Saint of the Day 29/June

Saint of the Day

(June 29)

✠ Saints Peter and Paul ✠

Saints Peter and Paul’s Story

Peter (d. 64?) Saint Mark ends the first half of his Gospel with a triumphant climax. He has recorded doubt, misunderstanding, and the opposition of many to Jesus. Now Peter makes his great confession of faith: “You are the Messiah” (Mark 8:29b). It was one of the many glorious moments in Peter’s life, beginning with the day he was called from his nets along the Sea of Galilee to become a fisher of men for Jesus.

The New Testament clearly shows Peter as the leader of the apostles, chosen by Jesus to have a special relationship with him. With James and John he was privileged to witness the Transfiguration, the raising of a dead child to life, and the agony in Gethsemane. His mother-in-law was cured by Jesus. He was sent with John to prepare for the last Passover before Jesus’ death. His name is first on every list of apostles.

And to Peter only did Jesus say, “Blessed are you, Simon son of Jonah. For flesh and blood has not revealed this to you, but my heavenly Father. And so I say to you, you are Peter, and upon this rock I will build my church, and the gates of the netherworld shall not prevail against it. I will give you the keys to the kingdom of heaven. Whatever you bind on earth shall be bound in heaven; and whatever you loose on earth shall be loosed in heaven” (Matthew 16:17b-19).

But the Gospels prove their own trustworthiness by the unflattering details they include about Peter. He clearly had no public relations person. It is a great comfort for ordinary mortals to know that Peter also has his human weakness, even in the presence of Jesus.

He generously gave up all things, yet he can ask in childish self-regard, “What are we going to get for all this?” (see Matthew 19:27). He receives the full force of Christ’s anger when he objects to the idea of a suffering Messiah: “Get behind me, Satan! You are an obstacle to me. You are thinking not as God does, but as human beings do” (Matthew 16:23b).

Peter is willing to accept Jesus’ doctrine of forgiveness, but suggests a limit of seven times. He walks on the water in faith, but sinks in doubt. He refuses to let Jesus wash his feet, then wants his whole body cleansed. He swears at the Last Supper that he will never deny Jesus, and then swears to a servant maid that he has never known the man. He loyally resists the first attempt to arrest Jesus by cutting off Malchus’ ear, but in the end he runs away with the others. In the depth of his sorrow, Jesus looks on him and forgives him, and he goes out and sheds bitter tears. The Risen Jesus told Peter to feed his lambs and his sheep (John 21:15-17).

Paul (d. 64?) If the most well-known preacher today suddenly began preaching that the United States should adopt Marxism and not rely on the Constitution, the angry reaction would help us understand Paul’s life when he started preaching that Christ alone can save us. He had been the most pharisaic of Pharisees, the most legalistic of Mosaic lawyers. Now he suddenly appears to other Jews as a heretical welcomer of Gentiles, a traitor and apostate.

Paul’s central conviction was simple and absolute: Only God can save humanity. No human effort—even the most scrupulous observance of law—can create a human good which we can bring to God as reparation for sin and payment for grace. To be saved from itself, from sin, from the devil, and from death, humanity must open itself completely to the saving power of Jesus.

Paul never lost his love for his Jewish family, though he carried on a lifelong debate with them about the uselessness of the Law without Christ. He reminded the Gentiles that they were grafted on the parent stock of the Jews, who were still God’s chosen people, the children of the promise.
______

https://anthusmedia.blogspot.com/2022/06/saint-of-day-29june.html
https://anthusmedia.blogspot.com/2022/06/saint-of-day-29june_27.html





_______________________________

இன்றைய பெருவிழா !

(ஜூன் 29)

✠ திருத்தூதர்களான தூய பேதுரு, பவுல் பெருவிழா ! ✠

நிகழ்வு

பேதுருவைக் குறித்து சொல்லப்படுகின்ற ஒரு தொன்மம். உரோமையை ஆண்ட நீரோ மன்னன் திருச்சபையின் தலைவரான பேதுருவைக் கொல்வதற்குத் திட்டம் தீட்டினான். இதையறிந்த கிறிஸ்தவர்கள் பேதுருவை எப்படியாவது உரோமை நகரைவிட்டு தப்பிச் செல்லுமாறு கேட்டுக்கொண்டார். பேதுருவும் அரை மனதாக உரோமை நகரைவிட்டு தப்பித்து வெளியே போய்க்கொண்டிருந்தார். அவர் போகும்வழியில் இயேசு எதிரே வந்துகொண்டிருந்தார். அவரைப் பார்த்து ஆச்சரியப்பட்டுப்போன பேதுரு, “ஆண்டவரே! நீர் எங்கே செல்கிறீர்?” என்று கேட்டார். அதற்கு இயேசு, “நான் உரோமை நகரில் மீண்டுமாக கொல்லப்படப் போகிறேன்” என்றார். இவ்வார்த்தைகளைக் கேட்டதுதான் தாமதம், பேதுரு வெளியே தப்பித்துப் போகும் தன்னுடைய எண்ணத்தை மாற்றிக்கொண்டு, உரோமை நகருக்குச் சென்று, அங்கேயே மறைசாட்சியாக தன்னுடைய இன்னுயிரைத் துறந்தார்.

இன்று திருச்சபையானது திருச்சபையின் இருபெரும் தூண்களான தூய பேதுரு மற்றும் பவுலின் பெருவிழாவைக் கொண்டாடுகின்றது. முதலில் இவர்களின் வாழ்க்கை வரலாற்றைக் குறித்து சிந்தித்துப் பார்த்துவிட்டு, அதன்பிறகு இவர்கள் நமக்குக் கற்றுத்தரும் பாடம் என்ன என சிந்தித்து நிறைவுசெய்வோம்.

வாழ்க்கை வரலாறு :

தூய பேதுரு

பேதுரு கலிலேயாவில் உள்ள பெத்சாய்தா என்னும் ஊரில் பிறந்தார். இவர் கடலில் மீன்பிடித்துக் கொண்டு இருந்தபோது ஆண்டவர் இயேசு இவரிடம் “என் பின்னே வா நான் உன்னை மனிதர்களைப் பிடிப்பவன் ஆக்குவேன்” (மத் 4: 18-21) என்று சொல்லி அழைத்தபோது அவர் எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு இயேசுவைப் பின்தொடர்ந்தார். இயேசுவின் சீடர்கள் குலாமில் சேர்ந்த பேதுரு, அவருடைய மூன்று முதன்மைச் சீடர்களில் ஒருவராக மாறுகின்றார். குறிப்பாக இயேசுவின் வாழ்வில் நிகழ்ந்த மிகவும் முக்கியமான நிகழ்வுகளான உருமாற்றம், தொழுகைக்கூடத் தலைவரான யாயிரின் மகளை உயிர்ப்பித்தல், கெத்சமணித் தோட்டத்தில் இரத்த வியர்வை வியத்தல் போன்ற நிகழ்வுகளில் இவர் இயேசுவோடு உடனிருக்கிறார்.

ஆண்டவர் இயேசு சீடர்களிடத்தில் “நீங்கள் என்னை யாரெனச் சொல்கிறீர்கள்?” என்று கேட்கும்போது பேதுரு மறுமொழியாக, “ஆண்டவரே நீர் மெசியா, வாழும் கடவுளின் மகன்” (மத் 16:16) என்று சொன்னதினால் இயேசு அவரை திருச்சபையின் தலைவராக ஏற்படுத்தி, எல்லா அதிகாரங்களையும் அவருக்குக் கொடுக்கின்றார். இயேசு தன்னுடைய உயிர்ப்புக்கு பிறகு, அவருக்குத் தோன்றியபோது, “என் ஆடுகளை மேய்” என்று சொல்லி அதனை உறுதிசெய்கிறார் (யோவா 21: 15-18).

பேதுருவைப் பொறுத்தளவில் உணர்ச்சிப் பெருக்கின் அடையாளமாக இருக்கின்றார். அவசரப்பட்டு ஏதாவது பேசுவார். பின்னர் அவர் பேசிய வார்த்தைகளை அவரே மீறுவார். எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு வந்த பேதுருதான் பின்னாளில், “ஆண்டவரே உம்மைப் பின்பற்றிவந்த எங்களுக்கு என்ன கியிக்கும்?” என்று கேட்பார். “எல்லாரும் உம்மைவிட்டுப் போனாலும் நான் உம்மைவிட்டுப் போகமாட்டேன்” என்று சொன்னவர், பிறகு இயேசுவை மூன்றுமுறை காட்டிக்கொடுப்பார். எனக்கு எதிராகத் தீங்கு செய்யும் என்னுடைய சகோதரனை எத்தனை முறை மன்னிப்பது? ஏழுமுறையா?” என்று கேட்டவர் படைவீரனாகிய மால்கு இயேசுவைக் கைதுசெய்ய வரும்போது, அவருடைய காதைத் துண்டிப்பார். இப்படியாக அவர் பேசிய வார்த்தைகளை அவரே மீறுவார். இருந்தாலும் அவர் இயேசுவின்மீது அளவு கடந்த அன்புகொண்டிருந்தார், அவருக்காகத் தன்னுடைய உயிரையும் கொடுத்தார்.

ஆண்டவர் இயேசுவின் உயிர்ப்புக்குப் பிறகு பேதுரு திருச்சபையின் தலைவராக இருந்து புரிந்த பணிகள் ஏராளம். மத்தியாசை திருத்தூதராகத் தேர்ந்தெடுப்பதற்கு பேதுருதான் முன்னின்று செயலாற்றினார். பெந்தகோஸ்தே நாளில் பேதுருதான் சீடர்களின் சார்பாக இருந்து பேசுகின்றார். அதேபோன்று புறவினத்தாரிலும் தூய ஆவியார் செயல்படுகிறார் என்பதை அறிந்து, அவர்களையும் இறைமக்கள் கூட்டத்தில் சேர்ப்பதற்கு பேதுருதான் காரண கர்த்தாவாக இருக்கின்றார் (திப 10: 34- 43). பேதுருதான் திருத்தூதர்களில் முதன்முறையாக இயேசுவின் பெயரால் புதுமையை ஆற்றியவர் (திப 3: 1-9). இவ்வாறாக பேதுரு திருச்சபையின் தலைவராக இருந்து, சீடர்களை ஒருங்கிணைத்தும் இறைமக்கள் கூட்டத்தை வழிநடத்தியும் சிறப்பான ஒரு பணியைச் செய்தார்.

பேதுரு தொடக்கத்தில் அந்தியோக்கு நகரில் நற்செய்திப் பணி செய்தார். அதன்பிறகு அவர் உரோமை நகருக்குச் சென்று, அங்கே நற்செய்திப் பணியை ஆற்றி வந்தார். அப்போதுதான் நீரோ மன்னன் பேதுருவைப் பிடித்து சிறையில் அடைத்து, அவரைச் சித்ரவதை செய்தான். இறுதியாக அவர் சிலுவையில் தலைகீழாக அறையப்பட்டு கொல்லப்பட்டார். இவ்வாறாக பேதுரு, இயேசுவின் மீது கொண்டிருந்த அன்பினால் அவருக்காகத் தன்னுடைய இன்னுயிரைத் துறந்தார். அவர் மறைசாட்சியாகக் கொல்லப்பட்ட ஆண்டு கி.பி.64.

தூய பவுல்

சவுல் எனப்படும் பவுல் தர்சீஸ் நகரைச் சேர்ந்தவர்; பெஞ்சமின் குலத்தில் பிறந்தவர். இவர் கமாலியேல் என்பவரிடம் கல்வி கற்று, யூத சமயத்தில் மிக உறுதியாக இருந்த ஒரு பரிசேயராக விளங்கினார். அப்போதுதான் இவர் கிறிஸ்தவம் என்ற புதிய நெறியைக் குறித்துக் கேள்விப்பட்டு, அது யூத சமயத்திற்கு எதிராக இருப்பதாக நினைத்து, அம்மதத்தைப் பின்பற்றுவோரை அழித்தொழிக்க நினைத்தார். அதற்காக அவர் எருசலேமிலிருந்து ஆணையை வாங்கிக்கொண்டு தமஸ்கு நகர் வழியாகக் குதிரையில் வந்துகொண்டிருந்தார். அந்நேரத்தில் வானத்திலிருந்து தோன்றிய ஒளி அவரை நிலைகுலையச் செய்தது. அதனால் அவர் தடுமாறி கீழே விழுந்தார். “சவுலே, சவுலே ஏன் என்னைத் துன்புறுத்துகிறாய்” என்று வானத்திலிருந்து குரல் ஒலித்தது. அதற்கு அவர், “ஆண்டவரே! நீர் யார்?” எனக் கேட்க, “நீ துன்புறுத்தும் இயேசு நானே” என அந்தக் குரல் பதிலளித்தது. இந்நிகழ்ச்சிக்குப் பிறகு சவுல் பவுலாகின்றார். அவர் புறவினத்தாருக்கு நற்செய்தி அறிவிக்கும் நற்செய்திப் பணியாளர் ஆனார்.

எந்த மதத்தைக் கூண்டோடு அழிக்கவேண்டும் என்று நினைத்தாரோ, அந்த மதத்திற்காக பவுல் தன்னுடைய வாழ்வு முழுவதையும் அர்ப்பணித்தார். நற்செய்தி அறிவிப்பிற்காக பவுல் மேற்கொண்ட மூன்று திருத்தூது பயணங்கள் மிகவும் முக்கியமானவை. அதைவிடவும் அவர் நமக்கு வழங்கிவிட்டுச் சென்ற பதிமூன்று திருமுகங்கள் மிகவும் முக்கியமானவை. இத்திருமுகங்களைப் படித்துப் பார்க்கும்போது பவுல் ஆண்டவர் இயேசுவின்மீது எந்தளவுக்கு அன்பும் பற்றும் கொண்டிருந்தார் என நாம் புரிந்துகொள்ளலாம். “வாழ்வது நானல்ல, என்னில் கிறிஸ்துவே வாழ்கிறார்” என்று சொல்லி அவர் மறு கிறிஸ்துவாக மாறிவிடுகின்றார் (கலா 2:20).

“பன்முறை சிறையில் அடைபட்டேன்; கொடுமையாய் அடிபட்டேன்; பன்முறை சாவின் வாயிலில் நின்றேன். ஐந்துமுறை யூதர்கள் என்னைச் சாட்டையால் ஒன்று குறைய நாற்பது அடி அடித்தார்கள். மூன்றுமுறை தடியால் அடிபட்டேன்; ஒருமுறை கல்லெறிபட்டேன்; மூன்றுமுறை கப்பல் சிதைவில் சிக்கினேன்; ஓர் இரவும் பகலும் ஆழ்கடலில் அல்லலுற்றேன். பயணங்கள் பல செய்தேன்; அவற்றில், ஆறுகளாலும் இடர்கள், என் சொந்த மக்களாலும் இடர்கள், பிற மக்களாலும் இடர்கள், நாட்டிலும் இடர்கள், காட்டிலும் இடர்கள், கடலிலும் இடர்கள், போலித் திருத்தூதர்களாலும் இடர்கள், இப்படி எத்தனையோ இடர்களுக்கு ஆளானேன். பாடுபட்டு உழைத்தேன்; பன்முறை கண்விழித்தேன்; பசிதாகமுற்றேன்; பட்டினி கிடந்தேன்; குளிரில் வாடினேன்; ஆடையின்றி இருந்தேன்” (2 கொரி 11: 24- 27) என்று பவுல் சொல்வதன் வழியாக அவர் கிறிஸ்துவுக்காக பட்ட பாடுகளை நாம் அறிந்துகொள்ளலாம். இப்படியாக ஆண்டவர் இயேசுவைப் பற்றிய நற்செய்தியை எல்லா மக்களுக்கும் அறிவித்து, அதற்காக துன்பங்களையும், வேதனைகளையும் அனுபவித்த புறவினத்தாரின் திருத்தூதராக பவுல் 67 ஆம் ஆண்டு கொல்லப்பட்டார்.
https://anthusmedia.blogspot.com/2022/06/saint-of-day-29june.html
https://anthusmedia.blogspot.com/2022/06/saint-of-day-29june_27.html





_______________________________

Saint du jour du 

(29 juin)

✠ Saints Pierre et Paul ✠

L'histoire des saints Pierre et Paul

Pierre (mort en 64 ?) Saint Marc termine la première moitié de son Évangile par un point culminant triomphal.  Il a enregistré le doute, l'incompréhension et l'opposition de beaucoup à Jésus.  Pierre fait maintenant sa grande confession de foi : « Tu es le Messie » (Marc 8 :29b).  Ce fut l'un des nombreux moments glorieux de la vie de Pierre, à commencer par le jour où il fut appelé de ses filets le long de la mer de Galilée pour devenir un pêcheur d'hommes pour Jésus.

Le Nouveau Testament montre clairement Pierre comme le chef des apôtres, choisi par Jésus pour avoir une relation spéciale avec lui.  Avec Jacques et Jean, il a eu le privilège d'assister à la Transfiguration, à la résurrection d'un enfant mort et à l'agonie à Gethsémani.  Sa belle-mère a été guérie par Jésus.  Il a été envoyé avec Jean pour préparer la dernière Pâque avant la mort de Jésus.  Son nom est le premier sur chaque liste d'apôtres.

Et à Pierre seulement Jésus dit : « Béni sois-tu, Simon fils de Jonas.  Car la chair et le sang ne vous l'ont pas révélé, mais mon Père céleste.  Et ainsi je te dis, tu es Pierre, et sur ce rocher je bâtirai mon église, et les portes de l'au-delà ne prévaudront pas contre elle.  Je te donnerai les clefs du royaume des cieux.  Tout ce que vous lierez sur la terre sera lié au ciel ;  et tout ce que vous délierez sur la terre sera délié dans le ciel » (Matthieu 16 :17b-19).

Mais les évangiles prouvent leur propre fiabilité par les détails peu flatteurs qu'ils contiennent au sujet de Pierre.  Il n'avait manifestement aucune personne chargée des relations publiques.  C'est un grand réconfort pour le commun des mortels de savoir que Pierre a aussi sa faiblesse humaine, même en présence de Jésus.

Il a généreusement abandonné toutes choses, mais il peut demander avec un amour-propre enfantin : « Qu'allons-nous obtenir pour tout cela ? »  (voir Matthieu 19:27).  Il reçoit toute la force de la colère du Christ lorsqu'il s'oppose à l'idée d'un Messie souffrant : « Passe derrière moi, Satan !  Tu es un obstacle pour moi.  Vous ne pensez pas comme Dieu, mais comme les êtres humains » (Matthieu 16 :23b).

Pierre est prêt à accepter la doctrine du pardon de Jésus, mais suggère une limite de sept fois.  Il marche sur l'eau avec foi, mais sombre dans le doute.  Il refuse de laisser Jésus lui laver les pieds, puis veut que tout son corps soit nettoyé.  Il jure à la dernière Cène qu'il ne reniera jamais Jésus, puis jure à une servante qu'il n'a jamais connu l'homme.  Il résiste loyalement à la première tentative d'arrestation de Jésus en coupant l'oreille de Malchus, mais à la fin il s'enfuit avec les autres.  Au plus profond de sa douleur, Jésus le regarde et lui pardonne, et il sort et verse des larmes amères.  Jésus ressuscité a dit à Pierre de nourrir ses agneaux et ses brebis (Jean 21 :15-17).

Paul (mort en 64 ?) Si le prédicateur le plus connu d'aujourd'hui commençait soudainement à prêcher que les États-Unis devraient adopter le marxisme et ne pas se fier à la Constitution, la réaction de colère nous aiderait à comprendre la vie de Paul lorsqu'il a commencé à prêcher que le Christ seul peut sauver  nous.  Il avait été le plus pharisien des pharisiens, le plus légaliste des avocats mosaïques.  Maintenant, il apparaît soudain aux autres Juifs comme un hôte hérétique des Gentils, un traître et un apostat.

La conviction centrale de Paul était simple et absolue : seul Dieu peut sauver l'humanité.  Aucun effort humain, même l'observation la plus scrupuleuse de la loi, ne peut créer un bien humain que nous puissions apporter à Dieu en réparation du péché et en paiement de la grâce.  Pour être sauvée d'elle-même, du péché, du diable et de la mort, l'humanité doit s'ouvrir complètement à la puissance salvatrice de Jésus.

Paul n'a jamais perdu son amour pour sa famille juive, bien qu'il ait mené un débat permanent avec eux sur l'inutilité de la Loi sans Christ.  Il a rappelé aux Gentils qu'ils ont été greffés sur la souche parentale des Juifs, qui étaient toujours le peuple élu de Dieu, les enfants de la promesse.
https://anthusmedia.blogspot.com/2022/06/saint-of-day-29june.html
https://anthusmedia.blogspot.com/2022/06/saint-of-day-29june_27.html