Saint of the Day 30/September

Saint of the Day

(September 30)

✠ St. Jerome ✠

Hermit and Doctor of the Church:

Born: March 27, 347
Stridon (possibly Strido Dalmatiae, on the border of Dalmatia and Pannonia)

Died: September 30, 420 (Aged 73)
Bethlehem, Palaestina Prima

Venerated in:
Catholic Church
Eastern Orthodox Church
Anglican Communion
Lutheranism
Oriental Orthodoxy

Major shrine: Basilica of Saint Mary Major, Rome, Italy

Feast: September 30

Patronage:
Archeologists; Archivists; Bible Scholars; Librarians; Libraries; School Children; Students; Translators; Morong, Rizal

Biographical selection:
Saint Jerome was a priest, confessor, theologian, and historian. He was born at Stridon, a village near Emona on the border of Dalmatia and Pannonia. He is best known for his translation of most of the Bible into Latin (the translation that became known as the Vulgate), and his commentaries on the Gospels. His list of writings is extensive.

The protégé of Pope Damasus I, who died in December of 384, Jerome was known for his teachings on Christian moral life, especially to those living in cosmopolitan centers such as Rome. In many cases, he focused his attention on the lives of women and identified how a woman devoted to Jesus should live her life. This focus stemmed from his close patron relationships with several prominent female ascetics who were members of affluent senatorial families.

He is recognised as a Saint and Doctor of the Church by the Catholic Church, the Eastern Orthodox Church, the Lutheran Church, and the Anglican Communion. His feast day is 30 September.

Comments:
In the Catholic Church, St. Jerome is the representative par excellence of the polemical spirit, and in this sense, he is a symbol against progressivist ecumenical dialogue. His writings are so straightforward, energetic, and intransigent that some people imagine that a saint could not write as he did. Almost every one of his time trembled before him.

Once St. Augustine, with whom he had an ongoing correspondence, amiably told him that with half the energy St. Jerome used in one of his letters, he would already be convinced of his argument. I also remember that once I read that a pious lady sent St. Jerome a gift: some young doves and a basket of cherries. He wrote back asking her what she was thinking when she sent those delicate things to him. He was suspicious that she might want to corrupt the austerity of his penitent life. He immediately gave presents to the poor.

One of my first encounters with Progressivism was with the reformist liturgical mentality that was being accepted by many monks in the Benedictine Monastery in Sao Paulo. I was talking with the Abbot and he told me that some works of St. Jerome were being read in the refectory of the monastery during the midday meal. He commented that the monks had become furious over the readings. In my naiveté, I thought that their hatred was directed toward the heretics St. Jerome combated, but I soon realized that I was wrong. Their hatred was against St. Jerome himself because they had sympathy for the heretics.

The combativity of St. Jerome was an expression of his consuming zeal for the House of God. This kind of militancy is one of the most legitimate and saintly expressions of that zeal. Since his energy was inspired by a love for God and not by personal resentments, it was a very holy thing. If force is exerted because of personal resentments, it is a completely different thing.

That saintly militancy made him a living sword of God. I know of no higher praise than to say that a man is the living word of God, cutting, piercing, wounding, and destroying His enemies. St. Jerome represents the pinnacle of the polemic spirit, and as such he is the Patron Saint of the counter-revolutionary fight

His eulogy of St. Augustine about how he made the Church’s enemies his personal enemies is remarkable. It is one saint praising another one, and for this reason, it can be said that the eulogy reflects the sanctity of the Church. The selection points out well that this aspect harmonizes perfectly with another apparently contrary one that can be seen in other words of St. Augustine: “We must hate evil, but love those who err.”

Today it is important that we have a clear understanding of what it means to love those who err. It is a liberal and ecumenical simplification to say that if one vigorously attacks those who err, he is harming these persons or showing a lack of charity. There are three reasons why this is not the case:

First, when a person is in grave danger of falling into an abyss, the right thing to do is to shout at him and say, “Be careful, you are at the edge of the cliff and if you fall, you will crack your head and die.” It would not be sensible to speak mildly, saying: “Hello there, I am standing in a much better place than you. Why don’t you come to join me?”

This would be a foolish way to keep the man from falling into the abyss. The right way to rescue a man from danger is not to show the positive side of your position, but to expose the danger of his position and the imprudence of remaining in it.

Which one of you, seeing a man imprudently playing with a loaded gun and having his finger on the trigger, would gently suggest he play chess with you instead? It is a foolish attitude. The right thing is to address him sternly: “Look, stop playing with that gun or you might hurt yourself or me.” A man who is tempted to do something wrong needs to be addressed with words that inspire fear.

This is true above all when we deal with Catholic doctrine. Men are more easily moved by fear of bad consequences they can experience than a possible good they may enjoy. They are more easily moved by fear of Hell than by love of Heaven. Therefore, in order to convert a man, it is more charitable and expedient for us to first point out his error and its bad consequences, and then speak about the beauty and goodness of the truth. St. Jerome was a model of this way of acting.

I know that some rare souls may be touched by sweetness rather than combativity, but this is not the rule. It is the exception to the rule. God gives His Church saints who have special charisma to attract with amiability, such as St. Francis of Sales, who drew souls by his sweetness. However, the rule is to attack the evil to convert the person, as St. Jerome did.

Second, another simplification that the liberal and ecumenical spirit does not consider is that when we debate a heretic, a Protestant pastor, for example, our primary goal is not to convert him, but to confirm in their Faith the Catholics who are following the debate and help them to not be contaminated by the Protestant errors. To this end, it is extremely advantageous to defeat the heretic.

The secondary goal of the debate is to convert the Protestants who are also following the debate and are not as obstinate in error as the pastor. The third and last aim is the conversion of the Protestant pastor, which should also be seriously considered. This is the correct hierarchy of aims in a debate of a Catholic with a Protestant. The progressivists simplify the topic enormously by saying that it is just a debate between A and B and that the most efficient way to convert B is to smile and make concessions. It is not like that. By ignoring the two most important goals of the debate, a trap is set to lead people into a more progressivist and ecumenical mentality

Third, Our Lord, the divine model of sanctity, did not act with conciliation when he debated with the Pharisees. Instead, he called them as a generation of vipers, sons of Satan, whited sepulchers, etc. Also, when He came upon the money-changers in the Temple, He became indignant and used a whip to physically drive them out. That is, He used not only energy in the polemic against evil people, but He also used physical violence to punish the profaners.

The militant and polemic spirit of the great St. Jerome gives us the opportunity to see how Progressivism and the ecumenical spirit are sabotaging Catholic militancy everywhere. Today almost no one hears this Catholic doctrine taught in its entirety.

The progressivist Church avoids this teaching because it wants to push its agenda of ecumenism tending toward a spurious Pan-Religion.

We should certainly ask St. Jerome to help us in our counter-revolutionary polemics, but we should also and primarily ask him to help us destroy this liberal mentality that opens the door for the evil that is assaulting and taking over the entire Church.

இன்றைய புனிதர்

(செப்டம்பர் 30)

✠ புனிதர் ஜெரோம் ✠
(St. Jerome)

துறவி, மறைவல்லுநர்:
(Hermit and Doctor of the Church)

பிறப்பு: கி.பி. சுமார் 347ம் ஆண்டு
ஸ்ட்ரிடோன் (Stridon)

இறப்பு: கி.பி. 420ம் ஆண்டு
பெத்லகேம் (Bethlehem)

ஏற்கும் சமயம்:
ரோமன் கத்தோலிக்க திருச்சபை
(Roman Catholic Church)
கிழக்கு மரபுவழி திருச்சபை
(Eastern Orthodox Church)
ஆங்கிலிக்கன் ஒன்றியம்
(Anglican Communion)
லூதரனியம்
(Lutheranism)
ஓரியண்ட்டல் மரபுவழி திருச்சபை
(Oriental Orthodoxy)

முக்கிய திருத்தலங்கள்:
தூய மரியாள் பேராலய திருத்தலம், ரோம், இத்தாலி
(Basilica of Saint Mary Major, Rome, Italy)

நினைவுத் திருவிழா: செப்டம்பர் 30

பாதுகாவல்:
தொல்பொருளியல்; ஆவணக் காப்பாளர்கள்; விவிலிய அறிஞர்கள்; நூலகர்கள்; நூலகங்கள்; பள்ளிக்கூடம் செல்லும் பிள்ளைகள்; மாணவர்கள்; மொழிபெயர்ப்பாளர்கள்

குறிப்பிடத்தகுந்த படைப்புகள்:
வுல்காத்தா (Vulgate) - இலத்தீன் விவிலிய மொழிபெயர்ப்பு

புனிதர் ஜெரோம், ஒரு கிறிஸ்தவ குருவும், ஒப்புரவாளரும், இறையியலாளரும், வரலாற்றாசிரியரும் ஆவார். இவர் திருச்சபையின் மறைவல்லுநர்களுல் ஒருவர் ஆவார். திருவிவிலியத்தின் பெரும்பான்மைப் பகுதிகளை இலத்தீன் மொழியில் மொழிபெயர்ப்பு செய்ததிலும், நற்செய்திகளைப் பற்றின இவர் எழுதின கருத்துக்களிலும் இவர் பரவலாக அறியப்படுகின்றார். இவரது இலத்தீன் மொழிபெயர்ப்பு, “வுல்காத்தா” (Vulgate) என்று அறியப்படுகின்றது. அவரது எழுத்துக்களின் பட்டியல் மிகவும் விரிவானது ஆகும். ரோமன் கத்தோலிக்க திருச்சபை, கிழக்கு மரபுவழி திருச்சபை, ஆங்கிலிக்கன் ஒன்றியம், மற்றும் லூதரனியம், ஆகிய திருச்சபைகள் இப்புனிதரை திருச்சபையின் மறைவல்லுனராக அங்கீகரித்துள்ளன. அன்னாரது நினைவுத் திருநாள் செப்டம்பர் மாதம் 30ம் நாள் ஆகும்.

ரோமப் பேரரசின் பிராந்திய நாடுகளான “டல்மேஷியா” (Dalmatia) மற்றும் “பன்னோனியா” (Pannonia” ஆகியவற்றின் எல்லைப் பகுதியான “எம்மோனா” (Emona) எனும் இடத்தின் அருகிலுள்ள “ஸ்ட்ரிடோன்” (Stridon) எனும் கிராமத்தில், நான்காம் நூற்றாண்டின் மத்தியில் பிறந்த இவரது இயற்பெயர், “யூசிபஸ் ஸோஃப்ரோனியஸ் ஹியேரோநிமஸ்” (Eusebius Sophronius Hieronymus) ஆகும். இவரது தாய்மொழி, “லிரியன் டயலேக்ட்” (Illyrian dialect) ஆகும். கி.பி. 360–366 வரை அவர் திருமுழுக்கு பெறவில்லை என அறியப்படுகிறது.

சொல்லாட்சி மற்றும் தத்துவ ஆய்வுகளைக் கற்க ரோம் சென்ற ஜெரோம், அங்கே இலக்கண ஆசிரியர் “ஏலியஸ் டொநேடஸ்” (Aelius Donatus) என்பவரிடம் கற்றார். பின்னர், அங்கேயே இலத்தீன் மற்றும் சில கிரேக்க மொழிகளையும் கற்றார். ரோம் நகரில் கற்ற பின்னர், இன்னும் அதிகம் கற்க வேண்டும் என்ற ஆர்வத்தில் பல நாடுகளுக்குச் சென்றார். இலத்தின், கிரேக்கம், எபிரேயம் ஆகிய மொழிகளில் புலமை அடைந்தார்.

378 அல்லது 379ம் ஆண்டு “அந்தியோக்கியா” (Antioch) திரும்பிய ஜெரோம், தமது 39வது வயதில் “ஆயர் பௌலினஸ்” (Bishop Paulinus) என்பவரிடம் குருத்துவ அருட்பொழிவு பெற்றார். அதன்பின்னர், “கான்ஸ்டண்டிநோபில்” (Archbishop of Constantinople) பேராயரான புனிதர் “கிரகோரியிடம்” (Gregory of Nazianzus) மறைநூல்களை ஆய்வு செய்வதற்காகவும் கற்பதற்காகவும் “கான்ஸ்டண்டிநோபில்” சென்றார். அங்கே இரண்டு வருட கற்றலின் பின்னர் ரோம் திரும்பிய இவர், திருத்தந்தை “முதலாம் டமாஸ்கஸ்” (Pope Damasus I) மற்றும் முன்னணி கிறிஸ்தவர்களின் செயலாளராக பணியாற்றினார்.

ரோமில் பல முக்கிய பணிகள் இவருக்கு தரப்பட்டன. அவர் புதிய ஏற்பாட்டின் கிரேக்க கையெழுத்துப்பிரதிகளை அடிப்படையாகக் கொண்ட லத்தீன் பைபிளின் திருத்தங்களை மேற்கொண்டார். ரோம் நகரில் பயன்படுத்தப்பட்டு வந்த “சங்கீதங்கள்” (திருப்பாடல்கள்) அடங்கிய “துதிப்பாடல்” (Psalter) புத்தகத்தை, ஒரு கிரேக்க பதிப்பான “எபிரேய விவிலியம்” (Hebrew Bible) அல்லது பழைய ஏற்பாடு எனப்படும் “செப்டுவாஜின்ட்” (Septuagint) அடிப்படையில் புதுப்பித்தார். லத்தீன் வுல்கேட் பைபிளைப் பற்றி நிறைய விஷயங்களை மொழிபெயர்க்க பல வருடங்கள் எடுத்துக்கொண்டதை அவர் உணரவில்லை என்றாலும், அது அவருடைய மிக முக்கியமான வாழ்நாள் சாதனையாக அமைந்தது.

385ம் ஆண்டு, ஆகஸ்ட் மாதம், தமது சகோதரரான “பௌலினியன்” (Paulinian) மற்றும் ‘பௌலா” மற்றும் “யூஸ்டோசியம்” (Paula and Eustochium) மற்றும் நண்பர்கள் புடைசூழ ரோம் நகரை விட்டு “அந்தியோக்கியா” திரும்பினார். அவர்கள் தமது வாழ்க்கையை புனித பூமியில் முடித்துக்கொள்ள தீர்மானித்திருந்தனர். 385ம் ஆண்டின் குளிர்காலத்தில் ஜெரோம் அவர்களது ஆன்மீக ஆலோசகராக செயல்பட்டார். அந்தியோகியாவின் ஆயரான “பவுலினசுடன்” (Bishop Paulinus) இணைந்த இவர்கள், ஜெருசலேம், பெத்லகேம், கலிலேயா ஆகிய புனித இடங்களுக்குச் சென்றனர். பின்னர் எகிதுக்குச் சென்றனர்.

பெத்லகேமுக்கு அருகில் 420ம் ஆண்டு, செப்டம்பர் மாதம், 30ம் தேதி மரித்த ஜெரோம், முதலில் பெத்லகேம் நகரில் அடக்கம் செய்யப்பட்டாலும், பின்னர் இவரது திருப்பண்டங்கள், ரோம் நகருக்கு எடுத்து வரப்பட்டு, தூய மரியாள் பேராலய திருத்தலத்தில் (Santa Maria Maggiore) அடக்கம் செய்யப்பட்டது.

Saint du Jour

(30 septembre)

✠ Saint Jérôme ✠

Ermite et Docteur de l'Église :

Naissance : 27 mars 347
Stridon (peut-être Strido Dalmatiae, à la frontière de la Dalmatie et de la Pannonie)

Décès : 30 septembre 420 (73 ans)
Bethléem, Palaestina Prima

Vénéré en :
église catholique
Église orthodoxe orientale
Communion anglicane
luthéranisme
Orthodoxie orientale

Sanctuaire majeur : Basilique Sainte-Marie-Majeure, Rome, Italie

Fête : 30 septembre

Patronage:
Archéologues;  Archivistes ;  Érudits de la Bible ;  Bibliothécaires;  Bibliothèques ;  écoliers;  Étudiants;  Traducteurs ;  Morong, Rizal

Sélection biographique :
Saint Jérôme était prêtre, confesseur, théologien et historien.  Il est né à Stridon, un village près d'Emona à la frontière de la Dalmatie et de la Pannonie.  Il est surtout connu pour sa traduction de la majeure partie de la Bible en latin (la traduction qui est devenue connue sous le nom de Vulgate) et ses commentaires sur les évangiles.  Sa liste d'écrits est longue.

Protégé du pape Damase Ier, décédé en décembre 384, Jérôme était connu pour ses enseignements sur la vie morale chrétienne, en particulier auprès de ceux qui vivaient dans des centres cosmopolites comme Rome.  Dans de nombreux cas, il a concentré son attention sur la vie des femmes et a identifié comment une femme dévouée à Jésus devrait vivre sa vie.  Cette concentration découlait de ses relations étroites avec plusieurs ascètes féminines éminentes qui étaient membres de familles sénatoriales aisées.

Il est reconnu comme saint et docteur de l'Église par l'Église catholique, l'Église orthodoxe orientale, l'Église luthérienne et la Communion anglicane.  Sa fête est le 30 septembre.

Commentaires:
Dans l'Église catholique, saint Jérôme est le représentant par excellence de l'esprit polémique, et en ce sens, il est un symbole contre le dialogue œcuménique progressiste.  Ses écrits sont si simples, énergiques et intransigeants que certains imaginent qu'un saint ne pourrait pas écrire comme il l'a fait.  Presque tout le monde tremblait devant lui.

Une fois saint Augustin, avec qui il avait une correspondance permanente, lui dit aimablement qu'avec la moitié de l'énergie que saint Jérôme employait dans une de ses lettres, il serait déjà convaincu de son argumentation.  Je me souviens aussi qu'une fois j'ai lu qu'une pieuse dame a envoyé un cadeau à saint Jérôme : des jeunes colombes et un panier de cerises.  Il lui a répondu en lui demandant à quoi elle pensait quand elle lui a envoyé ces choses délicates.  Il se doutait qu'elle pourrait vouloir corrompre l'austérité de sa vie pénitente.  Il a immédiatement offert des cadeaux aux pauvres.

L'une de mes premières rencontres avec le progressisme a été avec la mentalité liturgique réformiste qui était acceptée par de nombreux moines du monastère bénédictin de Sao Paulo.  Je parlais avec l'abbé et il m'a dit que des œuvres de saint Jérôme étaient lues dans le réfectoire du monastère pendant le repas de midi.  Il a commenté que les moines étaient devenus furieux sur les lectures.  Dans ma naïveté, je pensais que leur haine était dirigée contre les hérétiques combattus par saint Jérôme, mais je me suis vite rendu compte que j'avais tort.  Leur haine était contre saint Jérôme lui-même parce qu'ils avaient de la sympathie pour les hérétiques.

La combativité de saint Jérôme était l'expression de son zèle dévorant pour la Maison de Dieu.  Ce genre de militantisme est l'une des expressions les plus légitimes et les plus saintes de ce zèle.  Puisque son énergie était inspirée par un amour pour Dieu et non par des ressentiments personnels, c'était une chose très sainte.  Si la force est exercée à cause de ressentiments personnels, c'est une chose complètement différente.

Ce militantisme saint a fait de lui une épée vivante de Dieu.  Je ne connais pas de plus grand éloge que de dire qu'un homme est la parole vivante de Dieu, coupant, transperçant, blessant et détruisant ses ennemis.  Saint Jérôme représente le summum de l'esprit polémique, et à ce titre il est le Saint Patron de la lutte contre-révolutionnaire

Son éloge funèbre de saint Augustin sur la façon dont il a fait des ennemis de l'Église ses ennemis personnels est remarquable.  C'est un saint qui en loue un autre, et pour cette raison, on peut dire que l'éloge reflète la sainteté de l'Église.  La sélection fait bien remarquer que cet aspect s'harmonise parfaitement avec un autre en apparence contraire que l'on peut voir en d'autres termes de saint Augustin : « Il faut haïr le mal, mais aimer ceux qui se trompent.

Aujourd'hui, il est important que nous ayons une compréhension claire de ce que signifie aimer ceux qui se trompent.  C'est une simplification libérale et œcuménique que de dire que si l'on attaque vigoureusement ceux qui se trompent, on leur fait du mal ou on fait preuve d'un manque de charité.  Il y a trois raisons pour lesquelles ce n'est pas le cas :

Premièrement, lorsqu'une personne est en grand danger de tomber dans un abîme, la bonne chose à faire est de lui crier dessus et de lui dire : « Attention, vous êtes au bord de la falaise et si vous tombez, vous vous cassez la tête.  et meurt."  Il ne serait pas judicieux de parler avec douceur en disant : « Bonjour, je me trouve dans un bien meilleur endroit que vous.  Pourquoi ne viens-tu pas me rejoindre ?

Ce serait une façon insensée d'empêcher l'homme de tomber dans l'abîme.  La bonne façon de sauver un homme du danger n'est pas de montrer le côté positif de votre position, mais d'exposer le danger de sa position et l'imprudence d'y rester.

Lequel d'entre vous, voyant un homme jouer imprudemment avec une arme chargée et ayant le doigt sur la détente, lui suggérerait gentiment de jouer aux échecs avec vous à la place ?  C'est une attitude stupide.  La bonne chose à faire est de s'adresser à lui avec sévérité : « Ecoute, arrête de jouer avec cette arme ou tu pourrais te blesser ou me blesser. »  Un homme qui est tenté de faire quelque chose de mal doit être adressé avec des mots qui inspirent la peur.

C'est surtout vrai lorsqu'il s'agit de la doctrine catholique.  Les hommes sont plus facilement émus par la peur des mauvaises conséquences qu'ils peuvent subir que par un éventuel bien dont ils peuvent profiter.  Ils sont plus facilement émus par la peur de l'Enfer que par l'amour du Ciel.  Par conséquent, pour convertir un homme, il est plus charitable et plus opportun pour nous de signaler d'abord son erreur et ses mauvaises conséquences, puis de parler de la beauté et de la bonté de la vérité.  Saint Jérôme était un modèle de cette manière d'agir.

Je sais que certaines âmes rares peuvent être touchées par la douceur plutôt que par la combativité, mais ce n'est pas la règle.  C'est l'exception à la règle.  Dieu donne à son Église des saints qui ont un charisme particulier à attirer avec amabilité, comme saint François de Sales, qui attirait les âmes par sa douceur.  Cependant, la règle est d'attaquer le mal pour convertir la personne, comme l'a fait saint Jérôme.

Deuxièmement, une autre simplification que l'esprit libéral et œcuménique ne considère pas est que lorsque nous débattons d'un hérétique, un pasteur protestant, par exemple, notre objectif premier n'est pas de le convertir, mais de confirmer dans leur foi les catholiques qui suivent le débat.  et les aider à ne pas être contaminés par les erreurs protestantes.  À cette fin, il est extrêmement avantageux de vaincre l'hérétique.

Le but secondaire du débat est de convertir les protestants qui suivent aussi le débat et ne sont pas aussi obstinés dans l'erreur que le pasteur.  Le troisième et dernier objectif est la conversion du pasteur protestant, qui doit également être sérieusement envisagée.  C'est la hiérarchie correcte des objectifs dans un débat entre un catholique et un protestant.  Les progressistes simplifient énormément le sujet en disant qu'il ne s'agit que d'un débat entre A et B et que le moyen le plus efficace de convertir B est de sourire et de faire des concessions.  Ce n'est pas comme ça.  En ignorant les deux objectifs les plus importants du débat, un piège est tendu pour conduire les gens vers une mentalité plus progressiste et œcuménique

Troisièmement, Notre-Seigneur, le modèle divin de la sainteté, n'a pas agi avec conciliation lorsqu'il a débattu avec les pharisiens.  Au lieu de cela, il les a appelés comme une génération de vipères, fils de Satan, sépulcres blanchis, etc. De plus, lorsqu'Il est tombé sur les changeurs du Temple, Il s'est indigné et a utilisé un fouet pour les chasser physiquement.  C'est-à-dire qu'il a utilisé non seulement de l'énergie dans la polémique contre les méchants, mais il a également utilisé la violence physique pour punir les profanateurs.

L'esprit militant et polémique du grand saint Jérôme nous donne l'occasion de voir comment le progressisme et l'esprit œcuménique sabotent partout le militantisme catholique.  Aujourd'hui, presque personne n'entend enseigner cette doctrine catholique dans son intégralité.

L'Église progressiste évite cet enseignement parce qu'elle veut pousser son agenda d'œcuménisme tendant vers une fausse Pan-Religion.

Nous devons certes demander à saint Jérôme de nous aider dans nos polémiques contre-révolutionnaires, mais nous devons aussi et surtout lui demander de nous aider à détruire cette mentalité libérale qui ouvre la porte au mal qui agresse et envahit toute l'Église.