Saint of the day 31/December

Saint of the Day 

(December 31)

✠ St. Sylvester I ✠

33rd Pope:

Birth name: Silvester

Born: ---

Sant'Angelo a Scala, Avellino

Died: December 31, 335

Rome, Italy

Venerated in:

Catholic Church

Anglican Communion

Eastern Orthodox Church

Lutheran Church

Feast: December 31

Patronage:

Feroleto Antico,  Sylvestrine, Benedictines, Nonantola

Pope Sylvester I, was Pope of the Catholic Church from 314 to his death in 335. He succeeded Pope Miltiades. He filled the See of Rome at an important era in the history of the Western Church, yet very little is known of him. The accounts of his papacy preserved in the Liber Pontificalis (seventh or eighth century) contain little more than a record of the gifts said to have been conferred on the Church by Constantine I, although it does say that he was the son of a Roman named Rufinus. His feast is jubilantly celebrated as Saint Sylvester's Day in Western Christianity on December 31, while Eastern Christianity commemorates it on January 2.

Biographical selection:

Although the place of honour in the service of the King belongs to the Martyrs, the Confessors also fought manfully for the glory of His name and the spreading of His Kingdom. They are crowned with the crown of justice, and Jesus, who gave it to them, has made it part of His own glory that they should be near His throne.

The Church would, therefore, grace this glorious Christmas Octave with the name of one of her children, who should represent at Bethlehem the whole class of her unmartyred Saints. She chose St. Sylvester, a Confessor who governed the Church of Rome, and therefore the universal Church; a Pontiff whose reign was long and peaceful; a Servant of Jesus Christ adorned with every virtue, who was sent to edify and guide the world immediately after those fearful combats that had lasted 300 years, during which millions of Christians had gained victory by martyrdom under the leadership of 30 Popes – predecessors of Sylvester – and they, too, all Martyrs.

So it is that Sylvester is a messenger of the peace which Christ came to give to the world, of which the Angels sang on Christmas Night. He is the friend of Constantine; he confirms the Council of Nicaea; he organizes the discipline of the Church for the new era in which she is now entering; the era of peace. His predecessors in the See of Peter imagined Jesus in His sufferings; Sylvester represented Jesus in His triumph. Sylvester’s feast during this Octave reminds us that the Divine Child who lies wrapped in swaddling-clothes and is the object of Herod’s persecution, is, notwithstanding all these humiliations, the Prince of Peace, the Father of the world to come.

Comments:

In this beautiful commentary by D. Guéranger. The example of St. Sylvester is quite opportune for the sad days in which we live. He was the Pope who lived in the time of Constantine and, therefore, presided over the transformation through which the Church passed. She was in the darkness of night and came to live in the full light of the sun; she was persecuted as a slave and became the Queen; she left the catacombs and began to dwell in the palaces. Under St. Sylvester’s inspiration and command, the great work began of building the Church as an institution, as a sovereign religious society, the work which some call the “Constantinization” of the Church.

The progressivists created the term “Constantinian Church,” and from the adjective “Constantinian” other words came, such as “Constantinization,” “de-Constantinization,” and even the verb “to Constantinise.” What do the progressivists mean by these neologisms?

☆      First, Emperor Constantine made a decree giving liberty to the Catholic Church; then he issued another decree forbidding the false cults to carry on openly.

☆      Second, wanting to repair for the unjust persecution the Church had undergone, Constantine gave his mother-in-law’s palace to the Church. This was the palace of the Lateran, and it became the first basilica of the Pope. It is the Basilica of St. John Lateran.

☆      Third, he began to bestow special honours on the Bishops and treat them as official representatives of the Church.

☆      Fourth, the acts of Catholic worship became more solemn because Constantine’s presence at such ceremonies lent them the prestige of the Empire.

☆      Fifth, he considered the Church to be united to the State.

☆      And, sixth, when he changed the capital of the Roman Empire to Byzantium, soon called Constantinople, the Pope remained in Rome and became the virtual sovereign of the city. The Pope still did not have official temporal power, but practically speaking he became the temporal lord of the city. These privileges with which Constantine honoured the Catholic Church, and the natural development she experienced thenceforth, signify what the progressivists mean when they say the “Constantinian Church.”

Therefore, the process of “Constantinization” of the Church is two-fold:

In the political sphere, it pronounced the Catholic Church as the only true Church. As such, the Church deserves to be protected, supported, and respected by the State. Therefore, the Church is an entity nobler than the State and, at depth, given the fact that she is divine, more important than the State. From this principle came the medieval metaphor that the Church is like the sun, and the State like the moon that turns around the sun and depends on it.

In the religious sphere, it manifested that the most splendid and magnificent earthly things and most beautiful works of art were made first and foremost for the worship of God. So, a man should make and reserve the most magnificent incenses, the purest gold and silver, the most splendid fabrics and clothing for the service of God.

This is the concept behind the “Constantinian Church.” Thus, the term circulated by the progressivists is in a certain sense objective, and we can understand it as standing for the temporal character of the Church, with her correlated richness and solemnity in worship, her sacral buildings, the pomp of her dignitaries, etc. So, on one hand, we have the progressivists attacking the “Constantinian Church,” and on the other, we have us defending it.

When St. Mary Magdalene used a splendid perfume to wash the feet of Our Lord and dry them with her hair, the first seed of the splendour of the future worship of Jesus Christ was sown. When Judas revolted against such an act, saying that the perfume was too expensive and should be sold and the money given to the poor, he also was planting a seed, the seed of the progressivist position, which hates the solemn and rich worship. Notwithstanding, Our Lord argued against Judas by saying that we will always have the poor with us, and He defended the position of Mary Magdalene.

The position of the progressivists, therefore, is one that opposes temporal splendour for the Church. They call their ideal “miserablism” or the “miserablist Church.” According to this concept, the Church of Jesus is the church of the poor, a church made for the poor, and when she displays pomp and solemnity, she affronts the poor.

Further, she should be not only poor but also miserable; she should present herself in a kind of misery. Therefore, the religious edifices should resemble the most miserable abodes so that the poor do not feel uncomfortable in them. According to this mentality, Jesus Christ would have hated luxury and wealth; therefore, pomp, solemnity, and the use of rich objects should not exist in the house of God.

Not only should poverty dominate in worship, but the Church should also be denied any special treatment, honour or protection from the State. She should be like any other society.

The thinking behind this is clear: since the poor do not have wealth, luxury, and honours, then no one should have them, not even God. It is egalitarianism in its most monstrous aspect - because it goes further than demanding equality between poor and wealthy men, but calls for equality between the poor and God, which is absurd, since God is infinitely greater and more than all men, including the wealthy ones. This, then, is the thinking of the progressivists, which coincides with that of Judas Iscariot.

Applying this thinking to the Church, the progressivist current promotes the auto-destruction of the Catholic Church. It also wants to extirpate all the veneration the different peoples pay to the Church, they would like to strip this from the very souls of the Catholic peoples.

On our part, we should know and understand what the progressivists mean when they attack the Constantine Church, and then we should love the temporal characteristics they hate. Because throughout History this is how the Holy Catholic Church was, is, and will be. Temporal splendour is a necessary part of the one true Church of Jesus Christ.

We should remember that the man who “Constantinized” the Church was St. Sylvester, a Pope and a saint canonized by the Church. If a Pope of our days (1966) were to say that the Catholic Church should be “de-Constantinized,” he would be doing the opposite of St. Sylvester. We can imagine the furore of St. Sylvester against such a Pope if he were to return to earth and witness what was happening to the work he initiated.

This should also be our sentiment against these blasphemous despoilers of the One, Roman, Apostolic, Catholic Church.

இன்றைய புனிதர் 

(டிசம்பர் 31) 

✠ புனிதர் முதலாம் சில்வெஸ்டர் ✠

(St. Sylvester I) 

33ம் திருத்தந்தை:

(33rd Pope) 

பிறப்பு: ---- 

சாந்தாஞ்சலோ ஆ ஸ்காலா, அவெல்லீனோ

(Sant'Angelo a Scala, Avellino) 

இறப்பு: டிசம்பர் 31, 335

ரோம், இத்தாலி

(Rome, Italy) 

நினைவுத் திருவிழா: டிசம்பர் 31 

திருத்தந்தை முதலாம் சில்வெஸ்டர் (Pope Sylvester I) ரோம் ஆயராகவும் திருத்தந்தையாகவும் கி.பி. 314ம் ஆண்டு, ஜனவரி மாதம், 31ம் நாளிலிருந்து கி.பி. 335ம் ஆண்டு, டிசம்பர் மாதம், 31ம் நாள் வரை திருப்பணி செய்தார். இவருக்கு முன் ஆட்சியிலிருந்தவர் திருத்தந்தை “மில்டியாட்ஸ்” (Pope Miltiades) ஆவார். திருத்தந்தை முதலாம் சில்வெஸ்டர் கத்தோலிக்க திருச்சபையின் 33ம் திருத்தந்தை ஆவார். 

இத்திருத்தந்தையின் திருப்பணிக் காலத்தில் ரோம் நகரில் பேரரசன் காண்ஸ்டண்டைன் (Constantine) வலிமை மிக்கவராக விளங்கினார். அவர்களின் ஆட்சியின்போது ரோம் நகரில் தலைசிறந்த பேராலயங்கள் பல கட்டப்பட்டன. அவற்றுள் சிறப்பாக, புனித பேதுரு பேராலயம், “தூய இலாத்தரன் யோவான் முதன்மைப் பேராலயம்” (Basilica of St. John Lateran), “எருசலேம் திருச்சிலுவை பேராலயம்” (Santa Croce in Gerusalemme), “பழைய தூய பேதுரு பேராலயம்” (Old St. Peter's Basilica) ஆகியவையும், பிற பல மறைச்சாட்சியரின் கல்லறைகள் மீது கட்டப்பட்ட ஆலயங்களும் உள்ளடங்கும். 

திருப்பணிக்காலத்தில் நடந்த முக்கிய நிகழ்வுகள்: 

முதலாம் சில்வெஸ்தரின் திருப்பணியின் போது, கி.பி. 325ம் ஆண்டு, “நிசேயா பொதுச் சங்கம்” (First Council of Nicaea) நிகழ்ந்தது. அச்சங்கத்தைக் கூட்டியது சில்வெஸ்டர் அல்ல, மாறாக காண்ஸ்டண்டைன் (Constantine) மன்னன் ஆவார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. அச்சங்கத்தில் சில்வெஸ்டர் நேரடியாகப் பங்கேற்கவில்லை. ஆனால் அவருடைய பதில் ஆட்களாக “வீத்துஸ்” (Vitus), “வின்சென்சியுஸ்” (Vincentius) என்னும் இரு மூப்பர்-குருக்கள் (Legates) கலந்துகொண்டனர். சங்கத்துக்குத் தலைமை தாங்கியவர் கோர்தோபா ஆயர் ஓசியுஸ் என்பவர். சங்கம் நிறைவேற்றிய தீர்மானங்களை சில்வெஸ்தர் ஏற்று, ஒப்புதல் வழங்கினார். 

திருத்தந்தையின் வாழ்க்கை பற்றிய புனைவு நிகழ்ச்சிகள்: 

சில்வெஸ்தரின் வாழ்க்கையில் நடந்ததாக சில நிகழ்வுகள் பிற்காலத்தில் (கி.பி. 5ம் நூற்றாண்டு) புனையப்பட்டன. காண்ஸ்டண்டைன் மன்னன் தொழுநோயால் அவதிப்பட்டதாகவும், சில்வெஸ்தர் அவருக்குத் திருமுழுக்கு அளித்ததும் மன்னரின் நோய் நீங்கியதாகவும் புனைவுகள் உருவாகின. கொடிய நோயிலிருந்து விடுதலை பெற்ற மன்னர் சில்வெஸ்தருக்குத் தலைவணங்கினார். சில்வெஸ்தர் ஒரு மணிமுடியை எடுத்து காண்ஸ்டண்டைன் மன்னனின் தலையில் சூடினார்.  

பிற்காலத்தில் எழுந்த இப்புனைவு வலியுறுத்திய கருத்து இது:  

மன்னருக்கு அதிகாரம் வழங்கியவர் திருத்தந்தையே. எனவே திருத்தந்தைக்கு ஆன்மிக அதிகாரமும் உலக ஆட்சி அதிகாரமும் உண்டு. இக்கருத்தின் அடிப்படையில் பிற்காலத்தில் திருத்தந்தையர் ஆன்மிகத் தலைவர்களாக மட்டுமன்றி, அரசியல் ஆட்சியாளர்களாகவும் தங்கள் பதவியை நியாயப்படுத்தினர். மேலும் ஆட்சியாளர்களை நியமிக்கவும் பதவி நீக்கம் செய்யவும் தமக்கு அதிகாரம் உண்டு என்றும் உரிமைகொண்டாடினர். 

மற்றொரு புனைவுப்படி, சில்வெஸ்டர் ஒரு பறவை நாகத்தைக் கொன்று, அந்த விலங்கின் தாக்குதலுக்குப் பலியாகி இறந்தவர்களுக்கு அற்புதமாக மீண்டும் உயிர் கொடுத்தார். சில்வெஸ்டரைச் சித்தரிக்கும் ஓவியங்களில் பறவை நாகம் இடம்பெறுவது இப்புனைவின் அடிப்படையில்தான். 

இறப்பும் அடக்கமும்:

சில்வெஸ்தரின் பணிக்காலம் ஏறக்குறைய 22 ஆண்டுகள் நீடித்தது. அவர் கி.பி. 335ம் ஆண்டு, டிசம்பர் மாதம், 31ம் நாள் இறந்தார். அவரது உடல் ரோம் நகரை அடுத்த சலாரியா சாலையில் அமைந்த புனித பிரிசில்லா கல்லறைத் தோட்டத்தில் அடக்கம் செய்யப்பட்டது. அவரது உடலில் மீபகுதிகளை 762ம் ஆண்டில் திருத்தந்தை “முதலாம் பவுல்” ரோம் நகருக்கு உள்ளே அமைந்த சில்வெஸ்டர் ஆலயத்தில் மீள் அடக்கம் செய்தார். 

நினைவுத் திருவிழா: 

கத்தோலிக்க திருச்சபை சில்வெஸ்டரின் நினைவுத் திருவிழாவை டிசம்பர் மாதம், 31ம் நாள் கொண்டாடுகிறது. கிழக்கத்திய மரபுவழி திருச்சபைகளும் கிழக்கு மரபுவழி கத்தோலிக்க சபைகளும் ஜனவரி மாதம், 2ம் நாள் சிறப்பிக்கின்றன.

Saint du jour 

 (Le 31 décembre)

 ✠ Saint-Sylvestre I ✠

 33e Pape:

 Nom de naissance: Silvester

 Née: ---

 Sant'Angelo a Scala, Avellino

 Mourut: 31 décembre, 335

 Rome, Italie

 Vénéré en:

 église catholique

 Communion anglicane

 Église orthodoxe orientale

 Église luthérienne

 Fête: 31 décembre

 Patronage:

 Feroleto Antico, Sylvestrine, Bénédictins, Nonantola

 Le pape Sylvestre Ier fut pape de l'Église catholique de 314 à sa mort en 335. Il succéda au pape Miltiade.  Il a rempli le Siège de Rome à une époque importante de l'histoire de l'Église d'Occident, mais on en sait très peu sur lui.  Les récits de sa papauté conservés dans le Liber Pontificalis (septième ou huitième siècle) ne contiennent guère plus qu'un compte rendu des dons qui auraient été conférés à l'Église par Constantin Ier, bien qu'il soit dit qu'il était le fils d'un Romain nommé  Rufinus.  Sa fête est célébrée avec joie comme le jour de la Saint Sylvestre dans le christianisme occidental le 31 décembre, tandis que le christianisme oriental la commémore le 2 janvier.

 Sélection biographique:

 Bien que la place d'honneur au service du roi appartienne aux martyrs, les confesseurs se sont également battus avec courage pour la gloire de son nom et la diffusion de son royaume.  Ils sont couronnés de la couronne de justice, et Jésus, qui la leur a donné, a fait partie de sa propre gloire qu'ils soient près de son trône.

 L'Église honorerait donc cette glorieuse octave de Noël du nom d'un de ses enfants, qui devrait représenter à Bethléem toute la classe de ses saints non martyrisés.  Elle a choisi saint Sylvestre, un confesseur qui gouvernait l'Église de Rome, et donc l'Église universelle;  un Pontife dont le règne fut long et paisible;  un Serviteur de Jésus-Christ orné de toutes les vertus, envoyé pour édifier et guider le monde immédiatement après ces terribles combats qui avaient duré 300 ans, au cours desquels des millions de chrétiens avaient remporté la victoire par le martyre sous la direction de 30 papes - prédécesseurs de Sylvestre  - et eux aussi, tous les martyrs.

 C'est ainsi que Sylvestre est un messager de la paix que le Christ est venu donner au monde, dont les anges ont chanté la nuit de Noël.  Il est l'ami de Constantine;  il confirme le concile de Nicée;  il organise la discipline de l'Église pour la nouvelle ère dans laquelle elle entre maintenant;  l'ère de la paix.  Ses prédécesseurs dans le Siège de Pierre ont imaginé Jésus dans ses souffrances;  Sylvester a représenté Jésus dans son triomphe.  La fête de Sylvestre au cours de cette Octave nous rappelle que l’Enfant Divin qui ment enveloppé dans des langes et qui est l’objet de la persécution d’Hérode, est, malgré toutes ces humiliations, le Prince de la Paix, le Père du monde à venir.

 Commentaires:

 Dans ce beau commentaire de D. Guéranger.  L'exemple de Saint-Sylvestre est tout à fait opportun pour les tristes jours dans lesquels nous vivons.  Il était le Pape qui vécut au temps de Constantin et, par conséquent, présida à la transformation par laquelle passa l'Église.  Elle était dans l'obscurité de la nuit et est venue vivre dans la pleine lumière du soleil;  elle a été persécutée comme esclave et est devenue la reine;  elle a quitté les catacombes et a commencé à habiter dans les palais.  Sous l’inspiration et le commandement de Saint-Sylvestre, le grand travail de construction de l’Église en tant qu’institution, en tant que société religieuse souveraine, œuvre que certains appellent la «constantinisation» de l’Église a commencé.

 Les progressistes ont créé le terme «Église constantinienne», et de l'adjectif «Constantinien» d'autres mots sont venus, tels que «Constantinisation», «dé-Constantinisation» et même le verbe «Constantiniser».  Que veulent dire les progressistes par ces néologismes?

 ☆ Premièrement, l'empereur Constantin a fait un décret donnant la liberté à l'Église catholique;  puis il a publié un autre décret interdisant aux faux cultes de continuer ouvertement.

 ☆ Deuxièmement, voulant réparer la persécution injuste que l’Église avait subie, Constantin a donné le palais de sa belle-mère à l’Église.  C'était le palais du Latran, et c'est devenu la première basilique du pape.  Il s'agit de la basilique Saint-Jean de Latran.

 ☆ Troisièmement, il a commencé à décerner des honneurs spéciaux aux évêques et à les traiter comme des représentants officiels de l'Église.

 ☆ Quatrièmement, les actes de culte catholique sont devenus plus solennels parce que la présence de Constantin à de telles cérémonies leur a donné le prestige de l’Empire.

 ☆ Cinquièmement, il considérait l'Église comme unie à l'État.

 ☆ Et, sixième, quand il a changé la capitale de l'Empire romain à Byzance, bientôt appelée Constantinople, le pape est resté à Rome et est devenu le souverain virtuel de la ville.  Le Pape n'avait toujours pas de pouvoir temporel officiel, mais en pratique il devint le seigneur temporel de la cité.  Ces privilèges avec lesquels Constantin a honoré l'Église catholique, et le développement naturel qu'elle a connu désormais, signifient ce que les progressistes veulent dire lorsqu'ils disent «l'Église constantinienne».

 Par conséquent, le processus de «constantinisation» de l'Église est double:

 Dans le domaine politique, il a déclaré l'Église catholique comme la seule véritable Église.  En tant que telle, l'Église mérite d'être protégée, soutenue et respectée par l'État.  L'Église est donc une entité plus noble que l'État et, en profondeur, étant donné qu'elle est divine, plus importante que l'État.  De ce principe est née la métaphore médiévale selon laquelle l'Église est comme le soleil et l'État comme la lune qui tourne autour du soleil et en dépend.

 Dans le domaine religieux, il a manifesté que les choses terrestres les plus splendides et les plus magnifiques et les plus belles œuvres d'art étaient faites avant tout pour le culte de Dieu.  Ainsi, un homme doit fabriquer et réserver les encens les plus magnifiques, l'or et l'argent les plus purs, les tissus et les vêtements les plus splendides pour le service de Dieu.

 Tel est le concept derrière «l'Église constantinienne».  Ainsi, le terme diffusé par les progressistes est en un certain sens objectif, et on peut le comprendre comme représentant le caractère temporel de l'Église, avec sa richesse et sa solennité dans le culte corrélées, ses édifices sacrés, le faste de ses dignitaires, etc.  Donc, d'un côté, nous avons les progressistes qui attaquent «l'Église constantinienne», et de l'autre, nous nous avons de la défendre.

 Lorsque sainte Marie-Madeleine utilisa un parfum splendide pour laver les pieds de Notre-Seigneur et les sécher avec ses cheveux, la première graine de la splendeur du futur culte de Jésus-Christ fut semée.  Lorsque Judas s'est révolté contre un tel acte, disant que le parfum était trop cher et devait être vendu et que l'argent donné aux pauvres, il plantait aussi une graine, la graine de la position progressiste, qui déteste le culte solennel et riche.  Néanmoins, Notre Seigneur a argumenté contre Judas en disant que nous aurons toujours les pauvres avec nous, et Il a défendu la position de Marie-Madeleine.

 La position des progressistes est donc celle qui s'oppose à la splendeur temporelle de l'Église.  Ils appellent leur idéal «misérablisme» ou «Église misérable».  Selon ce concept, l'Église de Jésus est l'église des pauvres, une église faite pour les pauvres, et lorsqu'elle fait preuve de faste et de solennité, elle fait un affront aux pauvres.

 De plus, elle devrait être non seulement pauvre mais aussi misérable;  elle doit se présenter dans une sorte de misère.  Par conséquent, les édifices religieux doivent ressembler aux demeures les plus misérables afin que les pauvres ne se sentent pas mal à l'aise en eux.  Selon cette mentalité, Jésus-Christ aurait détesté le luxe et la richesse;  par conséquent, la pompe, la solennité et l'utilisation d'objets riches ne devraient pas exister dans la maison de Dieu.

 Non seulement la pauvreté devrait dominer dans le culte, mais l'Église devrait également se voir refuser tout traitement spécial, l'honneur ou la protection de l'État.  Elle devrait être comme toute autre société.

 La pensée derrière cela est claire: puisque les pauvres n'ont pas de richesse, de luxe et d'honneurs, alors personne ne devrait les avoir, pas même Dieu.  C'est l'égalitarisme dans son aspect le plus monstrueux - parce qu'il va plus loin que d'exiger l'égalité entre les pauvres et les riches, mais appelle à l'égalité entre les pauvres et Dieu, ce qui est absurde, puisque Dieu est infiniment plus grand et plus que tous les hommes, y compris les riches.  ceux.  Telle est donc la pensée des progressistes, qui coïncide avec celle de Judas Iscariot.

 En appliquant cette pensée à l'Église, le courant progressiste favorise l'autodestruction de l'Église catholique.  Il veut aussi extirper toute la vénération que les différents peuples accordent à l'Église, ils voudraient la dépouiller de l'âme même des peuples catholiques.

 De notre côté, nous devons savoir et comprendre ce que veulent dire les progressistes lorsqu'ils attaquent l'Église de Constantin, et alors nous devrions aimer les caractéristiques temporelles qu'ils détestent.  Parce que tout au long de l'Histoire, c'est ainsi que la Sainte Église catholique était, est et sera.  La splendeur temporelle est une partie nécessaire de la seule véritable Église de Jésus-Christ.

 Nous devons nous rappeler que l'homme qui a «constantinisé» l'Église était saint Sylvestre, un pape et un saint canonisé par l'Église.  Si un pape de nos jours (1966) disait que l'Église catholique devait être «dé-Constantinisée», il ferait le contraire de saint Sylvestre.  On peut imaginer la fureur de saint Sylvestre contre un tel pape s'il revenait sur terre et était témoin de ce qui arrivait à l'œuvre qu'il a initiée.

 Tel devrait être également notre sentiment contre ces spoliateurs blasphématoires de l'Église Une, Romaine, Apostolique, Catholique.