Saint of the Day 04/February

இன்றைய புனிதர் 

நினைவுத் திருநாள்: பிப்ரவரி 4 

✠ வலாய்ஸ் நகர் புனிதர் ஜோன் ✠ 

அருட்சகோதரி/ நிறுவனர்: 

பிறப்பு: ஏப்ரல் 23, 1464

நோஜென்ட்-லெ-ரோய், ட்ரக்ஸ் இராச்சியம் 

இறப்பு: ஃபெப்ரவரி 4, 1505 (வயது 40)

பர்கெஸ், பெர்ரி - இராச்சியம் 

ஏற்கும் சமயம்:

ரோமன் கத்தோலிக்க திருச்சபை 

(மரியாளின் விண்ணேற்பின் அருட்சகோதரியர்) 

முக்திப்பேறு பட்டம்: ஜூன் 18, 1742

திருத்தந்தை பதினான்காம் பெனடிக்ட் 

புனிதர் பட்டம்: மே 28, 1950

திருத்தந்தை பன்னிரெண்டாம் பயஸ் 

புனிதர் ஜோன், ஃபிரான்ஸ் நாட்டின் அரசன் பதினோராம் லூயிஸின் இரண்டாவது மகளாவார். ஓர்லியன்ஸ் பிரபுவான லூயிஸுக்கு திருமண நிச்சயம் செய்யப்பட்டார். இவர்களது திருமணம், கி.பி. 1476ம் ஆண்டு, நடைபெற்றது. இவரது சகோதரரும், ஃபிரான்ஸ் நாட்டின் அரசனுமான எட்டாம் சார்லஸின் மரணத்தின் பின்னர், இவரது கணவர் அரசனாக முடி சூட்டிக்கொண்டதும், இவர்களது திருமணம் செல்லாது என்று அறிவித்தான். 

ஃபிரான்ஸ் நாட்டின் அரசன் பதினோறாம் லூயிஸுக்கும், அவரது இரண்டாம் மனைவியான "சார்லட்" ஆகியோருக்குப் பிறந்த இரண்டாம் மகளான ஜோன், அரசன் எட்டாம் சார்லஸ் மற்றும் "அன்னி" ஆகியோரின் சகோதரியாவார். இவர் பிறந்து சிறிது காலத்திலேயே, இவரை அப்போதைய ஓர்லியன்ஸ் பிரபுவும், பின்னாளில் ஃபிரான்ஸ் நாட்டின் அரசனான "பன்னிரெண்டாம் லூயிஸுக்கு" திருமணம் செய்து வைப்பதாக ஒரு ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டார். அப்போது அவருக்கு வயது இரண்டு. 

அரச பணிகளின் காரணமாக அடிக்கடி வெளியே சென்றுவந்த அரசன் லூயிஸ், தமது மகள்கள் ஜோன் மற்றும் அன்னி ஆகிய இருவரையும் தமக்கு மிகவும் நம்பிக்கையான அரச உயர் அதிகாரியான "ஃபிரான்கொயிஸ் டி லினியெர்ஸ்" மற்றும் அவரது மனைவியான "அன்னி டி குலன்" ஆகியோரிடம் பாதுகாப்பாக ஒப்படைத்துச் செல்வார். குழந்தைப்பேறு இல்லாத ஃபிரான்கொயிஸ் தம்பதியருக்கு இக்குழந்தைகளை மிகவும் பிடித்துப் போனதால், மிகவும் அக்கறையுடனும் பாசமாகவும் அவர்களை பார்த்துக்கொண்டனர். சிறுமிகளின் கல்வியையும் பொறுப்பேற்றுக்கொண்ட அவர்கள், அவர்களுக்கு கவிதைகள், கணிதம், ஓவியம் மற்றும் எம்பிராய்டரி ஆகியனவையும் கற்பித்தனர். 

உண்மையான, விசுவாசமுள்ள கத்தோலிக்கர்களாய் விளங்கிய அத்தம்பதியர், அவர்களுடைய குடும்ப உறுப்பினர்களிடையே நம்பிக்கைக்கு உறுதியான ஆதாரமாக விளங்கினர். ஜோனுடைய இளம் வயதில் ஒருமுறை, அவர்களது தந்தை அவரிடம், "உனக்கு வேண்டிய ஒப்புரவாளர் ஒருவரின் பெயரைச் சொல்லு" என்றார். அவர் சிறிது சிந்திக்காமல், தமக்கு மிகவும் அறிந்திருந்த "ஜீன் டி லா ஃபோண்டெய்ன்" எனும் துறவியின் பெயரைச் சொன்னார். அவர், அக்காலத்தில் மத்திய ஃபிரான்சின் ஒரு பெரும் நகரான "அம்போய்ஸ்" என்னுமிடத்திலிருந்த ஃபிரான்சிஸ்கன் துறவு மடத்தின் பாதுகாவலராயிருந்தார். ஜோனின் விருப்பத்தை ஏற்றுக்கொண்ட அரசன், அதே துறவியை அப்பதவிக்கு நியமனம் செய்தார். துறவியானவர், அவர்களுக்கு இடையேயான தூரம் அதிகம் இருந்தபோதிலும், இளவசியின் ஒப்புரவு வாக்குமூலம் கேட்பதற்காக, வழக்கமாக பயணம் செய்வார். செபம் செய்வதில் வலுவான மகிழ்ச்சியை உருவாக்காத தொடங்கியிருந்த ஜோன், கோட்டையின் சிற்றாலயத்தில் வெகு நேரம் செலவிடவும் தொடங்கினார். அவர்களை வளர்ந்துவந்த உயர் அதிகாரி, ஜோனுக்கு ஆதரவு அளித்ததுடன், மோசமான கால நிலையிலும், கோட்டையிலிருந்து இலகுவாக சிற்றாலயம் நடந்து செல்ல ஒரு நடைபாதை கட்டிக் கொடுத்தார். துறவியின் வழிநடத்துதலின்படி, அவர் ஃபிரான்சிஸ்கன் மூன்றாம் நிலை சபையில் சேர்ந்தார். 

கி.பி. 1471ம் ஆண்டு, இராச்சியத்தின் அமைதிக்காக, இராச்சியம் முழுதும் "அருள்நிறை மரியே வாழ்க" எனும் மங்கள மந்திரத்தை செபிப்பதை வழக்கமாகக்கொள்ளுமாறு உத்தரவிட்டார். மங்கள மந்திரம் செபிப்பதில் வலுவான ஓட்டுதல் கொண்டிருந்த ஜோன், அர்ச்சிஸ்ட அன்னை கன்னி மரியாளிடமிருந்து ஒரு தீர்க்கதரிசன முன்னறிவித்தலைப் பெற்றிருந்த அதே வருடத்தில்தான் அன்னையை கௌரவிக்கும் விதமாக, அன்னையின் பெயரிலேயே ஒரு ஆன்மீக சமூக சபையை தாம் நிறுவியாதாக பின்னாளில் எழுதி வைத்தார். 

கி.பி. 1473ம் ஆண்டு, அரசன் லூயிஸ், தனது மகள்களுக்கான திருமண ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டார். கி.பி. 1476ம் ஆண்டு, செப்டம்பர் மாதம், எட்டாம் தேதி, தமது பன்னிரெண்டு வயதில் ஜோன், ஓர்லியன்ஸ் பிரபுவான இளம் லூயிஸுக்கு திருமணம் செய்து வைக்கப்பட்டார். இளம் லூயிஸுக்கு ஜோனை திருமணம் செய்துகொள்வதில் விருப்பமில்லை. ஜோன் சற்றே ஊனமுற்றவர் என்ற காரணத்தாலும், அவர் மலட்டுத்தன்மை உள்ளவராக இருக்கலாம் என்ற அனுமானம் காரணத்தாலும், இளம் லூயிஸுக்கு இது கட்டாயத் திருமணம் ஆயிற்று. இளம் லூயிஸ் கட்டாய திருமணத்தில் கோபமடைந்தார். அவர், தமது புதிய மனைவியை நடத்திய விதத்தில் இது பிரதிபலித்தது. 

கி.பி. 1483ம் ஆண்டு, அரசன் லூயிஸ் இறந்துவிட்டார். அவருடைய மகன் சார்லஸ் அவருக்குப் பின் ஆட்சிக்கு கட்டிலுக்கு வந்தார். ஆனால் அவர் இன்னும் சிறுவனாக இருந்த காரணத்தால், அவரது சகோதரி "அன்னி டி பியூஜுவ்", இராச்சியத்தின் ஆட்சி பொறுப்பை பெற்றார். கி.பி. 1484ம் ஆண்டு, பிரபு இளம் லூயிஸ், இராச்சியத்திற்கு எதிராக தொடர் இராணுவப் பிரச்சாரங்களை ஆரம்பித்தார். கி.பி. 1488ம் ஆண்டுவரை தொடர்ந்த இது, இறுதியில் அரச படைகள் இவரை கைதுசெய்யும் வரை நீடித்தது. இந்த காலகட்டத்தில், அவருக்கு சட்டவிரோதமாக "மைக்கேல் டி பஸ்ஸி" எனும் குழந்தை பிறந்தது. பிற்காலத்தில், அக்குழந்தை "பௌர்க்ஸ் ஆயராக" நியமிக்கப்பட்டார். இளம் லூயிஸ் சிறையில் இருந்த காலத்தில், அவரது ஆதிக்கத்துக்கு உட்பட்ட (இத்தாலிய நகங்களான "மிலன்" மற்றும் "அஸ்டி" உள்ளிட்ட) பிராந்தியங்களின் நிர்வாகப் பொறுப்பை ஜோன் ஏற்றிருந்தார். ஜோன், தனது கணவன் தமது குணங்களை இழந்துவிட்டார் என்று கற்பனை செய்துகொண்டு, தனது துன்பங்களைக் குறைப்பதற்கும், அவரை விடுதலை செய்வதற்குமான பணிகளில் தன்னை ஈடுபடுத்திக்கொண்டார். கி.பி. 1491ம் ஆண்டு, பிரபு இளம் லூயிஸ் விடுதலை செய்யப்பட்டார். ஆனாலும் சில வருட காலத்திலேயே அவர் அரசன் சார்லசுடன் இணைந்து இத்தாலியில் தனது இராணுவப் பிரச்சாரம் செய்ய கிளம்பினார். 

கி.பி. 1498ம் ஆண்டு, அரசு ஆட்சிப் பொறுப்பிலிருந்த ஜோனின் சகோதரன் அரசன் எட்டாம் சார்லஸ் எதிர்பாராத விதமாக மரித்ததும், அரியணையில் அமர்ந்த லூயிஸ், தமக்கும் ஜோனுக்கும் நிகழ்ந்த திருமணத்தை செல்லாது என்று அறிவிக்கக்கோரி திருத்தந்தையிடம் விண்ணப்பித்தான். அத்துடன், மரித்த மன்னன் எட்டாம் சார்லஸின் விதவையான "அன்னியை" மறுமணம் செய்துகொண்டால், அன்னியின் ஆதிக்கத்திலுள்ள "பிரிட்டனி" பிராந்தியத்தையும் ஃபிரான்ஸின் இராச்சியத்துடன் இணைத்துக்கொள்ளலாம் என்ற பேராசையில் அதற்கும் விண்ணப்பித்தான். 

திருத்தந்தையரவையில் நிகழ்ந்த நீண்ட வாத பிரதிவாதங்களின் பின்னர், லூயிஸ் தரப்பு தோற்று, ஜோனின் தரப்பு வெற்றிகொள்ளும் நிலை வந்தது. ஆனால், நிர்ப்பந்தகளுக்கு திருத்தந்தை ஆறாம் அலெக்ஸாண்டர், லூயிஸ் தரப்புக்கு சாதகமாக தீர்ப்பளித்தார். லூயிசுக்கும் ஜோனுக்கும் இடையே நடந்த திருமணத்தை இரத்து செய்தும் தீர்ப்பளித்தார். 

திருத்தந்தையால் நியமிக்கப்பட்ட விசாரணை கவுன்சில், லூயிஸின் ஒப்புதல் இல்லாத காரணத்தால், ஜோன் உடனான திருமணம் தவறானது என்றும், அவர்கள் கணவன் மனைவியாக நடந்துகொள்ளாத காரணத்தாலும் அது தொடரவேண்டிய அவசியம் இல்லை என்றும் தமது அறிக்கையை திருத்தந்தையிடம் அளித்தது. ஆகவே, அவர் அரசிக்கு எதிராக தீர்ப்பளித்தார். கி.பி. 1498ம் ஆண்டு, டிசம்பர் மாதம், 15ம் தேதி, இவர்களது திருமண ரத்து அறிவிக்கப்பட்டது. தனியே ஒரு பக்கமாய் அடியெடுத்து வைத்த ஜோன், தமது முன்னாள் கணவனுக்காக செபிப்பதாக கூறினார். "பெர்ரி" பிராந்தியத்துக்கு கோமாட்டியாக நியமிக்கப்பட்ட ஜோன், "பெர்ரியின்" தலைநகரான "பௌர்ஜெஸில்" ஓய்வுபெற சென்றார். 

புதிய இடத்தில் குடியேறிய ஜோன், தமது ஆன்மீக குருவும் இயக்குனருமான "அருளாளர் கேப்ரியல் மேரி" என்பவரிடம் தம்மை துறவற வாழ்வுக்கு முழுமையாக ஒப்புக்கொடுத்தார். ஜோனின் இம்முயற்சியில் அவர் ஜோனுக்கு ஆதரவு அளித்தார். அவர் ஆசிர்வதிக்கப்பட்ட கன்னி மரியாளின் விண்ணேற்பு சபைக்கான திட்டமிடலைத் தொடங்கினார். இது "எளிய கிளாரா" சபையின் ஒரு சுயாதீனமான கிளையாக நிறுவப்பட்டது. சபை உறுப்பினர்களுக்கான, இவரால் எழுதப்பட்ட வாழ்க்கை நெறிமுறை சட்டதிட்டங்கள், கி.பி. 1502ம் ஆண்டு, பிப்ரவரி மாதம், 12ம் தேதி, திருத்தந்தை அலெக்ஸாந்தர் அவர்களால் அங்கீகரிக்கப்பட்டது. முதல் மடாலயத்தின் கட்டுமானப் பணிகள் அடுத்த வருடம் தொடங்கப்பட்டது. கி.பி. 1504ம் ஆண்டு, "பெந்தகோஸ்து" எனப்படும் தூய ஆவி திருவிழா தினத்தன்று, ஜோன் மற்றும் கேப்ரியல் மேரி ஆகியோர், இந்த விதிமுறைகளை பின்பற்றுவதற்காக தனியார் பொறுப்புக்களை மேற்கொண்டனர். அதன்மூலம், தங்களை சபையின் இணை நிறுவனர்களாக நிலைநிறுத்தினர். அதே வருடம், நவம்பர் மாதம், 21ம் நாளன்று, அன்னை மரியாளை ஆலயத்தில் அர்ப்பணிக்கும் விழா அன்று, ஜோன் மற்றுமுள்ள பெண்கள், பகிரங்கமாகவும் சட்டபூர்வமாகவும் தங்களை சபைக்கு ஒப்புக்கொடுத்தனர். 

கி.பி. 1505ம் ஆண்டு, பிப்ரவரி மாதம், 4ம் தேதி, ஜோன் நித்திய அமைதியில் மரித்தார்.

https://chat.whatsapp.com/KMzk7SqQ2vgGgsZHQgWxTv

------------------------------+

Saint of the Day 

Feast: February 4 

✠ St. Joan of Valois ✠ 

Nun and Religious Foundress: 

Born: April 23, 1464

Nogent-le-Roi, County of Dreux 

Died: February 4, 1505 (Aged 40)

Bourges, Duchy of Berry 

Venerated in:

Roman Catholic Church

(Sisters of the Annunciation of Mary) 

Beatified: June 18, 1742

Pope Benedict XIV 

Canonized: May 28, 1950

Pope Pius XII 

Joan of France, Duchess of Berry was briefly Queen of France as the wife of King Louis XII, in between the death of her brother, King Charles VIII, and the annulment of her marriage. After that, she retired to her domain, where she soon founded the monastic Order of the Sisters of the Annunciation of Mary, where she served as abbess. From this Order later sprang the religious congregation of the Apostolic Sisters of the Annunciation, founded in 1787 to teach the children of the poor. She was canonized on 28 May 1950 and is known in the Roman Catholic Church as Saint Joan of Valois. 

Family:

Joan was born on 23 April 1464 in the castle of Pierre II de Brézé, a trusted supporter of her grandfather, King Charles VII of France, at Nogent-le-Roi in the County of Dreux. She was the second daughter of King Louis XI of France and of his second wife Charlotte of Savoy; her surviving siblings were King Charles VIII of France and Anne of France. Shortly after her birth, the king signed an agreement to marry her to his second cousin Louis, the Duke of Orléans, later King Louis XII of France, who was aged two at the time. Jeanne was born sickly and deformed. In Women Saints – Lives of Faith and Courage, Kathleen Jones says that Jeanne had a hump on her back and walked with a limp, suggesting that she had curvature of the spine. 

Often away on royal duties, King Louis entrusted his daughters, Joan and Anne, to the Baron François de Linières and his wife, Anne de Cullen. The couple, who were childless, lavished affection on Joan. Taking charge of her education, they had her taught both poetry and mathematics, painting, embroidery and how to play the lute. 

The couple were also faithful Catholics and instilled in the members of their household a solid grounding in the faith. At a young age, her father asked her to name the confessor she wanted. She gave him the only name she knew, that of Friar Jean de La Fontaine, Guardian of the Franciscan friary in Amboise. The king approved her choice and appointed the friar to this post. Despite the distance between them, he would travel regularly to hear the princess's confession. Joan began to develop a strong pleasure in prayer and would pass long periods in the castle chapel. The baron supported her in this and had a path paved between the castle and the chapel built for easier walking in poor weather. Under the friar's guidance, she was admitted into the Third Order of St. Francis. 

In 1471 King Louis XI ordered the practice of praying the Hail Mary throughout the kingdom for peace. Joan had a strong attachment to this particular prayer. She would later write that it was in that same year that she had received a prophecy from the Virgin Mary that someday she would found a religious community in honour of Our Lady. 

Marriage:

In 1473 King Louis had signed marriage contracts for his daughters. On 8 September 1476, at the age of 12, Joan was married to the young Louis, Duke of Orléans in Montrichard. Louis of Orléans was compelled to be married to his handicapped and supposedly sterile cousin Joan. By doing so, Louis XI hoped to extinguish the Orléans cadet branch of the House of Valois. Louis was displeased at the forced marriage, and his treatment of his new wife reflected this. 

King Louis died in 1483 and was succeeded by his son Charles, but as he was still a child, his sister, Anne de Beaujeu, was made Regent of the kingdom. By 1484, the duke had begun a series of military campaigns against the kingdom. This lasted until 1488 when he was taken captive by the royal forces. During this period, he fathered an illegitimate son, Michel de Bussy, who was later appointed the Bishop of Bourges. Joan administered his domain during his imprisonment, especially the Italian cities of Milan and Asti. Joan, imagining virtues in her husband that did not exist, exerted herself to mitigate his sufferings and to get him freed. Duke Louis was released in 1491. Within a few years, he accompanied King Charles in his military campaign in Italy. 

When Louis ascended to the throne in April 1498 after the accidental death of Joan's brother, King Charles VIII, he appealed to the pope to have the marriage annulled in order to marry the late king's widow, Anne of Brittany, in the hope of annexing the Duchy of Brittany to the French Crown. 

In what has been described as "one of the seamiest lawsuits of the age", Louis did not, as might be expected, argue the marriage to be void due to consanguinity (the general excuse for the dissolution of a marriage at that time). Louis argued that he had been below the legal age of consent (fourteen) to marry and that the marriage had never been consummated due to her physical deformity, and provided a rich variety of detail as to how she was malformed. Joan, unsurprisingly, fought this uncertain charge fiercely, producing witnesses to Louis boasting of having "mounted my wife three or four times during the night." Louis also claimed that his sexual performance had been inhibited by witchcraft; Joan responded by asking how, in that case, he was able to know what it was like to try to make love to her. Joan would likely have won, for Louis's case was exceedingly weak, however, Pope Alexander VI was committed for political reasons to grant the annulment. 

The commission of investigation appointed by the pope established that the marriage with Joan was invalid for lack of consent and that it never had been consummated. Accordingly, he ruled against the Queen. The annulment was declared on 15 December 1498. Joan stepped aside, saying that she would pray for her former husband. She was made Duchess of Berry and retired to Bourges, capital of the duchy. 

Religious life:

Once settled in her new domain, Joan confided to her spiritual director, the Blessed Gabriel Mary, O.F.M., her call to monastic life. He supported her in this venture, and she began to make plans for the Order of the Annunciation of the Blessed Virgin Mary, a new enclosed religious order in honour of the Annunciation (the announcement to Mary by an angel that she would become the mother of Jesus, although she was a virgin). It was established as an independent branch of the Poor Clares. By May 1500 she had received 11 postulants, the nucleus of the new Order. The Rule of Life she had written for the Order was approved on 12 February 1502 by Pope Alexander. Construction of the first monastery was begun the following year. On Pentecost Sunday 1504, Joan and Friar Gabriel Mary made private commitments to follow the Rule, and thereby established themselves as co-founders of the Order. On 21 November of that same year, the Feast of the Presentation of Mary, Joan and the other women publicly and legally committed themselves to the Order. 

Joan died on 4 February 1505 and was buried in the chapel of the Annonciade monastery. Her grave, however, was desecrated and her body, found to be incorrupt at that time, was burned by the Huguenots during their sack of Bourges on 27 May 1562. Soon after her death, miracles and healings attributed to her were said to have occurred. The cause for her canonization was begun in 1631 and Pope Benedict XIV beatified her on 21 April 1742. She was canonized on 28 May 1950 by Pope Pius XII. 

Comments:

Joan of Valois was a lady extraordinarily ugly and deformed. Because of her ugliness, her husband despised her at a time when the spirit of frivolity had already begun to grow, giving origin to the cult of the beauty of our days. Her husband, who became King of France, refused to live with her. Her father, King Louis XI, was also ashamed to be with her, and only visited her a few times a year. 

Placed in this situation of general scorn, she demonstrated a very commendable virtue, that is, she remained secure and confident. She maintained a great dignity and composure that came from an indomitable state of spirit. In effect she responded like this to her situation: 

“The reason why people despise me is not a valid one. For the value of a person comes not from the beauty of the body, but from the beauty of the soul. I have value as a princess, a daughter of a king, a wife of a king and a Catholic, and there is no ugliness that can annul these values. This is part of the moral order. Men can think whatever they want, judge whatever they desire, I will behave without arrogance but in full accordance with my dignity.” 

She never displayed shame over her situation or showed herself insecure in the face of her ugliness. She never allowed herself self-pity or permitted anyone to look down on her. Even after her marriage was annulled, she carried her cross peacefully and calmly with her head raised high. Repudiated as the spouse of King Louis XII, she received the title of Duchess of Berry and governed over a vast amount of properties. She also founded a religious order, the Order of the Annunciation. She gave, therefore, a great meaning to her life, which was an external expression of her profound moral value. She acquired a virtue that was heroic, and in acknowledgement of this, the Church raised her to the honour of the altars. 

What is the lesson for us? 

It means that even when people want to despise us, persecute us, or annul things that we have a right to, we should remain secure and certain of our position. For if one knows that he is acting according to Catholic doctrine, he should have a peaceful conscience. The man who acts in accordance with Catholic doctrine has nothing to fear or be ashamed of. Rather, he should be proud of it and self-assured. 

Even if the Revolution arrogantly offends or scorns us, our position should be that of St. Joan of Valois. In the face of lies and calumnies, we should carry ourselves the way she did. We should remind ourselves: 

“The facts prove that I am acting according to Catholic doctrine. My conscience tells me that there is nothing to reproach in my action. Therefore, before the eyes of God and his Angels, I can be serene and peaceful, certain that I will never be despised by them. It does not matter if men despise me. I have the Catholic Faith and I know that I am following the truth taught by the true Church. Let others think what they will, judge what they want, I will not cede one inch of my position to please them.” 

This is the teaching, the lesson of true human dignity given to us by St. Joan of Valois. 

____

https://chat.whatsapp.com/KMzk7SqQ2vgGgsZHQgWxTv

------------------------------+

Saint du jour 

Fête: 4 février 

✠ Sainte Jeanne de Valois ✠ 

Nonne et fondatrice religieuse: 

Née: 23 avril, 1464

Nogent-le-Roi, comté de Dreux 

Décès: 4 février 1505 (à 40 ans)

Bourges, duché de Berry 

Vénéré en:

une église catholique romaine

(Sœurs de l'Annonciation de Marie) 

Béatification: 18 juin 1742

Pape Benoît XIV 

Canonisé: 28 mai 1950

Pape Pie XII 

Jeanne de France, duchesse de Berry, fut brièvement reine de France en tant qu'épouse du roi Louis XII, entre la mort de son frère, le roi Charles VIII, et l'annulation de son mariage. Après cela, elle se retira dans son domaine, où elle fonda bientôt l'Ordre monastique des Sœurs de l'Annonciation de Marie, où elle servit d'abbesse. De cet Ordre est née plus tard la Congrégation religieuse des Sœurs Apostoliques de l'Annonciation, fondée en 1787 pour enseigner aux enfants des pauvres. Elle a été canonisée le 28 mai 1950 et est connue dans l'Église catholique romaine sous le nom de Sainte Jeanne de Valois. 

Famille:

Jeanne est née le 23 avril 1464 au château de Pierre II de Brézé, fidèle partisan de son grand-père, le roi Charles VII de France, à Nogent-le-Roi dans le comté de Dreux. Elle était la deuxième fille du roi Louis XI de France et de sa deuxième épouse Charlotte de Savoie; ses frères et sœurs survivants étaient le roi Charles VIII de France et Anne de France. Peu de temps après sa naissance, le roi a signé un accord pour l'épouser avec son deuxième cousin Louis, le duc d'Orléans, futur roi Louis XII de France, alors âgé de deux ans. Jeanne est née maladive et déformée. Dans Women Saints - Lives of Faith and Courage, Kathleen Jones dit que Jeanne avait une bosse sur le dos et boitait, suggérant qu'elle avait une courbure de la colonne vertébrale. 

Souvent absent de fonctions royales, le roi Louis confie ses filles, Jeanne et Anne, au baron François de Linières et à son épouse, Anne de Cullen. Le couple, qui n'avait pas d'enfant, prodiguait de l'affection à Joan. Prenant en charge son éducation, ils lui ont enseigné la poésie et les mathématiques, la peinture, la broderie et le jeu du luth. 

Le couple était également des catholiques fidèles et a inculqué aux membres de leur foyer une base solide dans la foi. À un jeune âge, son père lui a demandé de nommer le confesseur qu'elle voulait. Elle lui a donné le seul nom qu'elle connaissait, celui du frère Jean de La Fontaine, gardien du couvent franciscain à Amboise. Le roi approuva son choix et nomma le frère à ce poste. Malgré la distance qui les séparait, il voyageait régulièrement pour entendre la confession de la princesse. Jeanne commença à développer un fort plaisir de la prière et passa de longues périodes dans la chapelle du château. Le baron la soutint et fit construire un chemin entre le château et la chapelle pour faciliter la marche par mauvais temps. Sous la direction du frère, elle fut admise dans le Tiers Ordre de Saint François. 

En 1471, le roi Louis XI a ordonné la pratique de prier le Je vous salue Marie dans tout le royaume pour la paix. Jeanne avait un fort attachement à cette prière particulière. Elle écrira plus tard que c'était la même année qu'elle avait reçu une prophétie de la Vierge Marie selon laquelle elle fonderait un jour une communauté religieuse en l'honneur de Notre-Dame. 

Mariage:

En 1473, le roi Louis avait signé des contrats de mariage pour ses filles. Le 8 septembre 1476, à l'âge de 12 ans, Jeanne est mariée au jeune Louis, duc d'Orléans à Montrichard. Louis d'Orléans a été contraint de se marier à sa cousine handicapée et soi-disant stérile Joan. Ce faisant, Louis XI espérait éteindre la branche cadette d'Orléans de la maison des Valois. Louis était mécontent du mariage forcé, et son traitement de sa nouvelle épouse reflétait cela. 

Le roi Louis mourut en 1483 et fut remplacé par son fils Charles, mais comme il était encore enfant, sa sœur, Anne de Beaujeu, fut nommée régente du royaume. En 1484, le duc avait commencé une série de campagnes militaires contre le royaume. Cela dura jusqu'en 1488, date à laquelle il fut fait prisonnier par les forces royales. Pendant cette période, il a engendré un fils illégitime, Michel de Bussy, qui a ensuite été nommé évêque de Bourges. Joan a administré son domaine pendant son emprisonnement, en particulier les villes italiennes de Milan et Asti. Jeanne, imaginant chez son mari des vertus qui n'existaient pas, s'efforça d'atténuer ses souffrances et de le libérer. Le duc Louis est libéré en 1491. En quelques années, il accompagne le roi Charles dans sa campagne militaire en Italie. 

Lorsque Louis monta sur le trône en avril 1498 après la mort accidentelle du frère de Jeanne, le roi Charles VIII, il demanda au pape d'annuler le mariage afin d'épouser la veuve du défunt roi, Anne de Bretagne, dans l'espoir d'annexer le Duché de Bretagne à la Couronne française. 

Dans ce qui a été décrit comme "l'un des procès les plus sournois de l'époque", Louis n'a pas, comme on pouvait s'y attendre, prétendre que le mariage était nul en raison de la consanguinité (l'excuse générale de la dissolution d'un mariage à cette époque). Louis a soutenu qu'il n'avait pas atteint l'âge légal du consentement (quatorze) pour se marier et que le mariage n'avait jamais été consommé en raison de sa difformité physique, et a fourni une riche variété de détails sur la façon dont elle était mal formée. Joan, sans surprise, combattit avec acharnement cette accusation incertaine, produisant des témoins de Louis se vantant d'avoir «monté ma femme trois ou quatre fois pendant la nuit». Louis a également affirmé que ses performances sexuelles avaient été inhibées par la sorcellerie; Joan a répondu en demandant comment, dans ce cas, il pouvait savoir ce que c'était que d'essayer de lui faire l'amour. Joan aurait probablement gagné, car le cas de Louis était extrêmement faible, cependant, le pape Alexandre VI s'était engagé pour des raisons politiques à accorder l'annulation. 

La commission d'enquête nommée par le pape a établi que le mariage avec Jeanne était invalide faute de consentement et qu'il n'avait jamais été consommé. En conséquence, il s'est prononcé contre la reine. L'annulation a été prononcée le 15 décembre 1498. Joan s'est retirée, disant qu'elle prierait pour son ancien mari. Elle est faite duchesse de Berry et se retire à Bourges, capitale du duché. 

Vie religieuse:

Une fois installée dans son nouveau domaine, Jeanne confie à son directeur spirituel, le bienheureux Gabriel Mary, O.F.M., son appel à la vie monastique. Il l'a soutenue dans cette entreprise et elle a commencé à faire des plans pour l'Ordre de l'Annonciation de la Bienheureuse Vierge Marie, un nouvel ordre religieux clos en l'honneur de l'Annonciation (l'annonce à Marie par un ange qu'elle deviendrait la mère de Jésus, bien qu'elle soit vierge). Il a été établi en tant que branche indépendante des Clarisses. En mai 1500, elle avait reçu 11 postulants, le noyau du nouvel Ordre. La règle de vie qu'elle avait écrite pour l'Ordre fut approuvée le 12 février 1502 par le pape Alexandre. La construction du premier monastère a commencé l'année suivante. Le dimanche de la Pentecôte 1504, Jeanne et le frère Gabriel Mary se sont engagés personnellement à suivre la Règle et se sont ainsi établis en tant que co-fondateurs de l'Ordre. Le 21 novembre de la même année, la Fête de la Présentation de Marie, Jeanne et les autres femmes se sont engagées publiquement et légalement dans l'Ordre. 

Jeanne mourut le 4 février 1505 et fut enterrée dans la chapelle du monastère de l'Annonciade. Sa tombe, cependant, a été profanée et son corps, jugé incorrupt à cette époque, a été brûlé par les huguenots lors de leur sac de Bourges le 27 mai 1562. Peu de temps après sa mort, des miracles et des guérisons lui auraient été attribués. . La cause de sa canonisation commença en 1631 et le pape Benoît XIV la béatifia le 21 avril 1742. Elle fut canonisée le 28 mai 1950 par le pape Pie XII. 

Commentaires:

Jeanne de Valois était une dame extraordinairement laide et difforme. A cause de sa laideur, son mari la méprisait à un moment où l'esprit de frivolité avait déjà commencé à grandir, donnant origine au culte de la beauté de nos jours. Son mari, devenu roi de France, a refusé de vivre avec elle. Son père, le roi Louis XI, avait également honte d'être avec elle et ne lui rendait visite que quelques fois par an. 

Placée dans cette situation de mépris général, elle a fait preuve d'une vertu très louable, c'est-à-dire qu'elle