Saint of the Day 17/January

Saint of the Day

(January 17) 

✠ St. Antony the Great✠

Born: January 12, 251 AD, Herakleopolis Magna, Egypt

Died: January 17, 356 AD, Roman Egypt, Egypt

Feast: 17 January (Catholic Church and Eastern Orthodoxy); 22 Tobi (Coptic Calendar)

Canonized: Pre-Congregation

Attributes: bell; pig; book; Tau Cross Tau cross with bell pendant

Saint Anthony the Great is known as the Father of monasticism, and the long ascetical sermon in The Life of Saint Anthony by Saint Athanasius (Sections 16-34), could be called the first monastic Rule.

He was born in Egypt in the village of Coma, near the desert of the Thebaid, in the year 251. His parents were pious Christians of illustrious lineage. Anthony was a serious child and was respectful and obedient to his parents. He loved to attend church services, and he listened to the Holy Scripture so attentively, that he remembered what he heard all his life.

When Saint Anthony was about twenty years old, he lost his parents, but he was responsible for the care of his younger sister. Going to church about six months later, the youth reflected on how the faithful,in the Acts of the Apostles (4:35), sold their possessions and gave the proceeds to the Apostles for the needy.

Then he entered the church and heard the Gospel passage where Christ speaks to the rich young man: “If you would be perfect, go, sell what you possess and give it to the poor, and you will have treasure in heaven; and come follow Me” (Mt.19:21). Anthony felt that these words applied to him. Therefore, he sold the property that he received after the death of his parents, then distributed the money to the poor, and left his sister in the care of pious virgins in a convent.

Leaving his parental home, Saint Anthony began his ascetical life in a hut not far from his village. By working with his hands, he was able to earn his livelihood and also alms for the poor. Sometimes, the holy youth also visited other ascetics living in the area, and from each he sought direction and benefit. He turned to one particular ascetic for guidance in the spiritual life.

In this period of his life Saint Anthony endured terrible temptations from the devil. The Enemy of the race of man troubled the young ascetic with thoughts of his former life, doubts about his chosen path, concern for his sister, and he tempted Anthony with lewd thoughts and carnal feelings. But the saint extinguished that fire by meditating on Christ and by thinking of eternal punishment, thereby overcoming the devil.

Realizing that the devil would undoubtedly attack him in another manner, Saint Anthony prayed and intensified his efforts. Anthony prayed that the Lord would show him the path of salvation. And he was granted a vision. The ascetic beheld a man, who by turns alternately finished a prayer, and then began to work. This was an angel, which the Lord had sent to instruct His chosen one.

Saint Anthony tried to accustom himself to a stricter way of life. He partook of food only after sunset, he spent all night praying until dawn. Soon he slept only every third day. But the devil would not cease his tricks, and trying to scare the monk, he appeared under the guise of monstrous phantoms. The saint however protected himself with the Life-Creating Cross. Finally the Enemy appeared to him in the guise of a frightful looking small dark figure, and hypocritically declaring himself beaten, he thought he could tempt the saint into vanity and pride. The saint, however, vanquished the Enemy with prayer.

For even greater solitude, Saint Anthony moved farther away from the village, into a graveyard. He asked a friend to bring him a little bread on designated days, then shut himself in a tomb. Then the devils pounced upon the saint intending to kill him, and inflicted terrible wounds upon him. By the providence of the Lord, Anthony’s friend arrived the next day to bring him his food. Seeing him lying on the ground as if dead, he took him back to the village. They thought the saint was dead and prepared for his burial. At midnight, Saint Anthony regained consciousness and told his friend to carry him back to the tombs.

Saint Anthony’s staunchness was greater than the wiles of the Enemy. Taking the form of ferocious beasts, the devils tried to force the saint to leave that place, but he defeated them by trusting in the Lord. Looking up, the saint saw the roof opening, as it were, and a ray of light coming down toward him. The demons disappeared and he cried out, “Where have You been, O Merciful Jesus? Why didn’t You appear from the very beginning to end my pain?”

The Lord replied, “I was here, Anthony, but wanted to see your struggle. Now, since you have not yielded, I shall always help you and make your name known throughout all the world.” After this vision Saint Anthony was healed of his wounds and felt stronger than before. He was then thirty-five years of age.

Having gained spiritual experience in his struggle with the devil, Saint Anthony considered going into the Thebaid desert to serve the Lord. He asked the Elder (to whom he had turned for guidance at the beginning of his monastic journey) to go into the desert with him. The Elder, while blessing him in the then as yet unheard of exploit of being a hermit, decided not to accompany him because of his age.

Saint Anthony went into the desert alone. The devil tried to hinder him, by placing a large silver disc in his path, then gold, but the saint ignored it and passed by. He found an abandoned fort on the other side of the river and settled there, barricading the entrance with stones. His faithful friend brought him bread twice a year, and there was water inside the fort.

Saint Anthony spent twenty years in complete isolation and constant struggle with the demons, and he finally achieved perfect calm. The saint’s friends removed the stones from the entrance , and they went to Saint Anthony and besought him to take them under his guidance. Soon Saint Anthony’s cell was surrounded by several monasteries, and the saint acted as a father and guide to their inhabitants, giving spiritual instruction to all who came into the desert seeking salvation. He increased the zeal of those who were already monks, and inspired others with a love for the ascetical life. He told them to strive to please the Lord, and not to become faint-hearted in their labors. He also urged them not to fear demonic assaults, but to repel the Enemy by the power of the Life-Creating Cross of the Lord.

In the year 311 there was a fierce persecution against Christians, in the reign of the emperor Maximian. Wishing to suffer with the holy martyrs, Saint Anthony left the desert and went to Alexandria. He openly ministered to those in prison, he was present at the trial and interrogations of the confessors, and accompanying the martyrs to the place of execution. It pleased the Lord to preserve him, however, for the benefit of Christians.

At the close of the persecution, the saint returned to the desert and continued his exploits. The Lord granted the saint the gift of wonderworking, casting out demons and healing the sick by the power of his prayer. The great crowds of people coming to him disrupted his solitude, and he went off still farther, into the inner desert where he settled atop a high elevation. But the brethren of the monasteries sought him out and asked him to visit their communities.

Another time Saint Anthony left the desert and arrived in Alexandria to defend the Orthodox Faith against the Manichaean and Arian heresies. Knowing that the name of Saint Anthony was venerated by all the Church, the Arians said that he adhered to their heretical teaching. But Saint Anthony publicly denounced Arianism in front of everyone and in the presence of the bishop. During his brief stay at Alexandria, he converted a great multitude of pagans to Christ.

People from all walks of life loved the saint and sought his advice. Pagan philosophers once came to Abba Anthony intending to mock him for his lack of education, but by his words he reduced them to silence. Emperor Constantine the Great (May 21) and his sons wrote to Saint Anthony and asked him for a reply. He praised the emperor for his belief in Christ, and advised him to remember the future judgment, and to know that Christ is the true King.

Saint Anthony spent eighty-five years in the solitary desert. Shortly before his death, he told the brethren that soon he would be taken from them. He instructed them to preserve the Orthodox Faith in its purity, to avoid any association with heretics, and not to be negligent in their monastic struggles. “Strive to be united first with the Lord, and then with the saints, so that after death they may receive you as familiar friends into the everlasting dwellings.”

The saint instructed two of his disciples, who had attended him in the final fifteen years of his life, to bury him in the desert and not in Alexandria. He left one of his monastic mantles to Saint Athanasius of Alexandria (January 18), and the other to Saint Serapion of Thmuis (March 21). Saint Anthony died peacefully in the year 356, at age 105, and he was buried in the desert by his disciples.

The Life of the famed ascetic Saint Anthony the Great was written by Saint Athanasius of Alexandria. This is the first biography of a saint who was not a martyr, and is considered to be one of the finest of Saint Athanasius’ writings. Saint John Chrysostom recommends that this Life be read by every Christian.

“These things are insignificant compared with Anthony’s virtues,” writes Saint Athanasius, “but judge from them what the man of God Anthony was like. From his youth until his old age, he kept his zeal for asceticism, he did not give in to the desire for costly foods because of his age, nor did he alter his clothing because of the infirmity of his body. He did not even wash his feet with water. He remained very healthy, and he could see well because his eyes were sound and undimmed. Not one of his teeth fell out, but near the gums they had become worn due to his advanced age. He remained strong in his hands and feet.... He was spoken of everywhere, and was admired by everyone, and was sought even by those who had not seen him, which is evidence of his virtue and of a soul dear to God.”

The following works of Saint Anthony have come down to us:

Twenty Sermons on the virtues, primarily monastic (probably spurious).

Seven Letters to various Egyptian monasteries concerning moral perfection, and the monastic life as a spiritual struggle.

A Rule for monastics (not regarded as an authentic work of Saint Anthony).

In the year 544 the relics of Saint Anthony the Great were transferred to Alexandria, and after the conquest of Egypt by the Saracens in the seventh century, they were transferred to Constantinople. The holy relics were transferred from Constantinople in the tenth-eleventh centuries to a diocese outside Vienna. In the fifteenth century they were brought to Arles (in France), to the church of Saint Julian.

இன்றைய புனிதர்

(ஜனவரி 17)

  ✠ புனித வனத்து அந்தோனியார் ✠
(St. Antony the Great)

வணக்கத்துக்குரியர்; துறவிகளின் தந்தை;
கடவுளை கைகளில் ஏந்தியவர் :
(Venerable; God-bearing; Father of Monasticism)

பிறப்பு : கி.பி. 251
ஹெராகிளியோபோலிஸ் மேக்னா,எகிப்து (Herakleopolis Magna, Egypt)

 இறப்பு : கி.பி. 356
கோல்சிம் மலை, எகிப்து (Mount Colzim, Egypt)

ஏற்கும் சமயம் :
கத்தோலிக்க திருச்சபை (Roman Catholic Church)
காப்டிக் மரபுவழி திருச்சபை (Coptic Orthodox Church)
கிழக்கு அஸ்ஸிரியன் திருச்சபை (Assyrian Church of the East)
கிழக்கு மரபுவழி திருச்சபை (Eastern Orthodox Church)
ஓரியண்ட்டல் திருச்சபை (Oriental Orthodox Churches)
ஆங்கிலிக்கன் சமூகம் (Anglicanism)

 முக்கிய திருத்தலங்கள் :
புனித வனத்து அந்தோனியார் மடம், எகிப்து
(Monastery of St. Anthony, Egypt)
புனித அந்தோனியார் திருத்தலம், மாரம்பாடி, தமிழ்நாடு
(St. Anthony Shrine, Marambadi, Tamil Nadu, India)
புனித அன்டோய்ன்-அய்'அப்பாயே, ஃபிரான்ஸ்
(Saint-Antoine-l'Abbaye, France)

பாதுகாவல் :
தோல் நோய்கள், கூடை நெய்வோர், சவக்கிடங்கு தோண்டுவோர்
(Skin diseases, basket makers, Gravediggers)

புனித வனத்து அந்தோனியார் (Anthony of the Desert) எகிப்து நாட்டின் கிறிஸ்தவ துறவியும் தமது மரணத்தின் பின்னர் புனிதராகவும் மதிக்கப்பட்டவரும் ஆவார். இவர், தமக்குப் பின்வந்த அனைத்து துறவிகளின் தந்தை (Father of All Monks) என்றும் அழைக்கப்படுகின்றார்.

இவர் பின்வரும் பல்வேறு பட்டப்பெயர்களால் அழைக்கப்படுகிறார்:
"பெரிய அந்தோனியார்" (Anthony the Great)
"எகிப்தின் அந்தோனியார்" (Anthony of Egypt)
"மடாதிபதி அந்தோனியார்" (Anthony the Abbot)
"பாலைவனத்து அந்தோனியார்" (Anthony of the Desert)
துறவி அந்தோனியார்" (Anthony the Anchorite)

"அலெக்சான்றியாவின் அதனாசியஸ்" (Athanasius of Alexandria) எழுதிய அந்தோனியாரின் சரிதம், அதன் லத்தீன் மொழியாக்கம் மூலம், முக்கியமாக மேற்கத்திய ஐரோப்பிய நாடுகளில் கிறிஸ்தவ துறவறத்தின் கருவினை பரப்புவதில் உதவியது.

புனித வனத்து அந்தோனியார், எகிப்து நாட்டிலுள்ள "கோமா (Coma) என்னும் சிற்றூரில் மிக வசதி படைத்த செல்வம் மிக்க குடும்பத்தில் பிறந்தார். சுமார் பதினெட்டு வயதில் பெற்றோர்களை இழந்தார். இதனால் தம்முடைய திருமணமாகாத உடன்பிறந்த சகோதரியை கவனிக்கும் பொறுப்பை ஏற்றார்.

தினம் தவறாது திருப்பலியில் பங்கெடுத்தார். சிறிது காலத்திலேயே ஆண்டவர் இயேசு கிறிஸ்துவின் நற்செய்தி அறிவுரையான, "உமக்கு இன்னும் ஒன்று குறைபடுகிறது. உமக்குள்ள யாவற்றையும் விற்று ஏழைகளுக்கு கொடும்; அப்போது விண்ணகத்தில் நீர் செல்வராய் இருப்பீர். பின்பு வந்து என்னைப் பின்பற்றும்." (லூக் 18:22) என்பதை பின்செல்ல முடிவெடுத்தார்.

பின்னர், தன் சொத்துக்கள் செல்வங்கள் அனைத்தையும் ஏழைகளுக்கு பகிர்ந்து கொடுத்துவிட்டு, தமது சகோதரியை கிறிஸ்தவ கன்னியர் குழுவொன்றில் விட்டார். பின்னர், இயேசுவைத் தேடி தனிமையில் வனத்திற்கு சென்று தவ வாழ்வு வாழ்ந்தார். பாலைவனத்தில் சிறிய இல்லம் ஒன்றை அமைத்து கடுமையான வாழ்வு வாழ்ந்தார். ஏறக்குறைய 20 ஆண்டுகள் காட்டிலும் பாலைவனத்திலும் வாழ்ந்தார்.

பின்னர் இவர் அரசர் மாக்சிமினஸ் டாஸா (Maciminus Daza) என்பவருடன் இணைந்து கிறிஸ்தவ மக்களுக்கு பல அறிவுரைகளை வழங்கினார். அரசர் மாக்சிமீனுசின் ஆலோசகராகவும் பணியாற்றினார். துறவிகள் பலரின் வாழ்வுக்கு வழிகாட்டினார். இவர் வாழ்ந்த வாழ்க்கையை கண்ட பல இளைஞர்கள் இவரைப் பின்பற்றி குருவானார்கள். இவர் தன்னை பின்பற்றிய மற்ற துறவிகளையும் பாலைவனத்தில் கதவு இல்லாமல் அமைக்கப்பட்ட குடிசைகளில் வாழ வைத்தார்.

இவர் தன்னுடன் வாழ்ந்த அனைத்து குருக்களுக்கும் இறைவன் தனக்களித்த அன்பை வாரி வழங்கி தந்தையாய் இருந்தார். தனது துறவிகளுக்காக எதிரிகளால் பலமுறை வேதனைக்குட்படுத்தப்பட்டார். டையோக்ளேசியன் (Diocletian) என்ற அரசன் கிறிஸ்தவர்களை துன்புறுத்தியபோது உறுதியுடன் நம்பிக்கையை அறிக்கையிடுமாறு புனித அந்தோனியார் அவர்களை ஊக்குவித்தார். ஆரியன் (Arians) ஆதரவாளர்களுக்கு எதிராக போராடிய அத்தனாசியுசுக்கு துணை நின்றார்.

கரடுமுரடான கட்டாந்தரையில் படுத்து உறங்கி உப்பும், ரொட்டித் துண்டும் உண்டு உடலை ஒருத்து வாழ்ந்தார்.

புனிதரின் பக்தி முயற்சியை முறியடிக்க சாத்தான் பல வகைகளில் சோதித்தான் முடிவு தோல்வியே. அந்தோனியார் பல மீயியற்கை சோதனைகளை எதிர்கொண்டார், பல முறை சாத்தான் அவரை சோதித்தது. ஒரு முறை சாத்தான் பெண் வேடமிட்டு வந்து சோதிக்க சிலுவை அடையாளத்தால் அவனை முறியடித்தார், மறுமுறை தங்க, வெள்ளிக்கட்டிகளை பாதையில் இட்டு பொருளாசையால் சோதிக்க, அந்தோனியார் அதை ஒரு பொருட்டாய் மதிக்காமல் இயேசுவின் பெயரால் விரட்டியடித்தார். சிலுவை அடையாளத்தினாலும், இயேசுவின் பெயராலும், செபத்தாலுமே, பேய்களை எல்லாம் சிதறடித்தார்.

இறுதிக்காலம் :
தமது இறுதிக்காலம் நெருங்கியதை உணர்ந்த வனத்து அந்தோனியார், தமது சீடர்கள் அனைவரையும் "புனித மகாரியஸ்" (Saint Macarius) என்ற துறவியைப் பின்செல்ல அறிவுறுத்தினார். தமது அங்கி ஒன்றினை "புனித அதனாசியஸ்" (Saint Athanasius) என்பவருக்கு அளிக்கும்படி அறிவுறுத்தினார். மற்றொரு அங்கியினை தமது சீடர்களில் ஒருவரான "புனித செராபியனுக்கு" (Saint Serapion) அளிக்கும்படி அறிவுறுத்தினார்.

கி.பி 356ம் ஆண்டு இறந்த அவரது விருப்பப்படி அவரது சீடர் துறவிகளைத் தவிர வேறு எவருக்கும் தெரியாமல் அவரது கல்லறை இரகசியமாக மறைக்கப்பட்டது. கல்லறை வெளிப்படையாக இருந்திருந்தால் மக்கள் தம் கல்லறையையே பெரிதாக எண்ணி, படைத்த இறைவனை மறந்துவிடுவார்கள் என்று அவர் கருதியதே இதற்கு காரணம்.

அனேகமாக, இவர் தமது தாய்மொழியான "காப்டிக்" (Coptic) மொழியையே பேசினார். ஆனால் அவரது கற்பித்தல் யாவும் கிரேக்க மொழியாக்கத்திலேயே பரவின. இவரது சரித்திரம் "புனிதர் அதனாஸியசால்" (Saint Athanasius) எழுதப்பட்டன. "புனிதர் பெரிய அந்தோனியாரின் சரித்திரம்" (Life of Saint Anthony the Great) என்று தலைப்பிடப்பட்டது. இப்புனிதர் தாமாக துறவு மடம் எதுவும் நிறுவவோ அமைக்கவோ இல்லையென்றாலும், அவரைச்சுற்றி ஒரு சமூகம், அவரையும் அவரது துறவறத்தையும் அவரது தனிமைப்படுத்தப்பட்ட வாழ்க்கையையும் முன்னுதாரணமாக எடுத்துக்கொண்டு வளர்ந்தது. புனிதர் அதனாஸியஸ் எழுதிய இவரது சரிதம், இவரது கொள்கைகளை பரப்புவதில் மிகவும் உதவியாக இருந்தது.

நிகழ்வு

தூய வனத்து அந்தோனியார் காட்டிற்குச் சென்று, கடுந்தவம் மேற்கொண்டிருந்தபோது சாத்தான் அவரைக் கடுமையாகச் சோதித்தது. "இவ்வளவு சொத்து சுகங்களை எல்லாம் விட்டுவிட்டு, இந்தக் காட்டுக்குள் வந்து இப்படிக் கஷ்டப்படுவதா?. பேசாமல் இங்கிருந்து போய், சந்தோசமான வாழ்க்கை வாழ்" என்று சொல்லி சாத்தான் அவரை மிகவும் சோதித்தது. அத்தகைய தருணங்களில் வனத்து அந்தோனியார் சாத்தானிடம், "ஒப்பற்ற செல்வமாகிய இயேசுவைத் தவிர, வேறு செல்வம் எனக்குத் தேவையில்லை" என்று சொல்லி சாத்தானின் தந்திரங்களை எல்லாம் முறியடித்தார். சாத்தான் அவரை வெற்றிகொள்ள முடியாது என்பதை உணர்ந்து அவரிடமிருந்து விலகிச் சென்றது.

சாத்தான் அவரைவிட்டு விலகிச் சென்றதும், அவர் இறைவனைப் பார்த்து, "இறைவா! என்னுடைய சோதனை வேளைகளில் என்னைவிட்டு நீ எங்கே போனாய்?" என்று கேட்டார். அதற்கு அவர், "நான் உன்னருகில்தான் இருந்தேன், உனக்கு எந்தவொரு துன்பமும் வராமல் காத்திருந்தேன், இனிமேலும் காத்திடுவேன். ஆனால் என்னவனோ நீதான் என்னை அழைக்கவேயில்லை" என்றார்.

வாழ்க்கை வரலாறு

தூய வனத்து அந்தோனியார் கி.பி. 251 ஆம் ஆண்டு எகிப்தில் உள்ள கோமா என்ற இடத்தில் செல்வச் செழிப்பான ஒரு குடும்பத்தில் பிறந்தார். இவருடைய குடும்பத்திற்கு என்று ஆயிரக்கணக்கான ஏக்கரில் நிலபுலன்கள் இருந்தன. ஆசிரியர்கள் இவருடைய இல்லத்திற்கே வந்து, இவருக்குப் பாடங்களைச் சொல்லிக்கொடுத்தார்கள்.

இவருக்கு பதினெட்டு வயது நடந்துகொண்டிருந்தபோது, ஒருநாள் இவர் ஆலயத்தில் இருந்தபோது குருவானவர் சொன்ன, "நீ நிறைவுள்ளவனாக இருக்க விரும்பினால், முதலில் போய் உன்னுடைய உடமைகளை எல்லாம் விற்று ஏழைகளுக்குக் கொடும், பின்னர் வந்து என்னைப் பின்தொடரும்" (மத் 19:21) என்ற வார்த்தைகள் அவரை மிகவே பாதித்தன. எனவே, அவர் தன்னுடைய வீட்டிற்கு வந்து, தனக்குச் சொந்தமான 3000 ஏக்கர் நிலத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட அளவு நிலத்தை தன்னுடைய தங்கைக்குக் கொடுத்துவிட்டு, மீத எல்லாவற்றையும் ஏழைகளுக்குக் கொடுத்துவிட்டு, துறவற வாழ்க்கை மேற்கொள்ளத் தொடங்கினார். தொடக்கத்தில் வனத்து அந்தோனியார் தன்னுடைய ஊருக்கு அருகிலேயே துறவற வாழ்க்கையை மேற்கொண்டார். ஆனால், சாத்தானின் சோதனைகள் அங்கே அதிகமாக இருந்ததால் அவர் காட்டிற்குச் சென்று, தனியான ஓர் இடத்தில் தவ வாழ்வினை மேற்கொண்டார். கத்தோலிக்கத் திருச்சபையில் துறவு வாழ்க்கைக்கு வித்திட்டவர் இவர்தான் என்று சொன்னால் அது மிகையாது.

இவருடைய துறவு வாழ்க்கையைப் பார்த்த இளைஞர்கள் பலர் இவரிடத்தில் சீடராகச் சேர்ந்தார்கள். அதனால் இவர் தன்னுடைய 35 ஆம் வயதில் மேலும் இரண்டு துறவற மடங்களை நிறுவினார். அதில் ஜெபத்திற்கு அதிகமான முக்கியத்துவம் கொடுத்து வந்தார். விவிலியத்தை ஆழமாக வாசித்து, அதனை தியானித்து வந்தார். கி.பி 311 ஆண்டு, ரோமையில் மாஜிமின் என்ற மன்னன் கிறிஸ்தவர்களுக்கு எதிராக வன்முறையில் ஈடுபட்டபோது, வனத்து அந்தோனியார் அங்கே சென்று, அவர்களைக் கிறிஸ்தவ விசுவாசகத்தில் வளர்த்தார். நம்பிக்கையில் உறுதிப்படுத்தினார். இப்படி கடுமையான பக்தி முயற்சிகளையும் தவ முயற்சிகளையும் மேற்கொண்டு வந்த வனத்து அந்தோனியார் கி.பி. 356 ஆண்டு தன்னுடைய நூற்று ஆறாம் வயதில் இறைவனடி சேர்ந்தார்.

Sainte du jour

(17 janvier)

✠Saint Antoine le Grand✠

Naissance : 12 janvier 251 après JC, Herakleopolis Magna, Égypte

Décédé : 17 janvier 356 après J.-C., Égypte romaine, Égypte

Fête : 17 janvier (Église catholique et orthodoxie orientale );  22 Tobi (calendrier copte)

Canonisé : Pré-Congrégation

Attributs : cloche ;  porc;  livre;  Croix Tau Croix Tau avec pendentif cloche

Saint Antoine le Grand est connu comme le Père du monachisme, et le long sermon ascétique dans La Vie de Saint Antoine par Saint Athanase (Sections 16-34), pourrait être appelé la première Règle monastique.

Il naquit en Égypte dans le village de Coma, près du désert de la Thébaïde, en l'an 251. Ses parents étaient de pieux chrétiens d'une lignée illustre.  Anthony était un enfant sérieux et respectueux et obéissant envers ses parents.  Il aimait assister aux services religieux et il écoutait si attentivement les Saintes Écritures qu'il se souvenait de ce qu'il avait entendu toute sa vie.

Lorsque saint Antoine avait environ vingt ans, il a perdu ses parents, mais il était responsable de la garde de sa sœur cadette.  En allant à l'église environ six mois plus tard, les jeunes ont réfléchi à la façon dont les fidèles, dans les Actes des Apôtres (4:35), vendaient leurs biens et donnaient le produit aux Apôtres pour les nécessiteux.

Puis il entra dans l'église et entendit le passage de l'Évangile où le Christ s'adressait au jeune homme riche : « Si tu veux être parfait, va, vends ce que tu possèdes et donne-le aux pauvres, et tu auras un trésor dans le ciel ;  et venez me suivre » (Mt.19:21).  Anthony sentit que ces mots s'appliquaient à lui.  Par conséquent, il vendit la propriété qu'il avait reçue après la mort de ses parents, puis distribua l'argent aux pauvres et laissa sa sœur aux soins de vierges pieuses dans un couvent.

Parti de chez ses parents, saint Antoine a commencé sa vie ascétique dans une hutte non loin de son village.  En travaillant de ses mains, il a pu gagner sa vie et aussi l'aumône pour les pauvres.  Parfois, le saint jeune rendait également visite à d'autres ascètes vivant dans la région, et de chacun il recherchait une direction et un bénéfice.  Il s'est tourné vers un ascète particulier pour être guidé dans la vie spirituelle.

Dans cette période de sa vie, Saint Antoine a enduré de terribles tentations du diable.  L'Ennemi de la race humaine a troublé le jeune ascète avec des pensées sur sa vie antérieure, des doutes sur la voie qu'il avait choisie, l'inquiétude pour sa sœur, et il a tenté Anthony avec des pensées obscènes et des sentiments charnels.  Mais le saint a éteint ce feu en méditant sur le Christ et en pensant au châtiment éternel, vainquant ainsi le diable.

Réalisant que le diable l'attaquerait sans aucun doute d'une autre manière, saint Antoine pria et intensifia ses efforts.  Anthony a prié pour que le Seigneur lui montre le chemin du salut.  Et il reçut une vision.  L'ascète vit un homme qui tour à tour terminait une prière, puis se mettait au travail.  C'était un ange que le Seigneur avait envoyé pour instruire son élu.

Saint Antoine a essayé de s'habituer à un mode de vie plus strict.  Il ne mangeait qu'après le coucher du soleil, il passait toute la nuit à prier jusqu'à l'aube.  Bientôt, il ne dormit plus que tous les trois jours.  Mais le diable ne cessa pas ses ruses, et essayant d'effrayer le moine, il apparut sous l'apparence de fantômes monstrueux.  Le saint se protégea cependant avec la Croix vivifiante.  Enfin l'Ennemi lui apparut sous les traits d'une petite silhouette sombre à l'aspect affreux, et se déclarant hypocritement battu, il crut pouvoir tenter le saint dans la vanité et l'orgueil.  Le saint, cependant, a vaincu l'Ennemi par la prière.

Pour encore plus de solitude, saint Antoine s'est éloigné du village, dans un cimetière.  Il demanda à un ami de lui apporter un peu de pain à des jours désignés, puis s'enferma dans une tombe.  Alors les démons se jetèrent sur le saint dans l'intention de le tuer, et lui infligeèrent de terribles blessures.  Par la providence du Seigneur, l'ami d'Anthony arriva le lendemain pour lui apporter sa nourriture.  Le voyant gisant sur le sol comme mort, il le ramena au village.  Ils pensaient que le saint était mort et se préparaient pour son enterrement.  A minuit, saint Antoine reprit connaissance et dit à son ami de le ramener aux tombes.

La fermeté de saint Antoine était plus grande que les ruses de l'ennemi.  Prenant la forme de bêtes féroces, les démons ont essayé de forcer le saint à quitter cet endroit, mais il les a vaincus en faisant confiance au Seigneur.  Levant les yeux, le saint vit le toit s'ouvrir, pour ainsi dire, et un rayon de lumière descendant vers lui.  Les démons disparurent et il s'écria : « Où étais-tu, ô Jésus miséricordieux ?  Pourquoi n'es-Tu pas apparu dès le début pour mettre fin à ma douleur ?

Le Seigneur a répondu : « J'étais ici, Antoine, mais je voulais voir ton combat.  Maintenant, puisque tu n'as pas cédé, je t'aiderai toujours et je ferai connaître ton nom dans le monde entier.  Après cette vision, Saint Antoine a été guéri de ses blessures et s'est senti plus fort qu'avant.  Il avait alors trente-cinq ans.

Ayant acquis une expérience spirituelle dans sa lutte avec le diable, saint Antoine envisagea d'aller dans le désert de Thébaïde pour servir le Seigneur.  Il a demandé à l'aîné (vers qui il s'était tourné pour obtenir des conseils au début de son voyage monastique) d'aller dans le désert avec lui.  L'aîné, tout en le bénissant dans l'exploit alors encore inouï d'être un ermite, a décidé de ne pas l'accompagner à cause de son âge.

Saint Antoine est allé seul dans le désert.  Le diable tenta de l'en empêcher, en plaçant un grand disque d'argent sur son chemin, puis d'or, mais le saint l'ignora et passa à côté.  Il trouva un fort abandonné de l'autre côté de la rivière et s'y installa, barricadant l'entrée avec des pierres.  Son ami fidèle lui apportait du pain deux fois par an et il y avait de l'eau à l'intérieur du fort.

Saint Antoine a passé vingt ans dans un isolement complet et une lutte constante avec les démons, et il a finalement atteint un calme parfait.  Les amis du saint ont enlevé les pierres de l'entrée, et ils sont allés à Saint Antoine et l'ont supplié de les prendre sous sa direction.  Bientôt la cellule de saint Antoine fut entourée de plusieurs monastères, et le saint agissait comme un père et un guide pour leurs habitants, donnant une instruction spirituelle à tous ceux qui venaient dans le désert en quête de salut.  Il augmenta le zèle de ceux qui étaient déjà moines et inspira aux autres l'amour de la vie ascétique.  Il leur a dit de s'efforcer de plaire au Seigneur et de ne pas devenir lâches dans leurs travaux.  Il les a également exhortés à ne pas craindre les assauts démoniaques, mais à repousser l'Ennemi par le pouvoir de la Croix vivifiante du Seigneur.

En l'an 311, il y eut une féroce persécution contre les chrétiens, sous le règne de l'empereur Maximien.  Voulant souffrir avec les saints martyrs, saint Antoine quitta le désert et se rendit à Alexandrie.  Il s'occupait ouvertement des prisonniers, assistait au procès et aux interrogatoires des confesseurs et accompagnait les martyrs jusqu'au lieu d'exécution.  Il a plu au Seigneur de le conserver, cependant, pour le bien des chrétiens.

A la fin de la persécution, le saint retourna dans le désert et continua ses exploits.  Le Seigneur a accordé au saint le don de faire des miracles, de chasser les démons et de guérir les malades par la puissance de sa prière.  Les grandes foules de gens qui venaient à lui troublaient sa solitude, et il s'en alla plus loin encore, dans le désert intérieur où il s'installa au sommet d'une haute altitude.  Mais les frères des monastères le recherchèrent et lui demandèrent de visiter leurs communautés.

Une autre fois, saint Antoine a quitté le désert et est arrivé à Alexandrie pour défendre la foi orthodoxe contre les hérésies manichéennes et ariennes.  Sachant que le nom de saint Antoine était vénéré par toute l'Église, les ariens disaient qu'il adhérait à leur enseignement hérétique.  Mais saint Antoine dénonça publiqueme