Saint of the Day 21/ December/2021

Saint of the Day

(December 21)

✠ St. Peter Canisius ✠

Priest, Religious and Doctor of the Church:

Born: May 8, 1521
Nijmegen, Duchy of Guelders, Habsburg Netherlands

Died: December 21, 1597 (Aged 76)
Fribourg, Switzerland

Venerated in: Catholic Church

Beatified: 1864 AD
Pope Pius IX

Canonized: May 21, 1925
Pope Pius XI

Major shrine:
College of St. Michael, Fribourg, Switzerland

Feast: December 21

Patronage:
Catholic Press, Germany

Biographical selection:
Peter Canisius was a renowned Dutch Jesuit Catholic priest. He became known for his strong support for the Catholic faith during the Protestant Reformation in Germany, Austria, Bohemia, Moravia, Switzerland and the United Kingdom. The restoration of the Catholic Church in Germany after the Protestant Reformation is largely attributed to the work thereof the Society of Jesus, which he led. He is venerated in the Catholic Church as a saint and as a Doctor of the Church.

In 1555, Emperor Ferdinand of Austria wrote to St. Peter Canisius this letter about the first part of the catechism he had written:

“Most worthy Father, and dear friend.

“We have read and examined the first part of your catechism. With God’s help, we judge that the publication of such a work will greatly help the eternal salvation of our faithful subjects. We ask, therefore, that you finish it without delay and send us a complete copy of it so that we might have it translated into the German language. After it is published in Latin and German, it will be used to teach the youth in all our schools, to the exclusion of any other. Whosoever will not obey this decree will incur severe penalties and our indignation.

“We order that you include in the margins references to the books and chapters of the texts from Scripture, the Church Fathers, and Doctors, as well Canon Law, which you quote with such great erudition throughout the work. This will permit the less instructed masters and people to refer to those originals.

“We have great hope that by this means, those who have fallen into error will be brought back to the bosom of Holy Mother Church, and that many will adhere to the doctrine of your work after examining the original sources you used. You will help thousands of souls and will receive a hundredfold from Almighty God in recompense.

“As a Christian King sincerely concerned about the eternal salvation of our faithful subjects, we will provide with our royal munificence financial compensation for you and your religious society.” Presbourg, March 16, 1553.

We also have an excerpt to read from a sermon by St. Peter Canisius about the corruption of the clergy in Germany:

      “We have dishonoured the altar of God with impure hands and corrupted lips, with our polluted hearts, scandalous lives, and enormous abuses. Our sin is all the greater because we insult the [priestly] dignity that was bestowed upon us. Therefore, because of us, the name of God is blasphemed. For such men, there is no honesty in the home, no sobriety at the table, no continence in the bed, no studying from their books, and no devotion in their hearts.”

Comments:
Each of the two texts deserves a commentary.

The first selection presents the position of Emperor Ferdinand of Austria about the dissemination of the Catholic Faith in his Empire.

You can note that in this excerpt the Emperor took some positions influenced by the error of Royalism (or Regalism), that is, an undue interference of the Monarch in Church affairs. He decreed on the use of St. Peter Canisius’ catechism as if he were a spiritual authority. He stated that the royal authority would forbid the distribution of any other catechism in Austria and favour only this one. Then, he gave an order to St. Peter Canisius to reference his quotations in the margins as if the saint were his functionary.

While it is true that this disagreeable note appears in the letter, there is, notwithstanding, an aspect that is very praiseworthy. It even offers a lesson of virtue for today’s man, who has become accustomed to the massive laicism of our days. In this letter, we can see the remarkable desire of a Catholic King to disseminate the true doctrine in his kingdom.

You can see that he received the first part of the catechism, analyzed it, and formed a high judgment of it and of St. Peter Canisius. Then, he ardently desired to spread it everywhere in his kingdom. To this end, he requested that the work be completed as soon as possible. He explained to the Saint the good results he expected from his catechism and also promised to translate it in German. The dissemination of that catechism was a great work of the Counter-Revolution; therefore, the Emperor was doing great good for the Church.

This particular catechism was important because many other authors who were writing Catholic catechisms were making concessions to the errors of the time, and for this reason, had a Protestant flavour. So it was rare, even then, to find a good catechism that was orthodox and simultaneously accessible to the average youth and children. Therefore, you can understand the eagerness of the Emperor to take advantage of this opportunity. The good Catholic Emperor took a position of zeal.

The Emperor wanted to establish St. Peter Canisius’ catechism as the only one because it was his mission to defend the Faith. First, because he was Catholic, but second, because the greatest concern of the public power should be to spread the Catholic Faith. If the Catholic Faith is well taught and disseminated in a kingdom, much good can be expected. If it is poorly taught and spread, no good will come from it, since the entire good comes only from the Holy Catholic Faith.

This fundamental concern is at the heart of the letter, and it is good to see the representative of the highest power on earth so diligent in spreading solid Catholic doctrine.

If you compare his position with that of many powerful politicians of our time, you will understand how much the whole social order has declined, and healthy religious influence has diminished in the contemporary world. In this sense, the letter is edifying.

The second text is from a sermon of St. Peter Canisius who spoke about the situation of the German clergy of his time.

He spoke in the plural “we” not because he judged himself guilty, but as a courtesy to the others. A rule of courtesy says that when one has to reprimand another, instead of saying: “You have this defect,” one should say, “We have this defect.” This “we” is a polite way of saying things, anyone who is not a fool understands this.

It is a way of speaking that reveals his desire not to offend the others, which is an action of politesse, a refined way of exercising the virtues of charity and justice. It reveals the respect we should have for someone we are reprimanding.

He very clearly and tersely pointed out the defects of the clergy of his time. It is always useful to see a saint reproving the clergy because the normal tendency of Catholic laymen is to take a position of respect, complacency and sympathy toward the clergy. While this tendency is good, what is not good is to close one’s eyes to the truth and reality. Also, a layman has the obligation to analyze the defects of the clergy. He should not deny the truth in the name of respect. This is clearly wrong. It is useful to see that the saints did not take this attitude.

St. Peter Canisius said that the clergy was composed of men whose lives were not honest. He said they were not sober at the table or pure in their beds. They had no care for the books in their studies and no devotion in their hearts. What is left? Nothing! It is a very strong reprimand. The saint looked and saw the situation clearly and objectively, and then he spoke with words that forcefully condemned the errors. It is good for us to see the example of a great saint like St. Peter Canisius to show us that we should be fearless of soul and speech in speaking out against the errors of today’s clergy as far as circumstances demand us to do so.

We should ask St. Peter Canisius to give us this grace!

இன்றைய புனிதர்

(டிசம்பர் 21)

✠ புனிதர் பீட்டர் கனிசியஸ் ✠
(St. Peter Canisius)

குரு, மறைப்பணியாளர், மறைவல்லுநர் :
(Priest, Religious and Doctor of the Church)

பிறப்பு : மே 8, 1521
நிஜ்மெகன், ஹப்ஸ்பர்க் நெதர்லாந்து (தற்போதைய நெதர்லாந்து)
(Nijmegen, Habsburg Netherlands)

இறப்பு : டிசம்பர் 21, 1597 (வயது 76)
ஃப்ரிபோர்க், சுவிட்சர்லாந்து
(Fribourg, Switzerland)

ஏற்கும் சபை/ சமயம் :
கத்தோலிக்க திருச்சபை
(Catholic Church)

அருளாளர் பட்டம் : கி.பி. 1864
திருத்தந்தை ஒன்பதாம் பயஸ்
(Pope Pius IX)

புனிதர் பட்டம் : மே 21, 1925
திருத்தந்தை பதினொன்றாம் பயஸ்
(Pope Pius XI)

முக்கிய திருத்தலங்கள் :
புனித மிக்கேல் கல்லூரி, ஃப்ரிபோர்க், சுவிட்சர்லாந்து
(College of St. Michael, Fribourg, Switzerland)

நினைவுத் திருவிழா : டிசம்பர் 21

பாதுகாவல் :
கத்தோலிக்க அச்சகங்கள், ஜெர்மனி
(Catholic press, Germany)

புனித பீட்டர் கனிசியஸ் ஒரு பிரபல “டட்ச் இயேசு சபை கத்தோலிக்க குரு” (Dutch Jesuit Catholic priest) ஆவார். இவர், “எதிர் கிறிஸ்தவச் சீர்திருத்த இயக்கத்தின்”போது (Protestant Reformation) ஜெர்மனி (Germany), ஆஸ்திரியா (Austria), போஹேமியா (Bohemia), மோராவியா (Moravia), மற்றும் சுவிட்சர்லாந்து (Switzerland) ஆகிய நாடுகளில் கத்தோலிக்க திருச்சபையின் படிப்பினைகளையும் கத்தோலிக்க விசுவாசம் பற்றியும் மக்களுக்கு பிரசங்கித்த காரணத்தால் இவர் பெயர் பிரபலம் பெற்றது. எதிர் கிறிஸ்தவச் சீர்திருத்த இயக்கத்திற்குப் பின்பு கத்தோலிக்க திருச்சபை ஜெர்மனியில் கண்ட மறுமலர்ச்சிக்கு பெரும்பாலான காரணம் இவரது தலைமையிலான இயேசு சபைதான் என நம்பப்படுகின்றது.

இவர் கத்தோலிக்க திருச்சபையில் புனிதர் எனவும் திருச்சபையின் மறைவல்லுநர் எனவும் ஏற்கப்படுகின்றார்.

கி.பி. 1521ம் ஆண்டு, அந்நாளைய ரோமப்பேரரசின் கட்டுப்பாட்டுக்குட்பட்ட “நிஜ்மெகன்” (Nijmegen), “ஹப்ஸ்பர்க் நெதர்லாந்தில்” (Habsburg Netherlands) (தற்போதைய நெதர்லாந்து) பிறந்த பீட்டர் கனிசியஸின் தந்தை வசதியான டச்சு நாட்டின் நகரச் சட்ட முதல்வரான (Burgomaster) “ஜாகோப் கனிஸ்” (Jacob Kanis) ஆவார். இவரது தாயாரின் பெயர் “எகிடியா வன் ஹௌவேனிஞ்சன்” (Egidia van Houweningen) ஆகும். இவர் பிறந்த சிறிது காலத்திலேயே இவரது தாயார் மரணமடைந்தார்.

கொலோன் நகர பல்கலையில் (University of Cologne) கல்வி கற்ற கனிசியஸ், கி.பி. 1540ல் தமது பத்தொன்பதே வயதில் முதுகலை பட்டம் பெற்றார். அங்கே அவர் இயேசு சபை நிறுவனர்களில் ஒருவரான “பீட்டர் ஃபாபரை” (Peter Faber) சந்தித்தார். அவர் மூலமாகவே கி.பி. 1543ம் ஆண்டில் புதிதாய் தொடங்கப்பட்ட இயேசு சபையில் சேர்ந்தார். இயேசு சபையில் இணைந்த முதல் “டட்ச்” (Dutchman) இன கிறிஸ்தவரும் இவரேயாவார்.

அந்நாளில் பீட்டர் கனிசியஸ் தமது பிரசங்கங்களாலும் எழுத்துக்களாலும் மிகவும் செல்வாக்குள்ள கத்தோலிக்கராக திகழ்ந்தார்.

பீட்டர் கனிசியஸ், கையில் கிடைத்த வசதிகளையும் வாய்ப்புகளையும் கொண்டு முதல் ஜெர்மன் மொழி பேசும் இயேசு சபை கல்லூரி ஒன்றினை (German-speaking Jesuit college) நிறுவி பராமரித்து நிர்வகித்தார். அதே வேளையில் நகரிலும் சுற்றியுள்ள பகுதிகளிலும் அடிக்கடி நற்செய்தி பிரசங்கிப்பதிலும் பல்கலையில் விவாதங்கள் மற்றும் கற்பிப்பதிலும் நேரத்தையும் காலத்தையும் செலவிட்டார். கடினமான மற்றும் அப்போதைய ஆபத்தான அவரது பணிச்சுமைகளினூடே கல்லூரிகளுக்கும் நகரின் சுற்றுப்பகுதிகளுக்கும் அடிக்கடி அவர் மேற்கொண்ட பயணங்களாலும் அவரது பிரசங்கங்களாலும் அவர் ஜெர்மனியின் இரண்டாவது அப்போஸ்தலராக உருவானார்.

பீட்டர் கனிசியஸ் “பேரரசன் முதலாம் ஃபெர்டினாண்டிடம்” (Emperor Ferdinand I) ஒரு வலுவான செல்வாக்கை பெற்றிருந்தார். பேரரசரின் மூத்த மகன் (பின்னாளில் இரண்டாம் மேக்ஸ்மிலியன்) (Later Maximilian II), நீதிமன்ற போதகர், திருமணமான பாதிரியார் போன்ற பதவிகளுக்கு "டன்ஹௌசெர்" (Tannhauser) எனும் ஜெர்மன் கவிஞரை நியமித்திருந்தார். அவர் லூதரன் கோட்பாடுகளைப் போதித்தார். இதனால் பீட்டர் கனிசியஸ், தமது எதிர்ப்பினை எழுத்து மூலமாகவும் நேரிலும் பேரரசரிடம் தெரிவித்தார். பொது விவாத மேடைகளில் டன்ஹௌசெரிடம் தமது கடும் எதிர்ப்பினைத் தெரிவித்தார். இதனால் வேறு வழியற்ற மேக்ஸ்மிலியன் (Maximilian II) டன்ஹௌசெரை பதவி நீக்கம் செய்ய வேண்டிய கட்டாயத்திற்குள்ளானான். ஆனால் தமது வாழ்நாள் முழுதும் பீட்டர் கனிசியஸுக்கு எதிராக காழ்ப்புணர்வு கொண்டிருந்தான்.

கி.பி. 1591ம் ஆண்டில், எழுபது வயதான பீட்டர் கனிசியஸுக்கு ஏற்பட்ட பக்கவாதம் (Stroke), அவரது உடலின் ஒரு பகுதியை செயலிழக்கச் செய்தது. அதே உடல்நிலையுடன் அவர் தமது பிரசங்கங்களையும், பிற பணிகளையும் தமது செயலாளரின் உதவியுடன், தமது மரணம்வரை தொடர்ந்தார்.

கி.பி. 1597ம் ஆண்டு, டிசம்பர் மாதம், 21ம் தேதி, ஸ்விட்சர்லாந்திலுள்ள (Switzerland) ஃப்ரிபோர்க் (Fribourg) எனுமிடத்தில் மரித்த இவரது உடல், ஆரம்பத்தில் நிக்கோலஸ் ஆலயத்தில் (Church of St. Nicholas) அடக்கம் செய்யப்பட்டது. பின்னர் அவரது உடல், அவர் நிறுவியதும், தமது கடைசி காலத்தின் ஒரு வருடத்தை அவர் செலவிட்ட இடமுமான இயேசு சபை கல்லூரி ஆலயத்திற்கு மாற்றப்பட்டது. அங்கே, பிரதான பலிபீடத்தின் முன்பாக அவருடைய உடல் அடக்கம் செய்யப்பட்டது. கடைசியாக அவர் தங்கியிருந்த அறை அருட்பணியாளர்களுக்கான சிற்றாலயமாக மாற்றப்பட்டுள்ளது.

Saint du Jour

(21 décembre)

✠ Saint Pierre Canisius ✠

Prêtre, religieux et docteur de l'Église :

Naissance : 8 mai 1521
Nimègue, Duché de Gueldre, Habsbourg Pays-Bas

Décès : 21 décembre 1597 (à l'âge de 76 ans)
Fribourg, Suisse

Vénéré dans : Église catholique

Béatifié : 1864 après JC
Pape Pie IX

Canonisé : 21 mai 1925
Pape Pie XI

Sanctuaire majeur :
Collège Saint-Michel, Fribourg, Suisse

Fête : 21 décembre

Patronage:
Presse catholique, Allemagne

Sélection biographique :
Peter Canisius était un célèbre prêtre catholique jésuite néerlandais.  Il est devenu connu pour son fort soutien à la foi catholique pendant la Réforme protestante en Allemagne, en Autriche, en Bohême, en Moravie, en Suisse et au Royaume-Uni.  La restauration de l'Église catholique en Allemagne après la Réforme protestante est largement attribuée à l'œuvre de celle-ci la Compagnie de Jésus, qu'il dirigea.  Il est vénéré dans l'Église catholique en tant que saint et en tant que docteur de l'Église.

En 1555, l'empereur Ferdinand d'Autriche écrivit à saint Pierre Canisius cette lettre au sujet de la première partie du catéchisme qu'il avait rédigé :

« Très digne Père et cher ami.

« Nous avons lu et examiné la première partie de votre catéchisme.  Avec l'aide de Dieu, nous jugeons que la publication d'un tel ouvrage aidera grandement au salut éternel de nos fidèles sujets.  Nous vous demandons donc de le terminer sans délai et de nous en envoyer une copie complète afin que nous puissions le faire traduire en langue allemande.  Après sa publication en latin et en allemand, il servira à enseigner aux jeunes dans toutes nos écoles, à l'exclusion de toute autre.  Quiconque n'obéira pas à ce décret encourra de sévères sanctions et notre indignation.

« Nous vous ordonnons d'inclure dans les marges les références aux livres et chapitres des textes de l'Écriture, des Pères et des Docteurs de l'Église, ainsi que du Droit Canon, que vous citez avec une si grande érudition tout au long de l'ouvrage.  Cela permettra aux maîtres et aux personnes moins instruites de se référer à ces originaux.

«Nous avons grand espoir que par ce moyen, ceux qui sont tombés dans l'erreur seront ramenés au sein de la Sainte Mère l'Église, et que beaucoup adhéreront à la doctrine de votre travail après avoir examiné les sources originales que vous avez utilisées.  Vous aiderez des milliers d'âmes et recevrez au centuple de Dieu Tout-Puissant en récompense.

"En tant que roi chrétien sincèrement soucieux du salut éternel de nos fidèles sujets, nous fournirons avec notre munificence royale une compensation financière pour vous et votre société religieuse."  Presbourg, 16 mars 1553.

Nous avons aussi un extrait à lire d'un sermon de saint Pierre Canisius sur la corruption du clergé en Allemagne :

       « Nous avons déshonoré l'autel de Dieu avec des mains impures et des lèvres corrompues, avec nos cœurs pollués, nos vies scandaleuses et nos abus énormes.  Notre péché est d'autant plus grand que nous insultons la dignité [sacerdotale] qui nous a été conférée.  Par conséquent, à cause de nous, le nom de Dieu est blasphémé.  Pour de tels hommes, il n'y a pas d'honnêteté à la maison, pas de sobriété à table, pas de continence au lit, pas d'étude dans leurs livres et pas de dévotion dans leur cœur.

Commentaires:
Chacun des deux textes mérite un commentaire.

La première sélection présente la position de l'empereur Ferdinand d'Autriche sur la diffusion de la foi catholique dans son empire.

Vous pouvez noter que dans cet extrait, l'empereur a pris certaines positions influencées par l'erreur du royalisme (ou du royalisme), c'est-à-dire une ingérence indue du monarque dans les affaires de l'Église.  Il décrète l'utilisation du catéchisme de saint Pierre Canisius comme s'il était une autorité spirituelle.  Il déclara que l'autorité royale interdirait la diffusion de tout autre catéchisme en Autriche et ne favoriserait que celui-ci.  Puis, il donna l'ordre à saint Pierre Canisius de faire référence à ses citations dans les marges comme si le saint était son fonctionnaire.

S'il est vrai que cette note désagréable figure dans la lettre, il y a néanmoins un aspect très louable.  Elle offre même une leçon de vertu à l'homme d'aujourd'hui, habitué à la laïcité massive de nos jours.  Dans cette lettre, on peut voir le désir remarquable d'un roi catholique de diffuser la vraie doctrine dans son royaume.

Vous pouvez voir qu'il a reçu la première partie du catéchisme, l'a analysée et en a formé un jugement élevé ainsi que de saint Pierre Canisius.  Alors, il désira ardemment la répandre partout dans son royaume.  À cette fin, il a demandé que les travaux soient terminés dans les plus brefs délais.  Il expliqua au saint les bons résultats qu'il attendait de son catéchisme et promit aussi de le traduire en allemand.  La diffusion de ce catéchisme fut une grande œuvre de la Contre-Révolution ;  par conséquent, l'Empereur faisait un grand bien à l'Église.

Ce catéchisme particulier était important parce que de nombreux autres auteurs qui écrivaient des catéchismes catholiques faisaient des concessions aux erreurs de l'époque, et pour cette raison, avaient une saveur protestante.  Il était donc rare, même alors, de trouver un bon catéchisme qui soit orthodoxe et accessible à la fois à la moyenne des jeunes et des enfants.  Par conséquent, vous pouvez comprendre l'empressement de l'Empereur à profiter de cette opportunité.  Le bon empereur catholique prit une position de zèle.

L'Empereur a voulu établir le catéchisme de saint Pierre Canisius comme le seul car c'était sa mission de défendre la Foi.  D'abord parce qu'il était catholique, mais ensuite parce que le plus grand souci de la puissance publique devait être de répandre la foi catholique.  Si la foi catholique est bien enseignée et diffusée dans un royaume, on peut s'attendre à beaucoup de bien.  S'il est mal enseigné et diffusé, aucun bien n'en sortira, puisque tout le bien ne vient que de la sainte foi catholique.

Cette préoccupation fondamentale est au cœur de la lettre, et il est bon de voir le représentant de la plus haute puissance sur terre si assidu à répandre une solide doctrine catholique.

Si vous comparez sa position avec celle de nombreux politiciens puissants de notre temps, vous comprendrez à quel point tout l'ordre social a décliné et à quel point l'influence religieuse saine a diminué dans le monde contemporain.  En ce sens, la lettre est édifiante.

Le deuxième texte est tiré d'un sermon de saint Pierre Canisius qui parlait de la situation du clergé allemand de son temps.

Il parlait au pluriel « nous » non pas parce qu'il se jugeait coupable, mais par courtoisie envers les autres.  Une règle de courtoisie dit que lorsqu'on doit réprimander un autre, au lieu de dire : « Vous avez ce défaut », il faudrait dire : « Nous avons ce défaut.  Ce « nous » est une manière polie de dire les choses, quiconque n'est pas un imbécile le comprend.

C'est une façon de parler qui révèle son désir de ne pas offenser les autres, qui est un acte de politesse, une manière raffinée d'exercer les vertus de charité et de justice.  Cela révèle le respect que nous devrions avoir pour quelqu'un que nous réprimandons.

Il montra très clairement et laconiquement les défauts du clergé de son temps.  Il est toujours utile de voir un saint réprouver le clergé parce que la tendance normale des laïcs catholiques est d'adopter une position de respect, de complaisance et de sympathie envers le clergé.  Bien que cette tendance soit bonne, ce qui n'est pas bon, c'est de fermer les yeux sur la vérité et la réalité.  Aussi, un laïc a l'obligation d'analyser les défauts du clergé.  Il ne doit pas nier la vérité au nom du respect.  C'est clairement faux.  Il est utile de voir que les saints n'ont pas pris cette attitude.

Saint Pierre Canisius a dit que le clergé était composé d'hommes dont la vie n'était pas honnête.  Il a dit qu'ils n'étaient pas sobres à table ou purs dans leur lit.  Ils n'avaient aucun souci pour les livres dans leurs études et aucune dévotion dans leurs cœurs.  Ce qui reste?  Rien!  C'est une très forte réprimande.  Le saint regarda et vit la situation clairement et objectivement, puis il parla avec des mots qui condamnaient avec force les erreurs.  Il est bon pour nous de voir l'exemple d'un grand saint comme saint Pierre Canisius pour nous montrer que nous devons être sans peur de l'âme et de la parole en dénonçant les erreurs du clergé d'aujourd'hui dans la mesure où les circonstances nous l'exigent.

Nous devrions demander à saint Pierre Canisius de nous accorder cette grâce !