Saint of the Day 17/January

Saint of the Day

Feast: January 17

✠ Saint Anthony the Great ✠

Venerable and God-bearing/ Father of Monasticism:

Born: January 12, 251
Herakleopolis Magna, Egypt

Died: January 17, 356 (Aged 105)
Mount Colzim, Egypt

Venerated in:
Roman Catholic Church
Coptic Orthodox Church
Assyrian Church of the East
Eastern Orthodox Church
Oriental Orthodox Churches
Anglicanism
Lutheranism

Major shrine:
Monastery of St. Anthony, Egypt
Saint-Antoine-l'Abbaye, France

Patronage:
Skin Diseases, Basket Makers, Brushmakers, Gravediggers, Pontifical Ecclesiastical Academy, Rome

Saint Anthony was a Christian monk from Egypt, revered since his death as a saint. He is distinguished from other saints named Anthony such as Anthony of Padua, by various epithets of his own: Anthony the Great, Anthony of Egypt, Anthony the Abbot, Anthony of the Desert, Anthony the Anchorite, and Anthony of Thebes. For his importance among the Desert Fathers and to all later Christian monasticism, he is also known as the Father of All Monks. His feast day is celebrated on January 17 among the Orthodox and Roman Catholic churches and on Tobi 22 in the Egyptian calendar used by the Coptic Church.

The biography of Anthony's life by Athanasius of Alexandria helped to spread the concept of Christian monasticism, particularly in Western Europe via its Latin translations. He is often erroneously considered the first Christian monk, but as his biography and other sources make clear, there were many ascetics before him. Anthony was, however, the first to go into the wilderness (about AD 270), which seems to have contributed to his renown. Accounts of Anthony enduring supernatural temptation during his sojourn in the Eastern Desert of Egypt inspired the often-repeated subject of the temptation of St. Anthony in Western art and literature.

Anthony is appealed to against infectious diseases, particularly skin diseases. In the past, many such afflictions, including ergotism, erysipelas, and shingles, were referred to as St. Anthony's fire.

St. Athanasius is the great Church Doctor who stood against the world in defence of the “Trinitarian doctrine, whole and undefiled” thus earning the title “Contra Mundum.” He battled the Arian heresy as fearlessly and steadfastly as his mentor St. Anthony lived out the devout life in the desert.  St. Athanasius tells us that his orthodox heart was formed in the desert as he spent time there serving St. Anthony. Out of this service and at the request of the desert monks, the spiritual masterpiece The Life of Antony came to fruition. St. Athanasius meant to give an account of the blessed Anthony’s way of life, how he began his ascetic discipline, what kind of man he was before he becomes a monk, how his life ended and to determine whether or not all the marvels told of him were true.

St. Athanasius implores us not to doubt the wonders we hear about St. Anthony (A.D. 251 – 356), “for possibly when all have told their tale, the account will hardly be in proportion to his merits.” The Life of Antony is a treasure calling for close study and contemplation, full of holy seeds worthy of sowing in the prepared soil of the believer’s soul.  Today is the memorial of St. Anthony and good cause to reap from St. Athanasius’ words: “for simply to remember Antony is a great profit and assistance for me also.”

Anthony was raised in a loving, wealthy and faithful Christian home in Egypt. He grew up with the desire to live a peaceful life in the manner of Jacob of whom it is written in Genesis 25:27 “Jacob was a quiet man, dwelling in tents.” We learn that as a boy growing up Anthony “could not bear to learn letters.”  But “of course he accompanied his parents to the Lord’s house and… he was obedient to his mother and father and paying attention to the readings, he carefully took to heart what was profitable in them.” Though he was illiterate, in this short description, St. Anthony embodies the deeper truth about the real purpose of attending to the Holy Scriptures: to take to heart what is profitable in the word.

When Anthony’s parents died, he was about eighteen. Six months later at the Lord’s house, he heard Christ’s words spoken from Mathew 19:21: “If you wish to be perfect, go, sell your possessions, and give the money to the poor, and you will have treasure in heaven; then come, follow me.” Anthony took these words to heart and gave away his considerable wealth, including 300 acres of productive farmland. He made sure his sister was provided for and left her in the hands of faithful virgins in a convent, he gave the proceeds from his remaining goods to the poor, and then he followed Christ into the desert. He became known as the father and founder of desert monasticism.

Anthony began his ascetic discipline by seeking out good and holy men for imitation, he diligently tracked down the man known for piety, another for unceasing prayer, one for graciousness, one for loving-kindness, one for diligent study, or one long-suffering, and many others besides. After encountering such worthy models, he returned to his ascetic dwelling to discipline himself and strive to acquire all the qualities he encountered in the holy men. He laboured tirelessly to attain surpassing excellence to each virtue by the imitation of saints and devotion to Christ; he desired that he should be second to no one in higher things. He never looked back to his former wealth, home, or kinsfolk, but saved “all his desire and energy for perfecting his discipline.”

The Devil “who hates and envies what is good, could not endure seeing such a resolution in a youth” like Anthony and from the beginning there ensued brutal spiritual combat. Satan began by tempting him with whispers drawing on memories of his riches, beguiling him to remember the call to glory, pleasures of food, lust, and relaxation as contrasted with the toil and discipline required to cultivate the virtues of the ascetic life in the desert. Though the Father of lies plagued him constantly, St. Anthony’s faithful response was constant fasting and prayer because “his mind was filled with Christ and the nobility inspired by Him.”

St. Anthony’s victory over the Devil through Christ led not to complacency, but to even more watchful discipline. He secluded himself in a tomb to “acquire more knowledge of his own life.” Satan feared that Anthony’s devotion would fill the desert with holy discipline and one night in a rage he approached his cave “with a multitude of demons” and they beat him nearly to death. When he was carried home his brethren had thought him deceased, though he revived at midnight. St. Anthony bid his servant return him to the cave where he had been so treacherously beaten and there he beckoned the demons again.

They appeared in vast numbers in the form of wild beasts and devils. They resumed attack by horns, teeth, claws, and insults until there appeared a bright light. The demons took flight, his pain was relieved, and St. Anthony knew that Christ had come. St. Anthony implored Jesus, “Where were you? Why did you not help me in the beginning?” And Christ answered “I was here Antony, but I wanted to watch your struggle. And now, since you persevered and were not defeated, I will be your helper forever, and I will make you famous everywhere.”

St. Athanasius reports that Antony was extremely wise. During his many years in the desert, he was visited by many Greek philosophers seeking him out in the wilderness to ridicule him because he had not learned his letters. Anthony would ask them: “Which is first- mind or letters? And which is the cause of which- the mind of the letters, or the letters of the mind?” The Greeks would rightfully determine that the mind is first and that letters come out of the mind. Anthony concluded: “Now you see that in the person whose mind is sound there is no need for letters.”  The learned Greeks would leave in astonishment that an untrained man living in the wilderness could possess such understanding. He was “gracious and civil, and his speech was seasoned with divine salt so that no one resented him.”

When St. Anthony was 105 years old, providence informed him of his coming death, a fact that greatly saddened his brethren, but he had the countenance of joy as if he was merely about to travel from a foreign city to his homeland. In the end, he counselled the monks to avoid idleness, to avoid becoming slack in their discipline, and to “live as though dying daily.” He told them to “zealously guard the soul against foul thoughts,” and to eagerly to imitate the Saints. He further instructed them to “observe the traditions of the fathers, and chiefly the holy faith in our Lord Jesus Christ.”

St. Anthony persevered in a steady discipline with continual zeal his entire life. He remained healthy, his eyes were still sharp, he had not lost a single tooth, and he remained strong until the end. Most startlingly, he was famous throughout the world and even those who didn’t know him wondered at his greatness and yearned to know him. This is a great sign of Anthony’s virtue and the love God had for his soul.

God promised St. Anthony that his name would be known throughout the world, even though he lived his entire life hidden in a mountain. Even the saints who work in secret and wish to remain obscure are used by the Lord, “as lamps to lighten all.” St. Athanasius ends his account by recommending St. Anthony as a worthy model of imitation and he exhorts us to understand that “Christ glorifies those who glorify Him.”

Let us celebrate St. Anthony’s memorial today and venerate him as a light shining on our own narrow paths reflecting the unfathomable brilliance of Christ’s holiness, humility, and humanity.

இன்றைய புனிதர்

(ஜனவரி 17)

✠ புனிதர் வனத்து அந்தோனியார் ✠

வணக்கத்துக்குரியர்; துறவிகளின் தந்தை;
கடவுளை கைகளில் ஏந்தியவர்:

பிறப்பு: கி.பி. 251
ஹெராகிளியோபோலிஸ் மேக்னா,எகிப்து

இறப்பு: கி.பி. 356
கோல்சிம் மலை, எகிப்து

ஏற்கும் சமயம்:
கத்தோலிக்க திருச்சபை

காப்டிக் மரபுவழி திருச்சபை

கிழக்கு அஸ்ஸிரியன் திருச்சபை, கிழக்கு மரபுவழி திருச்சபை, ஓரியண்ட்டல் திருச்சபை, ஆங்கிலிக்கன் சமூகம்

முக்கிய திருத்தலங்கள்:

1)புனித வனத்து அந்தோனியார் மடம், எகிப்து
2)புனித அந்தோனியார் திருத்தலம், மாரம்பாடி, தமிழ்நாடு
3)புனித அன்டோய்ன்-அய்'அப்பாயே, ஃபிரான்ஸ்

நினைவுத் திருநாள்: ஜனவரி 17

பாதுகாவல்:

தோல் நோய்கள், கூடை நெய்வோர், சவக்கிடங்கு தோண்டுவோர்

புனித வனத்து அந்தோனியார் எகிப்து நாட்டின் கிறிஸ்தவ துறவியும் தமது மரணத்தின் பின்னர் புனிதராகவும் மதிக்கப்பட்டவரும் ஆவார். இவர், தமக்குப் பின்வந்த அனைத்து துறவிகளின் தந்தை என்றும் அழைக்கப்படுகின்றார்.

இவர் பின்வரும் பல்வேறு பட்டப்பெயர்களால் அழைக்கப்படுகிறார்:
1)"பெரிய அந்தோனியார்"
2)"எகிப்தின் அந்தோனியார்"
3)"மடாதிபதி அந்தோனியார்"
4)"பாலைவனத்து அந்தோனியார்" 
5)“துறவி அந்தோனியார்"

புனித வனத்து அந்தோனியார், எகிப்து நாட்டிலுள்ள "கோமா” என்னும் சிற்றூரில் மிக வசதி படைத்த செல்வம் மிக்க குடும்பத்தில் பிறந்தார். சுமார் பதினெட்டு வயதில் பெற்றோர்களை இழந்தார். இதனால் தம்முடைய திருமணமாகாத உடன்பிறந்த சகோதரியை கவனிக்கும் பொறுப்பை ஏற்றார்.

தினம் தவறாது திருப்பலியில் பங்கெடுத்தார். சிறிது காலத்திலேயே ஆண்டவர் இயேசு கிறிஸ்துவின் நற்செய்தி அறிவுரையான, "உமக்கு இன்னும் ஒன்று குறைபடுகிறது. உமக்குள்ள யாவற்றையும் விற்று ஏழைகளுக்கு கொடும்; அப்போது விண்ணகத்தில் நீர் செல்வராய் இருப்பீர். பின்பு வந்து என்னைப் பின்பற்றும்." லூக் 18:22, என்பதை பின்செல்ல முடிவெடுத்தார்.

பின்னர், தன் சொத்துக்கள் செல்வங்கள் அனைத்தையும் ஏழைகளுக்கு பகிர்ந்து கொடுத்துவிட்டு, தமது சகோதரியை கிறிஸ்தவ கன்னியர் குழுவொன்றில் விட்டார். பின்னர், இயேசுவைத் தேடி தனிமையில் வனத்திற்கு சென்று தவ வாழ்வு வாழ்ந்தார். பாலைவனத்தில் சிறிய இல்லம் ஒன்றை அமைத்து கடுமையான வாழ்வு வாழ்ந்தார். ஏறக்குறைய 20 ஆண்டுகள் காட்டிலும் பாலைவனத்திலும் வாழ்ந்தார்.

பின்னர் இவர் அரசர் “மாக்சிமினஸ் டாஸா”  என்பவருடன் இணைந்து கிறிஸ்தவ மக்களுக்கு பல அறிவுரைகளை வழங்கினார். அரசர் மாக்சிமீனுசின் ஆலோசகராகவும் பணியாற்றினார். துறவிகள் பலரின் வாழ்வுக்கு வழிகாட்டினார். இவர் வாழ்ந்த வாழ்க்கையை கண்ட பல இளைஞர்கள் இவரைப் பின்பற்றி குருவானார்கள். இவர் தன்னை பின்பற்றிய மற்ற துறவிகளையும் பாலைவனத்தில் கதவு இல்லாமல் அமைக்கப்பட்ட குடிசைகளில் வாழ வைத்தார்.

இவர் தன்னுடன் வாழ்ந்த அனைத்து குருக்களுக்கும் இறைவன் தனக்களித்த அன்பை வாரி வழங்கி தந்தையாய் இருந்தார். தனது துறவிகளுக்காக எதிரிகளால் பலமுறை வேதனைக்குட்படுத்தப்பட்டார். “டையோக்ளேசியன்” என்ற அரசன் கிறிஸ்தவர்களை துன்புறுத்தியபோது உறுதியுடன் நம்பிக்கையை அறிக்கையிடுமாறு புனித அந்தோனியார் அவர்களை ஊக்குவித்தார். “ஆரியன்” ஆதரவாளர்களுக்கு எதிராக போராடிய அத்தனாசியுசுக்கு துணை நின்றார்.

கரடுமுரடான கட்டாந்தரையில் படுத்து உறங்கி உப்பும், ரொட்டித் துண்டும் உண்டு உடலை ஒருத்து வாழ்ந்தார்.

புனிதரின் பக்தி முயற்சியை முறியடிக்க சாத்தான் பல வகைகளில் சோதித்தான் முடிவு தோல்வியே. அந்தோனியார் பல மீயியற்கை சோதனைகளை எதிர்கொண்டார், பல முறை சாத்தான் அவரை சோதித்தது. ஒரு முறை சாத்தான் பெண் வேடமிட்டு வந்து சோதிக்க சிலுவை அடையாளத்தால் அவனை முறியடித்தார், மறுமுறை தங்க, வெள்ளிக்கட்டிகளை பாதையில் இட்டு பொருளாசையால் சோதிக்க, அந்தோனியார் அதை ஒரு பொருட்டாய் மதிக்காமல் இயேசுவின் பெயரால் விரட்டியடித்தார். சிலுவை அடையாளத்தினாலும், இயேசுவின் பெயராலும், செபத்தாலுமே, பேய்களை எல்லாம் சிதறடித்தார்.

இறுதிக்காலம்:
தமது இறுதிக்காலம் நெருங்கியதை உணர்ந்த வனத்து அந்தோனியார், தமது சீடர்கள் அனைவரையும் "புனித மகாரியஸ்" என்ற துறவியைப் பின்செல்ல அறிவுறுத்தினார். தமது அங்கி ஒன்றினை "புனித அதனாசியஸ்" என்பவருக்கு அளிக்கும்படி அறிவுறுத்தினார். மற்றொரு அங்கியினை தமது சீடர்களில் ஒருவரான "புனித செராபியனுக்கு" அளிக்கும்படி அறிவுறுத்தினார்.

கி.பி 356ம் ஆண்டு இறந்த அவரது விருப்பப்படி அவரது சீடர் துறவிகளைத் தவிர வேறு எவருக்கும் தெரியாமல் அவரது கல்லறை இரகசியமாக மறைக்கப்பட்டது. கல்லறை வெளிப்படையாக இருந்திருந்தால் மக்கள் தம் கல்லறையையே பெரிதாக எண்ணி, படைத்த இறைவனை மறந்துவிடுவார்கள் என்று அவர் கருதியதே இதற்கு காரணம்.

அனேகமாக, இவர் தமது தாய்மொழியான "காப்டிக்" மொழியையே பேசினார். ஆனால் அவரது கற்பித்தல் யாவும் கிரேக்க மொழியாக்கத்திலேயே பரவின. இவரது சரித்திரம் "புனிதர் அதனாஸியசால்"  எழுதப்பட்டன. "புனிதர் பெரிய அந்தோனியாரின் சரித்திரம்" என்று தலைப்பிடப்பட்டது. இப்புனிதர் தாமாக துறவு மடம் எதுவும் நிறுவவோ அமைக்கவோ இல்லையென்றாலும், அவரைச்சுற்றி ஒரு சமூகம், அவரையும் அவரது துறவறத்தையும் அவரது தனிமைப்படுத்தப்பட்ட வாழ்க்கையையும் முன்னுதாரணமாக எடுத்துக்கொண்டு வளர்ந்தது. இவரது கொள்கைகளை பரப்புவதில் மிகவும் உதவியாக இருந்தது. புனிதர் அதனாஸியஸ் எழுதிய இவரது சரிதம்.

Saint du jour

Fête: 17 janvier

✠ Saint Antoine le Grand ✠

Vénérable et divin / Père du monachisme:

Née: 12 janvier, 251
Herakleopolis Magna, Égypte

Décès: 17 janvier 356 (105 ans)
Mont Colzim, Égypte

Vénéré en:
une église catholique romaine
Église orthodoxe copte
Église assyrienne de l'Est
Église orthodoxe orientale
Églises orthodoxes orientales
anglicanisme
luthéranisme

Sanctuaire majeur:
Monastère de Saint-Antoine, Egypte
Saint-Antoine-l'Abbaye, France

Patronage:
Maladies de la peau, paniers, brosseurs, fossoyeurs, Académie ecclésiastique pontificale, Rome

Saint Antoine était un moine chrétien d'Egypte, vénéré depuis sa mort en tant que saint.  Il se distingue des autres saints nommés Anthony tels qu'Anthony de Padoue, par diverses épithètes: Anthony le Grand, Anthony d'Egypte, Anthony l'Abbé, Anthony du Désert, Anthony l'Anchorite et Anthony de Thèbes.  Pour son importance parmi les pères du désert et pour tout monachisme chrétien ultérieur, il est également connu comme le père de tous les moines.  Son jour de fête est célébré le 17 janvier dans les églises orthodoxe et catholique romaine et le 22 Tobi dans le calendrier égyptien utilisé par l'Église copte.

La biographie de la vie d'Anthony par Athanase d'Alexandrie a contribué à diffuser le concept du monachisme chrétien, en particulier en Europe occidentale via ses traductions latines.  Il est souvent considéré à tort comme le premier moine chrétien, mais comme sa biographie et d'autres sources le montrent clairement, il y avait de nombreux ascètes avant lui.  Anthony fut cependant le premier à se rendre dans le désert (vers 270 après JC), ce qui semble avoir contribué à sa renommée.  Les récits d'Anthony endurant une tentation surnaturelle pendant son séjour dans le désert oriental d'Égypte ont inspiré le sujet souvent répété de la tentation de saint Antoine dans l'art et la littérature occidentaux.

Anthony est sollicité contre les maladies infectieuses, en particulier les maladies de la peau.  Dans le passé, beaucoup de ces afflictions, y compris l'ergotisme, l'érysipèle et le zona, étaient appelées le feu de Saint-Antoine.

Saint Athanase est le grand docteur de l'Église qui s'est opposé au monde pour défendre la «doctrine trinitaire, entière et sans tache», gagnant ainsi le titre de «Contra Mundum».  Il a combattu l'hérésie arienne avec autant de courage et de constance que son mentor St. Anthony a vécu la vie pieuse dans le désert.  Saint Athanase nous dit que son cœur orthodoxe s'est formé dans le désert alors qu'il y passait du temps au service de saint Antoine.  De ce service et à la demande des moines du désert, le chef-d'œuvre spirituel La Vie d'Antoine s'est concrétisé.  Saint Athanase voulait rendre compte du mode de vie du bienheureux Anthony, comment il a commencé sa discipline ascétique, quel genre d'homme il était avant de devenir moine, comment sa vie se terminait et pour déterminer si toutes les merveilles racontaient ou non.  lui était vrai.

Saint Athanase nous implore de ne pas douter des merveilles que nous entendons à propos de saint Antoine (251-356 ap. J.-C.), «car peut-être quand tous auront raconté leur histoire, le récit ne sera guère proportionné à ses mérites.  La vie d’Antoine est un trésor qui appelle à une étude approfondie et à la contemplation, plein de graines saintes dignes de semer dans le sol préparé de l’âme du croyant.  C’est aujourd’hui le mémorial de saint Antoine et une bonne cause à tirer des paroles de saint Athanase: «car simplement se souvenir d’Antoine est un grand profit et une aide pour moi aussi.»

Anthony a été élevé dans une maison chrétienne aimante, riche et fidèle en Égypte.  Il a grandi avec le désir de vivre une vie paisible à la manière de Jacob dont il est écrit dans Genèse 25:27 «Jacob était un homme tranquille, habitant dans des tentes.»  Nous apprenons qu'en grandissant, Anthony «ne pouvait pas supporter d'apprendre les lettres».  Mais «bien sûr, il a accompagné ses parents à la maison du Seigneur et… il a été obéissant à sa mère et à son père et prêtant attention aux lectures, il a soigneusement pris à cœur ce qui leur était profitable.»  Bien qu'il fût analphabète, dans cette brève description, saint Antoine incarne la vérité plus profonde sur le but réel de se préoccuper des Saintes Écritures: prendre à cœur ce qui est utile dans la parole.

Lorsque les parents d’Anthony sont morts, il avait environ dix-huit ans.  Six mois plus tard, dans la maison du Seigneur, il entendit les paroles du Christ prononcées par Matthieu 19:21: «Si tu veux être parfait, va, vends tes biens, donne l’argent aux pauvres, et tu auras un trésor dans le ciel;  alors viens, suis-moi.  Anthony a pris ces mots à cœur et a cédé sa richesse considérable, y compris 300 acres de terres agricoles productives.  Il a veillé à ce que sa sœur soit pourvue et l'a laissée entre les mains de vierges fidèles dans un couvent, il a donné le produit de ses biens restants aux pauvres, puis il a suivi le Christ dans le désert.  Il est devenu connu comme le père et le fondateur du monachisme du désert.

Anthony a commencé sa discipline ascétique en recherchant des hommes bons et saints pour l'imitation, il a traqué avec diligence l'homme connu pour la piété, un autre pour la prière incessante, un pour la grâce, un pour la bonté de cœur, un pour une étude diligente, ou une longue souffrance.  , et bien d'autres encore.  Après avoir rencontré des modèles aussi valables, il retourna dans sa demeure ascétique pour se discipliner et s'efforcer d'acquérir toutes les qualités qu'il rencontrait chez les saints hommes.  Il a travaillé sans relâche pour atteindre l'excellence surpassant à chaque vertu par l'imitation des saints et la dévotion au Christ;  il désirait être le second de personne dans les choses supérieures.  Il n'a jamais regardé en arrière à son ancienne richesse, à sa maison ou à ses parents, mais a gardé «tout son désir et son énergie pour perfectionner sa discipline».

Le Diable «qui déteste et envie ce qui est bon, ne pouvait pas supporter de voir une telle résolution chez une jeunesse» comme Anthony et dès le début il s'en est suivi un combat spirituel brutal.  Satan a commencé par le tenter avec des chuchotements puisant dans les souvenirs de ses richesses, l'incitant à se souvenir de l'appel à la gloire, des plaisirs de la nourriture, de la luxure et de la détente en contraste avec le travail et la discipline nécessaires pour cultiver les vertus de la vie ascétique dans le désert.  .  Bien que le Père du mensonge le tourmente constamment, la réponse fidèle de saint Antoine a été un jeûne et une prière constants parce que «son esprit était rempli de Christ et de la noblesse inspirée par lui».

La victoire de saint Antoine sur le Diable par le Christ n’a pas conduit à la complaisance, mais à une discipline encore plus vigilante.  Il s'est isolé dans une tombe pour «acquérir plus de connaissances sur sa propre vie».  Satan craignait que la dévotion d'Anthony ne remplisse le désert de discipline sacrée et une nuit de rage, il s'approcha de sa caverne «avec une multitude de démons» et ils le battirent presque à mort.  Lorsqu'il fut ramené à la maison, ses frères l'avaient cru mort, bien qu'il soit ressuscité à minuit.  St. Anthony a demandé à son serviteur de le ramener dans la grotte où il avait été si traîtreusement battu et là il a fait signe aux démons à nouveau.

Ils sont apparus en grand nombre sous la forme de bêtes sauvages et de démons.  Ils ont repris l'attaque par les cornes, les dents, les griffes et les insultes jusqu'à ce qu'une vive lumière apparaisse.  Les démons ont pris la fuite, sa douleur a été soulagée et saint Antoine savait que le Christ était venu.  Saint Antoine a imploré Jésus: «Où étiez-vous?  Pourquoi ne m'avez-vous pas aidé au début?  Et le Christ a répondu: «J'étais ici Antoine, mais je voulais regarder votre lutte.  Et maintenant, puisque vous avez persévéré et n'avez pas été vaincu, je serai votre aide pour toujours et je vous rendrai célèbre partout.

Saint Athanase rapporte qu'Antoine était extrêmement sage.  Au cours de ses nombreuses années dans le désert, il fut visité par de nombreux philosophes grecs le cherchant dans le désert pour le ridiculiser parce qu'il n'avait pas appris ses lettres.  Anthony leur demandait: «Quel est le premier esprit ou les lettres?  Et quelle est la cause de laquelle - l'esprit des lettres ou les lettres de l'esprit?  Les Grecs détermineraient à juste titre que l'esprit est le premier et que les lettres sortent de l'esprit.  Anthony a conclu: "Maintenant, vous voyez que chez la personne dont l'esprit est sain, il n'y a pas besoin de lettres."  Les savants Grecs partiraient avec étonnement qu'un homme sans formation vivant dans le désert puisse posséder une telle compréhension.  Il était «aimable et courtois, et son discours était assaisonné de sel divin de sorte que personne ne lui en voulait».

Quand saint Antoine eut 105 ans, la providence l'informa de sa mort imminente, un fait qui attrista grandement ses frères, mais il avait le visage de joie comme s'il était simplement sur le point de voyager d'une ville étrangère à sa patrie.  En fin de compte, il a conseillé aux moines d'éviter l'oisiveté, de ne pas se relâcher dans leur discipline et de «vivre comme mourant chaque jour».  Il leur a dit de «garder avec zèle l'âme contre les mauvaises pensées» et d'imiter avec empressement les saints.  Il leur a en outre demandé «d'observer les traditions des pères et surtout la sainte foi en notre Seigneur Jésus-Christ».

Saint Antoine a persévéré dans une discipline constante avec un zèle continu toute sa vie.  Il est resté en bonne santé, ses yeux étaient toujours aiguisés, il n'avait pas perdu une seule dent, et il est resté fort jusqu'au bout.  Plus surprenant, il était célèbre dans le monde entier et même ceux qui ne le connaissaient pas s'étonnaient de sa grandeur et aspiraient à le connaître.  C’est un grand signe de la vertu d’Anthony et de l’amour que Dieu avait pour son âme.

Dieu a promis à saint Antoine que son nom serait connu dans le monde entier, même s'il a vécu toute sa vie caché dans une montagne.  Même les saints qui travaillent en secret et souhaitent rester obscurs sont utilisés par le Seigneur, «comme des lampes pour éclairer tout».  Saint Athanase termine son récit en recommandant saint Antoine comme un digne modèle d'imitation et il nous exhorte à comprendre que «le Christ glorifie ceux qui le glorifient».

Célébrons aujourd’hui le mémorial de saint Antoine et vénérons-le comme une lumière qui brille sur nos propres chemins étroits reflétant l’incroyable éclat de la sainteté, de l’humilité et de l’humanité du Christ.