Saint of the Day 26/February

Saint of the Day

Feast: February 26

✠ St. Isabelle of France ✠

Founder of Poor Clare Monastery of Longchamp:

Born: March 1225
Paris, France

Died: February 23, 1270 (Aged 45)
Longchamp, Pays de France, Kingdom of France

Venerated in:
Catholic Church
(Poor Clares in France)

Beatified: 1521 AD
Pope Leo X

Canonized: 1696 AD
Pope Innocent XII

Patronage: Patroness of the Sick

Isabelle of France was the daughter of Louis VIII of France and Blanche of Castile. She was a younger sister of King Louis IX of France (Saint Louis) and of Alfonso, Count of Poitiers, and an older sister of King Charles I of Sicily. In 1256, she founded the Poor Clare monastery of Longchamp in the part of the Forest of Rouvray (now called the Bois de Boulogne), west of Paris. Isabelle consecrated her virginity and her entire life to God alone. She is honoured as a saint by the Franciscan Order. Her feast day is on the 26th of February.

The daughter of King Louis VIII and Queen Blanche of Castile, Isabelle was born in 1225. At less than two years of age, she lost her father, but her mother gave her a complete formation, assisted by the virtuous and well-educated Lady de Boisemont. From an early age, Isabelle showed an aversion for everything that could remove her from God and later decided to dedicate her life to His service.

St. Louis IX, her brother, and her mother Blanche of Castile pressed her to marry Conrad, the son of Emperor Frederic II because the union would be advantageous to France, but Isabelle adamantly refused. A letter from Pope Innocent IV settled the matter: he commended her resolution and advised her to persevere in her decision.

Thenceforth, she began to live in the royal castle a life similar to that of a religious in a cloister, dedicating herself principally to helping the sick and the poor. God sent her many trials: long and grave illnesses, the death of her mother, her brother’s failure in the Crusade and his imprisonment by the Arabs. After he was freed from captivity and had returned, Isabelle left the royal castle and founded a Franciscan house for young women in Longchamp. Later she founded the Convent of the Humility of the Blessed Virgin, of which she became the Abbess.

As Abbess, St. Isabelle suffered from constant illness. She was also favoured by mystical graces and ecstasies. In one of these revelations, she was given to know the day and hour she would pass away. She died on February 25, 1270. In accordance with her will, she was buried wearing the habit of St. Clare in the Convent she had founded. She was beatified on January 3, 1521, by Pope Leo X.

Comments:
In this life we find more data to negate the lie constantly spread about the royal courts. According to it, they would be dens of pleasure, sensuality, and pride; a place where virtue had no place. In the court of France at that time, however, we have two saints: one is on the throne and the other is his sister, very near to the throne. Both were giving God the greatest possible glory. There was also Blanche of Castile, their mother, who, although she is not a saint, was a most worthy woman noted for her austerity, authority, and many moral qualities.

The life of Blessed Isabelle of France teaches us that God gives His saints something quite different from the American happy ending. Here you find a Princess who abandoned everything to dedicate her life to the care of the poor and to prayer. Indirectly we glean from this selection that she carried a part of her brother’s cross, suffering and praying for him when he was imprisoned. She also prayed for the great deeds of the Catholic cause, the Crusades. She suffered profoundly at the failure of St. Louis’ Crusade.

She was living the life of a religious in the royal palace, but when the King came back, she left the court to found a Franciscan institution of charity. Although she was sick all her life, she conquered this obstacle and transformed it into a means for her sanctification.

We see how erroneous the thinking is that imagines everything in the apostolate has to run well and end happily. This is a naturalist spirit, falsely influenced by the happy ending of the movies. Divine Providence put many obstacles in the path of Blessed Isabelle for her to achieve sanctification, and she conquered each one.

The name of the convent she founded is very beautiful: the Convent of the Humility of the Blessed Virgin. It gives the impression that a mantle of humility covers the entire convent and that the humility of Our Lady is present everywhere. It seems to be a foretaste of Heaven.

It is delightful to see how God glorifies His saints. There is a prayer of Our Lord in the Gospel in which He asks the Eternal Father to glorify Him. God did glorify Him; He also glorifies His saints.

We see this in her life when He revealed to Blessed Isabelle of France the day and hour she would leave this world. As a reward for her fidelity, she was given to know when she would die. She was longing to be in Heaven, as a bride awaiting her groom, so God told her the exact time. Her death was a glorification, a confirmation of her sanctity.

_____

இன்றைய புனிதர்

பிப்ரவரி 26

✠ பிரான்சின் புனிதர் இசபெல் ✠

எளிய கிளாரா துறவுமட நிறுவனர்:

பிறப்பு: மார்ச் 1225
பாரிஸ், பிரான்ஸ்

இறப்பு: பிப்ரவரி 23, 1270 (வயது 45)
லாங்ச்சம்ப், பேஸ் டி பிரான்ஸ், பிரான்ஸ் இராச்சியம்

ஏற்கும் சமயம்:
ரோமன் கத்தோலிக்க திருச்சபை

முக்திப்பேறு பட்டம்: கி.பி. 1521
திருத்தந்தை பத்தாம் லியோ

புனிதர் பட்டம்: கி.பி. 1696
திருத்தந்தை பன்னிரெண்டாம் இன்னொசண்ட்

பாதுகாவல்:
நோயுற்றோரின் பாதுகாவலர்

பிரான்ஸின் புனிதர் இசபெல், பிரான்ஸ் நாட்டு அரசன் "எட்டாம் லூயிஸ்" மற்றும் பிரான்சின் அரசி "பிளான்ச்"  ஆகியோரின் மகளாவார். இவர், பிரான்ஸின் அரசன் "ஒன்பதாம் லூயிஸ்"  புனிதர் லூயிஸ் -  மற்றும் "போய்ட்டியர்ஸ்" பிரபுவான "அல்ஃபோன்ஸோ" ஆகியோரின் இளைய சகோதரியும், சிசிலியின் அரசன் "முதலாம் சார்லஸின்" தமக்கையுமாவார். இவர், கி.பி. 1256ம் ஆண்டு, தற்போதைய "போய்ஸ் டி போலோன்"  என்றழைக்கப்படும் "ரோவரே வனப்பகுதியில்  "எளிய கிளாரா மடாலயத்தை" நிறுவினார். இஸபெல், தன் கன்னித்தன்மையையும் தமது வாழ்நாள் முழுவதையும் கடவுளுக்கு மட்டுமே சொந்தமாக அர்ப்பணித்தார். பிரான்சிஸ்கன் சபையினரால்  புனிதராக மதிக்கப்படும் இவரது நினைவுத் திருநாள், ஃபெப்ரவரி மாதம் 26ம் நாளாகும்.

இவரது இரண்டு வயதிலேயே இவரது தந்தையார் மரித்துப் போகவே, இவரது கல்வியில் இவரது தாயாரே கவனம் கொண்டார். இலத்தீன் மற்றும் வட்டார மொழியையும் கற்றறிந்த அவர், மேலும் தற்காப்புக் கதைகள் மற்றும் பக்தி நூல்களையும் வாசித்து அனுபவித்தார். எம்பிராய்டரி போன்ற பெண்களுக்கான பாரம்பரிய ஆடைகள் வடிவமைப்பதில் ஆர்வம் கொண்டிருந்த இவர், குருத்துவ ஆடைகளை மேம்படுத்தும் வேலை செய்வதில் சிறப்பு மகிழ்ச்சி அடைந்தார். குழந்தைப் பருவத்திலேயே ஆன்மீக வழிகாட்டுதல்களை வேண்டிய இவர், பிரான்சிஸ்கன் சபையினரின் வழிகாட்டுதல்களின்படி மேலும் கடவுள் பக்தியுள்ளவரானார். திருத்தந்தை நான்காம் இன்னொசன்ட்டின் அனுமதியுடன், சில பிரான்சிஸ்கன் குருக்களை தமது சிறப்பு ஒப்புரவாளர்களாகக் கொண்டிருந்தார். தமது அரச சகோதரர்களைவிட பிரான்சிஸ்கன் சபையினரிடம் அதிக அன்பு கொண்டிருந்தார்.

கி.பி. 1227ம் ஆண்டு, மார்ச் மாத வெண்டோம் உடன்படிக்கையின்படி, "லூஸிக்னான் அரசனான பத்தாம் ஹக்" என்பவரின் மூத்த மகனும், வாரிசுமான "ஹக்"  என்பவருடன் திருமணம் ஒப்பந்தம் செய்யப்பட்டது. இவர்களது திருமண ஒப்பந்தம் கி.பி. 1230ம் ஆண்டு, கையழுத்தானது. ஆயினும், அவர் இறுதிவரை ஒரு கன்னியாஸ்திரியாக மாறவில்லை எனினும், அவரது நிலையான உறுதியான முடிவு காரணமாக திருமணத்தை மறுத்துவிட்டார். பின்னர், திருத்தந்தை நான்காம் இன்னொசன்ட் உள்ளிட்ட பலரது வற்புறுத்தல்கள் இருந்தும், தூய ரோமப் பேரரசர்  இரண்டாம் ஃபிரடெரிக்ட்டின் மகனும், ஜெர்மனியின் அரசனுமான "நான்காம் கோன்ராட்"  என்பவரையும் திருமணம் செய்ய தீர்க்கமாக மறுத்துவிட்டார்.

இஸபெல், எளிய கிளாரா மடாலயத்தை நிறுவ ஆர்வம் காட்டியதால், அவரது சகோதரர் அரசன் லூயிஸ்  கி.பி. 1255ம் ஆண்டு, தேவையான நிலம் ஆர்ஜிதம் செய்ய தொடங்கினார். கி.பி. 1256ம் ஆண்டு, ஜூன் மாதம், பத்தாம் தேதி, மடாலய தேவாலயத்தின் முதல் கல் நடப்பட்டது. புனித கிளாராவின் சட்டதிட்டங்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட சட்டதிட்டங்களை இந்த துறவு மடாலயத்துக்காக "பிரான்சிஸ்கன் மேன்சூட்டஸ்" வடிவமைத்தனர். இதற்கான அங்கீகாரத்தை கி.பி. 1259ம் ஆண்டு, பிப்ரவரி மாதம், 2ம் தேதி, திருத்தந்தை நான்காம் அலெக்ஸ்சாண்டர் அளித்தார். பின்னர், 1259ம் ஆண்டு தொடக்கத்தில் அவர்களது மடாலயம் தயாரானது. இந்த மடாலயம், "ஆசிர்வதிக்கப்பட்ட கன்னிமரியாளின் மனத்தாழ்ச்சியின் மடாலயம்" என பெயரிடப்பட்டது.

சட்டதிட்டங்களின்படி, இம்மடாலயத்தின் அருட்சகோதரியர், "மிகவும் ஆசிர்வதிக்கப்பட்ட கன்னி மரியாளின் ஊழியர்களின் எளிய சபை சகோதரிகள்" என்று அழைக்கப்பட்டனர். இச்சபையின் அருட்கன்னியர், பிரான்சிஸ்கன் சபைக்கு  உட்பட்டிருந்தனர். முதல் கன்னியாஸ்திரிகளில் சிலர், "ரெய்ம்ஸ்" நகரிலுள்ள எளிய கிளாரா மடாலயத்திலிருந்து வந்திருந்தனர்.

இஸபெல், ஒருபோதும் இவர்களது சமூகத்தில் இணைந்தது கிடையாது. ஆனால், மடாலயத்திலேயே கன்னியாஸ்திரிகளின் அறைகளிலிருந்து வேறுபட்டிருந்த ஒரு தனி அறையில் தனிமையில் தங்கியிருந்தார். அவருடைய வாழ்க்கையில் அவர் சில வியாதிகளால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தார். அதுவே அவரை கன்னியாஸ்திரிகளின் வாழ்க்கை விதிகளை பின்பற்ற தடுத்தது. அவர் மடாதிபதியாக மறுத்துவந்தார். இதன் காரணமாக, தமது செல்வத்தையும் வளங்களையும் தக்கவைத்துக் கொள்ள இது அனுமதித்ததால்,  ஏழைகளுக்கு ஆதரவாகவும் தொடர்ந்து கொடுக்கவும் உதவவும் அவரால் முடிந்தது. தமது பெரும்பாலான நாட்களில், மெளனமாக இருக்கும் ஒரு ஒழுக்கத்தை வைத்திருந்தார்.

கி.பி. 1270ம் ஆண்டு, பிப்ரவரி மாதம், 23ம் நாளன்று, "லோங்க்ச்சம்ப்"  நகரில் இஸபெல் மரித்தார். மடாலயத்தின் ஆலயத்தில் இவர் அடக்கம் செய்யப்பட்டார்.

____

Saint du jour

Fête: 26 février

✠ Sainte Isabelle de France ✠

Fondateur du monastère Poor Clare de Longchamp:

Née: mars 1225
Paris, France

Décès: 23 février 1270 (45 ans)
Longchamp, Pays de France, Royaume de France

Vénéré en:
église catholique
(Clarisses en France)

Béatifié: 1521 AD
Pape Léon X

Canonisé: 1696 AD
Pape Innocent XII

Patronage: Patronne des malades

Isabelle de France était la fille de Louis VIII de France et de Blanche de Castille.  Elle était une sœur cadette du roi Louis IX de France (Saint Louis) et d'Alphonse, comte de Poitiers, et une sœur aînée du roi Charles Ier de Sicile.  En 1256, elle fonde le monastère des Pauvres Clare de Longchamp dans la partie de la Forêt de Rouvray (aujourd'hui appelée Bois de Boulogne), à ​​l'ouest de Paris.  Isabelle a consacré sa virginité et toute sa vie à Dieu seul.  Elle est honorée en tant que sainte par l'Ordre franciscain.  Sa fête est le 26 février.

Fille du roi Louis VIII et de la reine Blanche de Castille, Isabelle est née en 1225. À moins de deux ans, elle a perdu son père, mais sa mère lui a donné une formation complète, aidée par la vertueuse et instruite Lady de  Boisemont.  Dès son plus jeune âge, Isabelle a montré une aversion pour tout ce qui pouvait l'éloigner de Dieu et a ensuite décidé de consacrer sa vie à son service.

Saint Louis IX, son frère et sa mère Blanche de Castille la pressèrent d'épouser Conrad, le fils de l'empereur Frédéric II, car l'union serait avantageuse pour la France, mais Isabelle refusa catégoriquement.  Une lettre du Pape Innocent IV a réglé la question: il a salué sa résolution et lui a conseillé de persévérer dans sa décision.

Dès lors, elle commença à vivre dans le château royal une vie semblable à celle d'une religieuse dans un cloître, se consacrant principalement à aider les malades et les pauvres.  Dieu lui a envoyé de nombreuses épreuves: maladies longues et graves, la mort de sa mère, l’échec de son frère dans la croisade et son emprisonnement par les Arabes.  Après sa libération de captivité et son retour, Isabelle quitta le château royal et fonda une maison franciscaine pour jeunes femmes à Longchamp.  Plus tard, elle fonda le couvent de l'humilité de la Sainte Vierge, dont elle devint l'abbesse.

En tant qu'abbesse, sainte Isabelle souffrait d'une maladie constante.  Elle était également favorisée par les grâces mystiques et les extases.  Dans l'une de ces révélations, elle a appris le jour et l'heure de sa mort.  Elle mourut le 25 février 1270. Conformément à son testament, elle fut enterrée portant l'habit de sainte Claire dans le couvent qu'elle avait fondé.  Elle a été béatifiée le 3 janvier 1521 par le pape Léon X.

Commentaires:
Dans cette vie, nous trouvons plus de données pour nier le mensonge constamment répandu sur les cours royales.  Selon lui, ils seraient des repaires de plaisir, de sensualité et d'orgueil;  un endroit où la vertu n'avait pas sa place.  À la cour de France à cette époque, cependant, nous avons deux saints: l'un est sur le trône et l'autre est sa sœur, très près du trône.  Tous deux donnaient à Dieu la plus grande gloire possible.  Il y avait aussi Blanche de Castille, leur mère, qui, bien qu'elle ne soit pas une sainte, était une femme très digne connue pour son austérité, son autorité et ses nombreuses qualités morales.

La vie de la bienheureuse Isabelle de France nous enseigne que Dieu donne à ses saints quelque chose de tout à fait différent du happy end américain.  Vous trouvez ici une princesse qui a tout abandonné pour consacrer sa vie aux soins des pauvres et à la prière.  Indirectement, nous glanons dans cette sélection qu’elle portait une partie de la croix de son frère, souffrant et priant pour lui quand il a été emprisonné.  Elle a également prié pour les grandes actions de la cause catholique, les croisades.  Elle a profondément souffert de l’échec de la croisade de Saint-Louis.

Elle vivait la vie d'une religieuse dans le palais royal, mais lorsque le roi revint, elle quitta la cour pour fonder une institution franciscaine de charité.  Bien qu'elle ait été malade toute sa vie, elle a vaincu cet obstacle et l'a transformé en un moyen de sa sanctification.

Nous voyons à quel point la pensée est erronée qui imagine que tout dans l'apostolat doit bien se dérouler et se terminer heureux.  C'est un esprit naturaliste, faussement influencé par la fin heureuse des films.  La Divine Providence a mis de nombreux obstacles sur le chemin de la bienheureuse Isabelle pour qu'elle atteigne la sanctification, et elle a vaincu chacun d'eux.

Le nom du couvent qu'elle a fondé est très beau: le couvent de l'humilité de la sainte Vierge.  Cela donne l'impression qu'un manteau d'humilité recouvre tout le couvent et que l'humilité de Notre-Dame est partout présente.  Cela semble être un avant-goût du ciel.

Il est agréable de voir comment Dieu glorifie ses saints.  Il y a une prière de Notre Seigneur dans l'Évangile dans laquelle il demande au Père éternel de le glorifier.  Dieu l'a glorifié;  Il glorifie également ses saints.

Nous voyons cela dans sa vie lorsqu'il a révélé à la bienheureuse Isabelle de France le jour et l'heure où elle quitterait ce monde.  En guise de récompense pour sa fidélité, on lui a donné de savoir quand elle mourrait.  Elle avait très envie d'être au paradis, en tant qu'épouse attendant son marié, alors Dieu lui a dit l'heure exacte.  Sa mort était une glorification, une confirmation de sa sainteté.