Saint of the Day 10/January/2022

Saint of the Day 

(January 10) 

✠ Pope Blessed Gregory X✠ 

Born: 1210, Piacenza, Italy 

Died: January 10, 1276, Arezzo, Italy 

Church: Catholic Church 

Title as Saint: Blessed 

Successor: Innocent V 

Papacy began: 1 September 1271 

Previous post(s): Archdeacon of Liège (1246–1271) 

Papal Ascension : 

• Elected on 1 September 1271 following the  

longest election in the history of the Church. 

• Ascended to the throne on 27 March 1272.

He was of an illustrious family, born at Placentia, and at his baptism was called Theobald. In his youth he was distinguished for his extraordinary virtue, and his progress in his studies, especially of the canon law, which he began in Italy, and pursued at Paris, and lastly at Liege. He was archdeacon of this last church, when he received an order from the pope to preach the crusade for the recovery of the Holy Land. Incredible were the pains which he took in executing this commission, and in reconciling the Christian princes, who were at variance. The death of Saint Lewis, in 1270, struck a damp upon the spirits of the Christians in the East, though the prince of Wales, soon after Edward I, king of England, sailed from Sicily, in March, 1271, to their assistance, took Jaffa and Nazareth, and plundered Antioch. A tender compassion for the distressed situation of the servants of Christ in those parts, moved the holy archdeacon of Liege to undertake a dangerous pilgrimage to Palestine, in order to comfort them, and at the same time to satisfy his devotion by visiting the holy places. The see of Rome had been vacant almost three years, from the death of Clement IV, in November, 1268, the cardinals who were assembled at Viterbo not coming to an agreement in the choice of a pope, till, by common consent, they referred his election to six amongst them, who, on the 1st of September, in 1271, nominated Theobald, the archdeacon of Liege. Upon the news of his election, he prepared himself to return to Italy. Nothing could be more tender and moving than his last farewell to the disconsolate Christians of Palestine, whom he promised, in a most solemn manner, never to forget. He arrived at Rome in March, and was first ordained priest, then consecrated bishop, and crowned on the 27th of the same month, in 1272. He took the name of Gregory X, and, to procure the most effectual succour to the Holy Land, called a general council to meet at Lyons, where Pope Innocent IV had held the last in 1245, partly for the same purpose of the holy war, and partly to endeavour to reclaim the emperor Frederick II. The city of Lyons was most convenient for the meeting of those princes whose succours were principally expected for the holy war, and was most unexceptionable, because at that time it acknowledged no other sovereign than its archbishop. 

Henry III, king of England, died on the 16th of November, 1272, and Edward I, who had concluded a peace of ten years with the Saracens, in the name of the Christians in Syria and Palestine, returned for England, and on the road at Trapani, in Sicily, met the news of his father’s death. In the same place he received most obliging letters from Pope Gregory X. The fourteenth general council, the second of Lyons, was opened in that city in May, 1274, in which were assembled five hundred bishops and seventy abbots. In the fourth session, the Greek ambassadors (who were, Germanus, formerly patriarch of Constantinople, Theophanes, archbishop of Nice, and the senator, George Acropolita, great logothete, or chancellor) were admitted. The logothete abjured the schism in the name of the emperor Michael Palælogus; and the pope, whilst Te Deum was sung, stood with his cheeks all the time bathed in tears. Saint Thomas Aquinas died on the 7th of March, before the opening of the council, and Saint Bonaventure at Lyons, on the 15th of July. The council was closed by the fifth and last session, on the 17th of July. The more our holy pope was overwhelmed with public affairs, the more watchful he was over his own soul, and the more earnest in the interior duties of self-examination, contemplation, and prayer. He spoke little, conversing assiduously in his heart with God; he was very abstemious in his diet, and most rigorous to himself in all things. By this crucified life, his soul was prepared to taste the hidden manna which is concealed in the divine word, with which he continually nourished it in holy meditation. After the council, he was taken up in concerting measures for carrying its decrees into execution, particularly those relating to the crusade in the East. By his unwearied application to business, and the fatigues of his journey, in passing the Alps in his return to Rome, he contracted a distemper, of which he died at Arezzo, on the 10th of January, in 1276, three years and nine months after his consecration, and four years, four months, and ten days after his election. His name is inserted in the Roman Martyrology.

இன்றைய புனிதர் 

(ஜனவரி 10) 

✠ அருளாளர் பத்தாம் கிரகோரி ✠ (Pope Blessed Gregory X) 

 *184வது திருத்தந்தை :

   (184th Pope) 

 *ஏற்கும் சமயம் :

   ரோமன் கத்தோலிக்க திருச்சபை (Roman Catholic Church) 

 *பிறப்பு : 1210

   பியசென்ஸா, தூய ரோம பேரரசு (Piacenza, Holy Roman Empire) 

 *இறப்பு : ஜனவரி 10, 1276 (வயது 66)

   அரேஸ்ஸோ, தூய ரோம பேரரசு (Arezzo, Holy Roman Empire) 

 *முத்திபேறு பட்டம் : ஜூலை 8, 1713

   திருத்தந்தை பதினொன்றாம் கிளமென்ட் (Pope Clement XI) 

 *பாதுகாவல் :

  அரேஸ்ஸோ மறை மாவட்டம்,

  ஃபிரான்சிஸ்கன் மூன்றாம் நிலை (Diocese of Arezzo, Franciscan Tertiaries) 

"டியபல்டோ விஸ்கன்ட்டி" (Teobaldo Visconti) எனும் இயற்பெயர் கொண்ட இவர், பத்தாம் கிரகோரி என்ற பெயரில் கத்தோலிக்க திருச்சபையின் 184வது திருத்தந்தையாக 1271ம் ஆண்டு, செப்டம்பர் மாதம், முதலாம் தேதி முதல், 1276ம் ஆண்டு, ஜனவரி மாதம், பத்தாம் தேதி - அவரது மரணம் வரை ஆட்சி புரிந்தவர் ஆவார். இவர் "மதச்சார்பற்ற ஃபிரான்சிஸ்கன் சபையின்" (Secular Franciscan Order) உறுப்பினரும் ஆவார். 1268ம் ஆண்டு முதல் 1271ம் ஆண்டு வரை மூன்றாண்டுகள் நடந்த திருத்தந்தைத் தேர்தலுக்குப் பின்னர் இவர் திருத்தந்தையாக தேர்வு செய்யப்பட்டார். ரோமன் கத்தோலிக்க திருச்சபையின் சரித்திரத்தில், திருத்தந்தை தேர்வுக்காக நடந்த தேர்தல்களில் மிக அதிக காலம் எடுத்துக்கொண்ட தேர்தல் இதுவேயாகும். 

இவர், "லியோன்"எனுமிடத்தில் "இரண்டாம் மகா சபையை" (Second Council of Lyons) கூட்டி புதிய திருத்தந்தைக்கான கட்டுப்பாடுகளை உருவாக்கினார். இக்கட்டுப்பாடுகள் திருத்தந்தையர்கள் "ஐந்தாம் அட்ரியான்"(Pope Adrian V) மற்றும் "இருபத்தொன்றாம் ஜான்" (Pope John XXI) ஆகியோரால் செல்லுபடியாகாததாக ஆக்கப்பட்டிருப்பினும், அவை இருபதாம் நூற்றாண்டு வரை அமலில் இருந்தன. பின்னர், அவை திருத்தந்தை ஆறாம் பவுலால் (Pope Paul VI) திருத்தி அமைக்கப்பட்டன. 

ஆரம்ப வாழ்க்கை :

"டியபல்டோ விஸ்கன்ட்டி" (Teobaldo Visconti) ஏறக்குறைய 1210ம் ஆண்டு, "பியசென்ஸா" என்ற இடத்தில் பிறந்தவர் ஆவார். இவர், "இத்தாலிய உன்னத வம்சாவளி" (House of Visconti) குடும்பமொன்றின் உறுப்பினர் ஆவார். இவர், 1231-1244 ஆண்டுகளில், "ஸிஸ்டேர்ஸியன் கர்தினால்" (Cistercian Cardinal) மற்றும் "பலஸ்ட்ரினா" ஆயராக இருந்த (Bishop of Palestrina) "கியகொமோ டே பெகோராரி" (Giacomo de Pecorari) என்பவருடன் தம்மை இணைத்துக்கொண்டு பணியாற்ற தொடங்கினார் என்று சொல்லப்படுகின்றது. 

திருத்தந்தை தேர்தல் :

ரோம் நகரில் அப்போதிருந்த கர்தினால்களின் பிரிவினை மற்றும் ஒற்றுமையின்மை காரணமாக, திருத்தந்தை "நான்காம் கிளமென்ட்"(Pope Clement IV) அவர்கள் மரணத்தின் பிறகு, சுமார் இரண்டு வருடங்களும் ஒன்பது மாதங்களும் அவரது பதவி காலியாக இருந்தது. "விட்டெர்போ" (Viterbo) நகரில் நடந்த "கர்தினால் கல்லூரி" (College of Cardinals) மாநாட்டில், இத்தாலி மற்றும் ஃபிரான்ஸ் நாடுகளின் கர்தினால்கள் சரிசமமாக பிரிந்தனர். ஃபிரெஞ்ச் கர்தினால்கள், ஃபிரான்ஸ் (France) நாட்டின் அரசன் "ஒன்பதாம் லூயிஸின்"(King Louis IX) தம்பி "சார்லசின்"(Charles of Anjou) செல்வாக்கினால் தமது நாட்டுக்கே திருத்தந்தை பதவி வேண்டுமென்றனர். சார்லஸ் சதி செய்து, ரோம் நகர அதிகார சபை (Senator of Rome) அங்கத்தினராக வெற்றியும் பெற்றான். முழு இத்தாலிய தீபகற்பத்தினதும் அரசியலில் அடிக்கடி தலையிட்டான். 

1265ம் ஆண்டு, மே மாதம், 23ம் நாள், ரோம் வந்த சார்லஸ், திருத்தந்தை நான்காம் கிளமென்ட்டின் (Pope Clement IV) அனுமதியுடன் தம்மை "சிசிலியின்" அரசனாக (king of Sicily) பிரகடணம் செய்துகொண்டான். 

தேர்தலுக்கான முட்டுக்கட்டைகள் விலகாததால் "விட்டெர்போ" (Viterbo) பிரஜைகள் கர்தினால்களை அங்குள்ள ஆயர் அரண்மனையில் அடைத்து வைத்திருந்தனர். அவர்கள் அங்கேயே சந்திப்புகளை நடத்தினர். இறுதியில் ஆயர் அரண்மனையின் கூரைகள் கிழித்து எறியப்பட்டன. இறுதியில் கர்தினால்கள் ஒரு தேர்வுக் குழுவை ஏற்படுத்தினர். தேர்வுக்குழுவின் முடிவுக்கு அரை மனதுடன் இசைவு தெரிவித்தனர். இதன் காரணமாக, ஃபிரான்ஸ் மற்றும் இத்தாலி ஆகிய இரண்டு நாட்டவர்களையும் ஒதுக்கினர். வெளி நாட்டவரான "டியபல்டோ விஸ்கன்ட்டி" முழு மனதுடன் தேர்வு செய்யப்பட்டார். இங்ஙனம், திருத்தந்தை தேர்வு இரண்டு வருடங்களும் ஒன்பது மாதங்களும் இழுக்கடித்தது. தேர்வின் முடிவுகள் "டியபல்டோ விஸ்கன்ட்டி"க்கு முழு ஆச்சரியத்தைத் தந்தது. 

தேர்தல் முடிவுகள் வந்த வேளையில் விஸ்கன்ட்டி பாலஸ்தீனத்தில் இங்கிலாந்தில் அரசர் முதலாம் எட்வர்டின் (King Edward I of England) தலைமையில் சிலுவைப் போரில் ஈடுபட்டிருந்தார். உடனடியாக அவர் அதிலிருந்து விலகி செல்ல விரும்பவில்லை. சுமார் ஆறு மாதங்களின் பின்னர் ரோம் நகர் திரும்பினார். விஸ்கன்ட்டி ஒரு அருட்பணியாளர் அல்லாத காரணத்தால், அவர் உடனடியாக 1272ம் ஆண்டு, மார்ச் மாதம், பத்தொன்பதாம் நாளன்று, குருத்துவ அருட்பொழிவு பெற்றார். பின்னர், ஆயராக திருநிலைபடுத்தப்பட்டார். 1272ம் ஆண்டு, மார்ச் மாதம், 27ம் நாளன்று, புனித பேதுரு பேராலய திருத்தலத்தில் (St. Peter's Basilica) திருத்தந்தையாக ஆட்சிப் பொறுப்பினை ஏற்றுக்கொண்டார்.

Saint du jour 

(10 janvier) 

✠ Pape bienheureux Grégoire X✠ 

Naissance : 1210, Plaisance, Italie 

Décès : 10 janvier 1276, Arezzo, Italie 

Église : Église catholique 

Titre en tant que Saint : Béni 

Successeur : Innocent V 

La papauté a commencé : 1er septembre 1271 

Article(s) précédent(s) : Archidiacre de Liège (1246–1271) 

Ascension papale : 

• Élu le 1er septembre 1271 à la suite de la 

plus longue élection de l'histoire de l'Église. 

• Montré sur le trône le 27 mars 1272.

Il était d'une illustre famille, né à Plaisance, et à son baptême s'appelait Theobald.  Dans sa jeunesse, il se distingua par sa vertu extraordinaire et ses progrès dans ses études, surtout de droit canon, qu'il commença en Italie, et poursuivit à Paris, et enfin à Liège.  Il était archidiacre de cette dernière église, lorsqu'il reçut l'ordre du pape de prêcher la croisade pour la récupération de la Terre Sainte.  Incroyables étaient les soins qu'il mettait à exécuter cette commission et à réconcilier les princes chrétiens, qui étaient en désaccord.  La mort de Saint Lewis, en 1270, a frappé les esprits des chrétiens d'Orient, bien que le prince de Galles, peu de temps après Edouard Ier, roi d'Angleterre, ait quitté la Sicile, en mars 1271, pour leur venir en aide,  a pris Jaffa et Nazareth, et a pillé Antioche.  Une tendre compassion pour la situation angoissante des serviteurs du Christ dans ces parages, poussa le saint archidiacre de Liège à entreprendre un dangereux pèlerinage en Palestine, afin de les consoler, et en même temps de satisfaire sa dévotion en visitant les lieux saints.  .  Le siège de Rome avait été vacant près de trois ans, depuis la mort de Clément IV, en novembre 1268, les cardinaux qui s'étaient réunis à Viterbe ne s'étant pas entendus sur le choix d'un pape, jusqu'à ce que, d'un commun accord, ils se soient référés  son élection à six d'entre eux, qui, le 1er septembre 1271, nommèrent Théobald, archidiacre de Liège.  A la nouvelle de son élection, il se prépara à retourner en Italie.  Rien de plus tendre et émouvant que son dernier adieu aux inconsolables chrétiens de Palestine, qu'il promettait, de la manière la plus solennelle, de ne jamais oublier.  Arrivé à Rome en mars, il fut d'abord ordonné prêtre, puis consacré évêque, et couronné le 27 du même mois, en 1272. Il prit le nom de Grégoire X, et, pour procurer le plus efficace secours à la Terre Sainte  , a convoqué un conseil général à se réunir à Lyon, où le pape Innocent IV avait tenu le dernier en 1245, en partie dans le même but de la guerre sainte, et en partie pour tenter de récupérer l'empereur Frédéric II.  La ville de Lyon était la plus commode pour la rencontre de ces princes dont les secours étaient principalement attendus pour la guerre sainte, et elle était des plus irréprochables, parce qu'elle ne reconnaissait alors d'autre souverain que son archevêque. 

Henri III, roi d'Angleterre, mourut le 16 novembre 1272, et Edouard Ier, qui avait conclu une paix de dix ans avec les Sarrasins, au nom des chrétiens de Syrie et de Palestine, revint pour l'Angleterre, et le  route à Trapani, en Sicile, a rencontré la nouvelle de la mort de son père.  Au même endroit, il reçut les lettres les plus obligeantes du pape Grégoire X. Le quatorzième concile général, le deuxième de Lyon, s'ouvrit dans cette ville en mai 1274, où étaient réunis cinq cents évêques et soixante-dix abbés.  Dans la quatrième session, les ambassadeurs grecs (qui étaient, Germain, ancien patriarche de Constantinople, Théophane, archevêque de Nice, et le sénateur, George Acropolita, grand logothète, ou chancelier) ont été admis.  Le logothète abjura le schisme au nom de l'empereur Michel Palælogus ;  et le pape, tandis qu'on chantait le Te Deum, se tenait toujours les joues baignées de larmes.  Saint Thomas d'Aquin mourut le 7 mars, avant l'ouverture du concile, et saint Bonaventure à Lyon, le 15 juillet.  Le conseil fut clos par la cinquième et dernière séance, le 17 juillet.  Plus notre saint pape était accablé d'affaires publiques, plus il était attentif à sa propre âme et plus sérieux dans les devoirs intérieurs de l'examen de soi, de la contemplation et de la prière.  Il parlait peu, causant assidûment dans son cœur avec Dieu ;  il était très sobre dans sa diète, et très rigoureux envers lui-même en toutes choses.  Par cette vie crucifiée, son âme était préparée à goûter la manne cachée qui est cachée dans la parole divine, dont il la nourrissait continuellement dans la sainte méditation.  Après le concile, il s'occupa de concerter les mesures pour mettre à exécution ses décrets, notamment ceux relatifs à la croisade en Orient.  Par son inlassable application aux affaires, et les fatigues de son voyage, en passant les Alpes à son retour à Rome, il contracta une maladie de Carré, dont il mourut à Arezzo, le 10 janvier 1276, trois ans et neuf mois.  après sa consécration, et quatre ans, quatre mois et dix jours après son élection.  Son nom est inséré dans le martyrologe romain.