Saint of the Day 27/June

Saint of the Day

(June 27)

✠ Saint Ladislaus ✠

King of Hungary

Born: June 27, 1040, 
Kraków, Poland

Died: July 29, 1095, 
Nitra, Slovakia

Full name: Ladislaus I

Nationality: Hungarian

Place of Burial : Cathedral-Basilica of Nagyvárad (today Oradea, Romania)


Spouse: Adelaide of Rheinfelden

Children: Irene of Hungary

Feast: 27 June

Saint Ladislaus was called to the Hungarian throne in the year 1080 by the free will of the people. Very different from the majority of the powerful in this world, who aspire only to temporary greatness, Ladislas only sought true greatness, that which one acquires by virtue. From his youth he was admired by everyone for his chastity, his modesty, his piety, his tenderness towards the poor.

He had not only the soul of a Saint, but all the qualities of a king. No one in all of Hungary was taller or more majestic than he; the fatigues of war and the serious occupations of peace suited him equally. He received everyone with the greatest affability, and the least of his subjects could confidently come and claim justice from him; his equitable judgments, similar to those of a father rather than a master, were accepted by all; therefore the public voice gave it the beautiful name of Pious.

Ladislas' life in his palace was very austere; his table, it is true, was served royally, but he took only what was necessary; he even fasted often, refused himself the use of wine, slept roughly, mortified his body and, by these means, triumphed over the perils which kings run in the midst of the splendor and the softness of the courts.

Enemy of frivolous amusements, he gave all his time to the exercises of piety and to the duties of his state, proposing in all nothing but the greater glory of God. Religion was everything to him; very conciliatory when it came to his person, he ignored half-measures when it came to maintaining the rights of the Church or defending his country. Not a poor man left his palace without having received some relief for his misery: every kind of need found assured help near him.

The magnificent churches he had built are a new testimony to the religion of this great prince and his zeal to promote the development of Christian worship among a people still half barbarian and half pagan. Moreover, Ladislas was not content to work for the conversion of others, he was the model of all, a kind of living law, which taught to each his duties. His palace was so edifying that one heard neither oaths nor improper words; the fasts were faithfully observed there; in short, it looked less like a royal court than a religious house.

Ladislaus had been chosen to command in chief the first crusade, when God called him to Himself on July 30, 1095.


Source : Wikipedia

இன்றைய புனிதர் 

(ஜூன் 27)

✠ புனிதர் லாடிஸ்லாஸ் ✠
(Saint Ladislaus )

ஹங்கேரி மன்னர்
(King of Hungary )

பிறப்பு: ஜூன் 27, 1040,
க்ராகோவ், போலந்து
(Kraków, Poland)

இறப்பு: ஜூலை 29, 1095,
நித்ரா, ஸ்லோவாக்கியா
(Nitra, Slovakia)

முழுப் பெயர்: லாடிஸ்லாஸ் ஐ

குடியுரிமை: ஹங்கேரியன்
(Hungarian)

அடக்கம் செய்யப்பட்ட இடம்: ஒரேடியா கதீட்ரல்
(Oradea Cathedral)

மனைவி: ரெய்ன்ஃபெல்டனின் அடிலெய்ட்

குழந்தைகள்: ஹங்கேரியின் ஐரீன்

நினைவுத் திருவிழா : ஜூன் 27

புனித லாடிஸ்லாஸ் 1080 ஆம் ஆண்டில் மக்களின் சுதந்திர விருப்பத்தால் ஹங்கேரிய அரியணைக்கு அழைக்கப்பட்டார்.  தற்காலிக மகத்துவத்தை மட்டுமே விரும்பும் இந்த உலகில் உள்ள பெரும்பாலான சக்திவாய்ந்தவர்களிடமிருந்து மிகவும் வித்தியாசமாக, லாடிஸ்லாஸ் உண்மையான மகத்துவத்தை மட்டுமே தேடினார், ஒருவர் நல்லொழுக்கத்தால் பெறுகிறார்.  இளமையில் இருந்தே அவர் தனது கற்பு, அடக்கம், இறையச்சம், ஏழைகளிடம் மென்மை என அனைவராலும் போற்றப்பட்டார்.

அவர் ஒரு துறவியின் ஆன்மாவை மட்டுமல்ல, ஒரு அரசனின் அனைத்து குணங்களையும் கொண்டிருந்தார்.  ஹங்கேரி முழுவதிலும் யாரும் அவரை விட உயரமாகவோ அல்லது கம்பீரமாகவோ இல்லை;  போரின் சோர்வுகளும் அமைதியின் தீவிர ஆக்கிரமிப்புகளும் அவருக்கு சமமாகப் பொருந்தின.  அவர் அனைவரையும் மிகவும் அன்புடன் பெற்றார், மேலும் அவரது குடிமக்களில் குறைந்தவர்கள் நம்பிக்கையுடன் வந்து அவரிடம் நியாயம் கோர முடியும்;  அவரது சமமான தீர்ப்புகள், ஒரு மாஸ்டர் என்பதை விட ஒரு தந்தையின் தீர்ப்புகளைப் போலவே, அனைவராலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டன;  எனவே பொதுக் குரல் அதற்கு பக்தி என்ற அழகிய பெயரைக் கொடுத்தது.

லாடிஸ்லாஸின் அரண்மனை வாழ்க்கை மிகவும் கடினமானதாக இருந்தது;  அவரது மேஜை, அது உண்மை, அரச முறையில் பரிமாறப்பட்டது, ஆனால் அவர் தேவையானதை மட்டுமே எடுத்துக் கொண்டார்;  அவர் அடிக்கடி உண்ணாவிரதம் இருந்தார், மது அருந்துவதை மறுத்தார், தோராயமாக தூங்கினார், தனது உடலை காயப்படுத்தினார், இதன் மூலம், அரசர்கள் நீதிமன்றத்தின் சிறப்பிற்கும் மென்மைக்கும் நடுவில் ஓடும் ஆபத்துகளை வென்றார்.

அற்பமான கேளிக்கைகளின் எதிரி, அவர் தனது முழு நேரத்தையும் பக்தியின் பயிற்சிகளுக்கும் தனது அரசின் கடமைகளுக்கும் கொடுத்தார், எல்லாவற்றிலும் கடவுளின் பெரிய மகிமையைத் தவிர வேறு எதையும் முன்வைத்தார்.  அவருக்கு மதமே எல்லாமுமாக இருந்தது;  அவர் தனது நபருக்கு வரும்போது மிகவும் இணக்கமானவர், அவர் தேவாலயத்தின் உரிமைகளைப் பேணுவது அல்லது தனது நாட்டைப் பாதுகாப்பது என்று வரும்போது அரை நடவடிக்கைகளை புறக்கணித்தார்.  ஒரு ஏழையும் தனது துயரத்திற்கு நிவாரணம் பெறாமல் அரண்மனையை விட்டு வெளியேறவில்லை: எல்லா வகையான தேவைகளும் அவருக்கு அருகில் உறுதியான உதவியைக் கண்டன.

அவர் கட்டிய அற்புதமான தேவாலயங்கள் இந்த பெரிய இளவரசனின் மதத்திற்கும், இன்னும் பாதி காட்டுமிராண்டித்தனமாகவும் பாதி பேகன் மக்களிடையே கிறிஸ்தவ வழிபாட்டை மேம்படுத்துவதற்கான அவரது வைராக்கியத்திற்கும் ஒரு புதிய சான்று.  மேலும், லாடிஸ்லாஸ் மற்றவர்களின் மனமாற்றத்திற்காக வேலை செய்வதில் திருப்தி அடையவில்லை, அவர் அனைவருக்கும் முன்மாதிரியாக இருந்தார், ஒரு வகையான வாழ்க்கை சட்டம், ஒவ்வொருவருக்கும் அவரவர் கடமைகளை கற்பித்தது.  பிரமாணங்களையும் முறையற்ற வார்த்தைகளையும் யாரும் கேட்காத அளவுக்கு அவருடைய அரண்மனை புத்துணர்ச்சியூட்டுவதாக இருந்தது;  உண்ணாவிரதங்கள் அங்கு உண்மையாகக் கடைப்பிடிக்கப்பட்டன;  சுருக்கமாக, இது ஒரு மத இல்லத்தை விட ஒரு அரச நீதிமன்றத்தைப் போல தோற்றமளித்தது.

ஜூலை 30, 1095 இல் கடவுள் அவரைத் தம்மிடம் அழைத்தபோது, ​​முதல் சிலுவைப் போரின் தலைமைத் தளபதியாக லாடிஸ்லாஸ் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.

ஆதாரம்: விக்கிபீடியா

Sainte du jour

(27 juin)

✠ Saint Ladislas ✠

Roi de Hongrie

Né : 27 juin 1040,
Cracovie, Pologne

Décédé : 29 juillet 1095,
Nitra, Slovaquie

Nom complet : Ladislas Ier

Nationalité : hongroise

Lieu d'inhumation : cathédrale-basilique de Nagyvárad (aujourd'hui Oradea, Roumanie)


Conjoint : Adélaïde de Rheinfelden

Enfants : Irène de Hongrie

Fête : 27 juin

Saint Ladislas a été appelé au trône hongrois en l'an 1080 par le libre arbitre du peuple.  Bien différent de la majorité des puissants de ce monde, qui n'aspirent qu'à des grandeurs passagères, Ladislas ne recherchait que la vraie grandeur, celle qu'on acquiert par la vertu.  Dès sa jeunesse, il fut admiré de tous pour sa chasteté, sa modestie, sa piété, sa tendresse envers les pauvres.

Il avait non seulement l'âme d'un saint, mais toutes les qualités d'un roi.  Personne dans toute la Hongrie n'était plus grand ni plus majestueux que lui ;  les fatigues de la guerre et les occupations sérieuses de la paix lui convenaient également.  Il recevait tout le monde avec la plus grande affabilité, et le moindre de ses sujets pouvait venir en toute confiance réclamer de lui justice ;  ses jugements équitables, semblables à ceux d'un père plutôt que d'un maître, étaient acceptés de tous ;  aussi la voix publique lui donna-t-elle le beau nom de Pieuse.

La vie de Ladislas dans son palais était très austère ;  sa table, il est vrai, était royalement servie, mais il ne prenait que le nécessaire ;  il jeûnait même souvent, se refusait l'usage du vin, dormait rudement, mortifiait son corps et, par ce moyen, triomphait des périls que courent les rois au milieu de la splendeur et de la douceur des cours.

Ennemi des amusements frivoles, il donnait tout son temps aux exercices de piété et aux devoirs de son état, ne proposant en tout que la plus grande gloire de Dieu.  La religion était tout pour lui ;  très conciliant quant à sa personne, il ignore les demi-mesures lorsqu'il s'agit de maintenir les droits de l'Église ou de défendre son pays.  Pas un pauvre homme ne sortait de son palais sans avoir reçu quelque soulagement de sa misère : toute sorte de besoin trouvait auprès de lui un secours assuré.

Les magnifiques églises qu'il fit édifier sont un nouveau témoignage de la religion de ce grand prince et de son zèle à favoriser le développement du culte chrétien chez un peuple encore mi-barbare et mi-païen.  De plus, Ladislas ne se contentait pas de travailler à la conversion des autres, il était le modèle de tous, une sorte de loi vivante, qui enseignait à chacun ses devoirs.  Son palais était si édifiant qu'on n'y entendait ni serments ni paroles inconvenantes ;  les jeûnes y étaient fidèlement observés ;  bref, elle ressemblait moins à une cour royale qu'à une maison religieuse.

Ladislas avait été choisi pour commander en chef la première croisade, lorsque Dieu l'appela à lui le 30 juillet 1095.


Source : Wikipédia