "சலமான்கா" (Salamanca) என்ற இடத்திற்கும், தூர தென் பிராந்தியங்களுக்கும் பயணித்து விவசாய கூலிப் பணிகளை செய்தார். ஆனால், அவரது வெளிப்படையான, பார்வைக்கு நல்ல தோற்றத்தினால் கவரப்பட்ட பெண்கள் பலரால் அடிக்கடி பாலியல் தொல்லைகளுக்கு ஆளானார். அதனால் கற்பு நிலை மாறாத வாழ்க்கை வாழ வேண்டுமென்ற அவரது உறுதி நிலைகுலையும் என்பதை உணர்ந்தார்.

ஆகவே, அங்கிருந்து தப்பிச் சென்ற அபரிஸியோ, புதிதாக வெற்றி பெற்ற அமெரிக்க நாடுகளுக்கு பயணிக்க முடிவு செய்தார். வெற்றி பெற்ற ஸ்பெயின் மக்களுக்கும் உதவ எண்ணினார். அங்கேயே தமது கத்தோலிக்க விசுவாசத்தை ஊக்குவிக்க விரும்பினார். ஒருவிதமாக "புவேப்லா" (Puebla) மாநிலத்தில் தங்கிய அபரிஸியோ, உள்நாட்டு மக்காச் சோளம் மற்றும் ஐரோப்பிய கோதுமை ஆகியவற்றை பயிரிட்டார். பயிர்வகைகளை ஓரிடத்திலிருந்து மற்றோர் இடத்திற்கு கொண்டு செல்லும் முயற்சியாக எருது, குதிரை போன்ற கால்நடைகளை பயிற்சியளித்தல் மற்றும் சீரான சாலைகள் இல்லாத மெக்ஸிகோ நாட்டில் அவர் வசிக்கும் "புவேப்லா" (Puebla) மாநிலத்திலிருந்து "வெராக்ரூஸ்" (Veracruz) துறைமுகம் வரை சாலைகள் அமைத்து அதனை செப்பனிடல் போன்ற பணிகளைச் செய்தார்.

அபரிஸியோ ஓரளவு வசதி பெற்றார். பின்னர், அங்குள்ள கிராம மக்களுக்கு ஏர் உழவும், எருது மற்றும் குதிரை போன்ற கால்நடைகளை பழக்குவதற்கும் கற்று கொடுத்தார். பிறகு, மக்களின் ஏகோபித்த வற்புறுத்தலின் பேரில் திருமணம் செய்துகொள்ள ஒப்புக்கொண்டார். அறுபது வயதான அபரிஸியோ ஏழ்மையின் காரணமாக திருமணம் பற்றிய எதிர்பார்ப்பின்றி வாழ்ந்திருந்த ஒரு இளம்பெண்ணை கைப்பிடித்தார். அவர்கள் ஏற்கனவே பேசி வைத்து ஒப்பந்தம் செய்துகொண்டது போல தாம்பத்தியமற்ற வாழ்க்கை வாழ்ந்தனர். அவரை விட மிகவும் இளவயது பெண்ணான அவரது மனைவி ஒரு வருடத்திலேயே மரணமடைந்தார். இரண்டு வருடங்களின் பின்னர், ஏற்கனவே முதல் மனைவியுடன் செய்துகொண்டது போன்ற ஒப்பந்தம் செய்துகொண்டு, "மரிய எஸ்டேபன்" (Mar�a Esteban) என்ற இளம்பெண்ணை திருமணம் செய்துகொண்டார். அபரிஸியோ'வுக்கு எழுபது வயதாகையில் அவரது இரண்டாவது மனைவி "மரிய எஸ்டேபன்" மரணமடைந்தார்.

இரண்டாவது மனைவியையும் இழந்த அபரிஸியோ மிகவும் நோய்வாய்ப்பட்டார். தமது வாழ்க்கையை மறு மதிப்பீடு செய்யத் தொடங்கினார். மிகவும் சாதாரண ஆடைகளை உடுத்திய அவர் பெரும்பாலான நேரங்களை ஆலயங்களில் செலவிட்டார். யாரோ தம்மை அடிக்கடி அர்ப்பண வாழ்விற்கு அழைப்பதாக உணர்ந்தார். அவர் அடிக்கடி அங்குள்ள ஃபிரான்சிஸ்கன் துறவு மடத்திற்கு சென்றுவர ஆரம்பித்தார். அங்குள்ள துறவியரிடம் தாம் துறவறத்தில் இணைவது தொடர்பான சந்தேகங்களை கேட்பார்.

இங்ஙனம் ஒருநாள், அவருக்கு ஒப்புரவு அருட்சாதனம் வழங்கும் துறவி ஒருவர், அவருக்கு ஓர் ஆலோசனை சொன்னார். அதன்படி, சில வருடங்களுக்கு முன்னர் மெக்ஸிகோவில் நிறுவப்பட்டிருந்த "எளிய கிளாரா" (Monastery of Poor Clares in Mexico) துறவு மடத்திற்கு தமது சொத்துக்கள் அத்தனையையும் கொடுத்து விடுவது; அங்கேயே தங்கியிருந்து அடிப்படைத் தன்னார்வலராக சந்நியாசிகளின் புற தேவைகளுக்காக சேவை புரிவது. இந்த ஆலோசனைக்கு ஒப்புக்கொண்ட அபரிஸியோ 1573ம் ஆண்டு, டிசம்பர் மாதம், 20ம் நாளன்று, இதற்கான ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டார்.
ஒரு வருடத்தின் பின்னர், தமது நண்பர்களின் எதிர்ப்பையும் மீறி அவர் துறவு மடத்தின் "குருத்துவம் பெறாத அருட்சகோதரராக" (Lay Brother) விண்ணப்பித்தார். ஒருவருட கால பயிற்சி மற்றும் செபங்களின் பின்னர், துறவு மடத்தின் தலைமைத் துறவி அவரை "குருத்துவம் பெறாத அருட்சகோதரராக" ஏற்றுக்கொண்டார். 1574ம் ஆண்டு, ஜூன் மாதம், ஒன்பதாம் நாளன்று, தமது 72 வயதில் துறவறப்புகுநிலையில் இணைந்தார்.

"சாண்டியாகோ" (Santiago) என்னுமிடத்திலுள்ள துறவு மடத்திற்கு அபரிஸியோ அனுப்பப்பட்டார். அங்கே அவருக்கு சமையல் பணி, தோட்ட வேலைகள், சுமை தூக்கும் பணி, மற்றும் தேவாலயங்களில் உள்ள புனிதப் பொருட்களைக் காக்கும் பணி ஆகியன கொடுக்கப்பட்டன. சுமார் நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட துறவியர் இருந்த மடத்தின் அனைத்துப் பணிகளும் இவர்முன் இருந்தன. வயதான மற்றும் நோயுற்ற துறவியர்க்காக உணவு மற்றும் பிற தேவைகளுக்காக தெருக்களில் சென்று பிச்சை எடுத்தார். ஒருகாலத்தில், மெக்ஸிகோவின் சாலைகளை கட்டியவர், இன்று அதே சாலைகளில் பிச்சைக் காரனாக அலைந்து திரிந்தார். தமது வயதையும் மீறி சுறுசுறுப்பாக பணியாற்றினார் அபரிஸியோ.

அவருக்கு ஒரு எருது வண்டியும், இரண்டு எருதுகளும் கொடுக்கப்பட்டன. அதில் அவர் மெக்ஸிகோ நகரெங்கும் சென்றார். சுற்றுப்புற கிராமங்களுக்கும் சென்று கூவி கூவி பிச்சை கேட்டார். மெக்ஸிகோ வாசிகளுக்கு அவர் மிகவும் பரிச்சயமாகிப்போனார். பல நாட்கள் இரவு நேரங்களில், மோசமான பருவ நிலைகளிலும் தெரு ஓரங்களிலேயே படுத்தார். ஒரு கையில் செபமாலையும் மறு கையில் எருதின் கயிறும் இருக்கும்.

இருபத்தாறு நீண்ட வருடங்கள் அவர் இதுபோலவே சேவை புரிந்தார். துறவி என்றால் இவர்போன்றே இருக்க வேண்டும் என்று மெக்ஸிகோ வாசிகள் கூறுமளவுக்கு அவர் துறவிகளின் முன்மாதிரியாகத் திகழ்ந்தார். அவர் போகுமிடமெல்லாம் தேவதூதர்கள் பின்செல்வார்கள் என்று மெக்ஸிகோ வாசிகள் அறிவித்தனர்.

குடலிறக்க நோயினால் வேதனையுற்ற அவர் தமது 98 வயதில், 1600ம் ஆண்டு, ஃபெப்ரவரி மாதம், 25ம் நாளன்று, மரணமடைந்தார். ஆறு மாதங்களின் பின்னர் அவரது உடல் தோண்டி எடுக்கப்பட்டபோது, அது சிதையாமல் காணப்பட்டது. இரண்டு வருடங்களின் பிறகு அது மீண்டும் தோண்டி எடுக்கப்பட்டபோதும், அது சிதையாமல் காணப்பட்டது. அவரது சிதையாத உடலை "புவேப்லா" (Puebla) நகரிலுள்ள "தூய ஃபிரான்சிஸ்கோ" (Church of San Francisco) தேவாலயத்தில் இன்றும் காணலாம்.

ஆதாரம்: விக்கிபீடியா

Sainte du jour

(25 février)

✠ Bienheureux Sébastien de Aparicio✠

Né : 20 janvier 1502 à La Gudiña, Orense, Espagne

Décédé : 25 février 1600
Gît dans la Chapelle de la Vierge de la Conquête,

Église de Saint François d'Assise, Puebla,  Mexique

Corps non corrompu

Béatifié : 17 mai 1789 par le pape Pie VI

Mécénat :
• Conducteurs
• Constructeurs de routes
• Voyageurs

Sebastian de Aparicio y del Pardo, O.F.M.  (20 janvier 1502 - 25 février 1600) était un colon espagnol au Mexique peu après sa conquête par l'Espagne, qui après une vie d'éleveur et de constructeur de routes entra dans l'Ordre des Frères Mineurs en tant que frère convers.  Il passa les 26 années suivantes de sa longue vie comme mendiant pour l'Ordre et mourut avec une grande réputation de sainteté.  Il a été béatifié par l'Église catholique.

Aparicio est né à A Gudiña, Ourense, dans la région galicienne de l'Espagne.  Il était le troisième enfant et fils unique de Juan de Aparicio et Teresa del Prado, qui étaient des paysans pauvres mais pieux, et a passé son enfance à s'occuper des moutons et du bétail et au service de ceux qui avaient des moyens.  Il a appris ses prières de ses parents, mais n'a pas été scolarisé et ne savait ni lire ni écrire.  Malgré son analphabétisme, il avait absorbé le discours sur la façon de mener une vie pieuse et sainte dont il pouvait imiter les modèles dans les textes hagiographiques.  Selon son propre récit, sa vie a été sauvée de manière apparemment miraculeuse lors d'une épidémie de peste bubonique dans sa ville en 1514. Forcés de l'isoler de la communauté en quarantaine, ses parents lui ont construit un abri caché dans les bois.  , où ils l'ont laissé.  Alors qu'il était allongé là, impuissant, en raison de sa maladie, une louve a trouvé la cachette et, mettant sa tête dans sa cachette, a reniflé puis mordu et léché un site infecté sur son corps, avant de s'enfuir.  Il a commencé à guérir à partir de ce moment.

Quand Aparicio était plus âgé, il a décidé de chercher du travail en dehors de sa région afin d'aider à subvenir aux besoins de sa famille et de doter ses sœurs.  Il a voyagé vers l'est jusqu'à Salamanque, puis vers le sud jusqu'à Sanlúcar de Barrameda, effectuant des travaux agricoles.  Apparemment, en raison de sa beauté, il était fréquemment la cible d'avances sexuelles de femmes, ce qui violait sa détermination à vivre une vie de chasteté.  Il a finalement décidé d'échapper à la situation et d'améliorer sa fortune en voyageant dans les Amériques nouvellement conquises.  Il souhaitait également aider les peuples conquis des nouvelles terres d'Espagne et y promouvoir la foi catholique.

Aparicio a navigué d'Espagne en 1533, atterrissant à Veracruz plus tard cette année-là.  Avec la croissance du commerce du bétail introduit dans les Amériques par les Espagnols et les concessions de terres offertes aux colons par le gouvernement espagnol, il a décidé de se déplacer plus à l'intérieur des terres à Puebla de los Ángeles, récemment fondée par le frère franciscain Toribio de Benavente Motolinia,  l'un des douze apôtres du Mexique qui est venu en Nouvelle-Espagne en 1524 pour évangéliser les Indiens.
Une fois installé à Puebla, Aparicio a commencé à cultiver du maïs indigène mais aussi du blé européen.  Il a été l'un des premiers Espagnols à élever et à entraîner du bétail, une autre importation européenne, à utiliser dans la charrue et le transport.  Il a obtenu la permission de sortir dans les broussailles et de rassembler du bétail sauvage qu'il a ensuite formé pour tirer une charrette.  En conséquence, il est considéré comme le premier "cowboy" ou charro mexicain.  Il s'est rendu compte de la difficulté de transporter des fournitures au Mexique, qui avant la conquête n'avait pas d'animaux domestiques pour déplacer les marchandises et un terrain difficile, ce qui signifiait que le transport entre les colonies espagnoles en pleine croissance entravait l'expansion économique.  Le fardeau du manque de routes décentes a causé à la fois les peuples autochtones et les animaux obligés de supporter les charges sur des surfaces pauvres et inégales à travers les montagnes coupant la campagne.  Il conçut alors l'idée de construire des routes de Puebla au port de Veracruz, principale liaison du Mexique avec l'Espagne.  Il a recruté un compatriote espagnol comme partenaire dans l'entreprise, et ils ont approché les autorités coloniales pour une subvention pour entreprendre cette construction.  Avec succès, ils ont commencé à construire les routes qui ont commencé à relier les communautés espagnoles du Mexique.  Après plusieurs années, il a promu la construction d'une autoroute pour relier la ville minière d'argent de Zacatecas à Mexico.  La découverte d'argent au Mexique dans les années 1540 fut un événement majeur dans la consolidation économique de la colonie.  Aparicio a établi le système de transport qui a envoyé les produits agricoles en Espagne et a apporté les articles nécessaires aux résidents de la Nouvelle-Espagne.

Aparicio a prospéré, devenant un homme riche, mais il a décidé de vendre son entreprise de transport en 1552. Il a ensuite acheté une étendue de terre (hacienda de labour) près de Zacatecas, où il cultivait et élevait du bétail.  Il a commencé à enseigner aux autochtones comment utiliser une charrue pour leurs fermes.  Il leur a montré comment domestiquer les chevaux et les bœufs, introduits par les Espagnols et inconnus de la population indigène, et comment construire des chariots pour transporter leurs marchandises, car les roues étaient également inconnues auparavant.  Cependant, il n'avait jamais perdu son engagement dans une vie de foi.  Il a suivi un mode de vie très ascétique, dormant par terre et mangeant les aliments les plus pauvres.  Sa charité s'étendait à tous, donnant une grande partie de sa richesse à ceux qui en avaient besoin et prêtant de l'argent sans rien demander en retour.  Finalement, se sentant obligé de se marier, à l'âge de 60 ans, il se fiance avec une jeune femme qui n'avait aucun espoir de trouver un mari, faute de dot.  Ils ont accepté de pratiquer un mariage blanc, sans consommer l'union.  Bien qu'elle fût beaucoup plus jeune, sa femme mourut un an plus tard.  Il s'est remarié deux ans plus tard, avec une María Esteban, avec le même arrangement, pour perdre sa deuxième épouse à l'âge de 70 ans.

Peu de temps après avoir été veuf pour la deuxième fois, Aparicio est tombé gravement malade et a commencé à réévaluer sa vie.  Il commença à s'habiller très simplement et à passer de longues heures à l'église.  Sentant l'appel à entrer dans la vie consacrée, il visita fréquemment les frères franciscains de Tlalnepantla.  A ses propres doutes s'ajoutent ceux d'un certain nombre de frères quant à sa capacité à suivre leur vie.  Finalement, son confesseur fit une suggestion : Aparicio ferait don de sa fortune au premier monastère de Clarisses du Mexique, fondé quelques années plus tôt, et vivrait bénévolement sur le terrain, répondant aux besoins extérieurs des religieuses.  Il accepta cette suggestion et signa un acte à cet effet le 20 décembre 1573.

L'année suivante, malgré les nombreux avis contraires de ses amis, compte tenu de son âge avancé, Aparicio décide finalement de demander aux frères d'être admis comme convers.  Après un an à suivre la routine de service et de prière suivie par les religieuses, les supérieurs des frères décidèrent de l'accepter et il reçut l'habit religieux de frère le 9 juin 1574, à l'âge de 72 ans, au noviciat de l'Ordre au Mexique.  Ville.  Au cours de l'année de probation suivante, il a connu des épreuves continues, à la fois avec la différence d'âge entre lui et ses camarades de classe, et dans ce qu'il a vécu comme des attaques démoniaques contre sa résolution.  Celles-ci se terminèrent par sa profession de vœux religieux le 13 juin 1575. Comme il était encore analphabète, son document d'engagement devait être signé par un confrère, Alfonso Peinado.

Après cela, Aparicio a été affecté au couvent de Santiago à Tecali, près de Puebla.  Il a ressenti une bénédiction dans ce lieu dédié à saint Jacques le Majeur, le saint patron de sa Galice natale, qu'il n'a cessé de prier tout au long de sa vie.  Au couvent, au cours de l'année suivante, il occupe plusieurs fonctions : cuisinier, sacristain, jardinier et portier.  Il a ensuite été affecté à la grande communauté de frères de la ville de Puebla, composée à l'époque d'environ 100 frères, dont la plupart faisaient leurs études ou étaient à la retraite ou en convalescence.  Il a été nommé questeur de la communauté, celui chargé de voyager dans toute la communauté locale, à la recherche de nourriture et d'aumônes pour l'entretien des frères et de ceux qui venaient leur demander de l'aide.  Le constructeur du réseau routier mexicain était devenu un mendiant.  Malgré son âge avancé, il sentait la vigueur nécessaire à la tâche.

Aparacio a reçu un char à bœufs avec deux bœufs pour traverser la ville et les villages environnants.  Il a vécu sur la route pendant des jours, dormant par terre sous la charrette par mauvais temps.  Il passait son temps à méditer sur la Passion et sur les enseignements et l'exemple de saint François d'Assise.  Il tenait un chapelet dans une main et les rênes dans l'autre.  Il est rapidement devenu un spectacle familier dans tout le Mexique, connu pour son cri, Guárdeos Dios, hermanos, ¿hay qué dar, por Dios, a San Francisco?  (Que Dieu vous garde, frères. Avez-vous quelque chose à donner, pour l'amour de Dieu, à saint François ?) Il passa ainsi les 26 dernières années de sa vie.  Il était considéré comme un frère modèle et les gens ont déclaré que partout où le fr