Saint of the Day 11/April

இன்றைய புனிதர் 

(ஏப்ரல் 11) 

✠ புனிதர் கெம்மா கல்கனி✠ 

லூக்காவின் மலர் 

லூக்காவின் கன்னி 

பிறப்பு:

மரியா கெம்மா உம்பர்ட்டா கல்கனி

மார்ச் 12, 1878

காமிக்லியானோ, கபன்னோரி, இத்தாலி 

இறப்பு: ஏப்ரல் 11, 1903 (வயது 25)

லூக்கா, இத்தாலி 

ஏற்கும் சமயம்:

ரோமன் கத்தோலிக்க திருச்சபை 

முக்திப்பேறு பட்டம்: மே 14, 1933

திருத்தந்தை பதினோராம் பயஸ் 

நியமனம்: மே 2, 1940

திருத்தந்தை பன்னிரெண்டாம் பயஸ் 

முக்கிய திருத்தலம்:

இத்தாலியின் லூக்காவில் உள்ள சிலுவைப்பாடுகளின் அருட்சகோதரியர் மடாலயம் 

நினைவுத் திருநாள்: ஏப்ரல் 11 

பாதுகாவல்:

மாணவர்கள், மருந்தாளுநர்கள், பாராட்ரூப்பர்கள் மற்றும் பாராசூட்டிஸ்டுகள், பெற்றோரின் இழப்பு, முதுகில் காயம் அல்லது முதுகுவலியால் பாதிக்கப்படுபவர்கள், தலைவலி / ஒற்றைத் தலைவலி நோயால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள், தூய்மையற்றவர்களால் பாதிக்கப்பட்டோர் மற்றும் இதய தூய்மையை நாடுபவர்கள். 

மரியா கெம்மா உம்பெர்டா கல்கானி ஒரு இத்தாலிய ஆன்ம பலம் கொண்டவர் ஆவார். கி.பி. 1940ம் ஆண்டு முதல் ரோமன் கத்தோலிக்க திருச்சபையில் ஒரு புனிதராக வணங்கப்படுகிறார். கிறிஸ்துவின் சிலுவைப்பாடுகளை ஆழமாக பின்பற்றியதால் அவர் "சிலுவைப்பாடுகளின் மகள்" என்று அழைக்கப்படுகிறார். அவர் குறிப்பாக "சிலுவைப்பாடுகளின் அருட்சகோதரியர் சபையில்" வணங்கப்படுகிறார். 

கெம்மா உம்பெர்டா மரியா கல்கானி, கி.பி. 1878ம் ஆண்டு, மார்ச் மாதம், 12ம் தேதி, மாகாண நகரமான "கபன்னோரியில்" உள்ள "கேமிக்லியானோவின்" குக்கிராமத்தில் பிறந்தார். கெம்மா, தமது பெற்றோரின் எட்டு குழந்தைகளில் ஐந்தாவது குழந்தை ஆவார். அவரது தந்தை "என்ரிகோ கல்கானி" ஒரு வளமான மருந்தாளர் ஆவார். 

கல்கானி பிறந்த உடனேயே, குடும்பம் காமிக்லியானோவிலிருந்து வடக்கே "டஸ்கன்" நகரமான லூக்காவில் ஒரு பெரிய புதிய வீட்டிற்கு இடம் பெயர்ந்தது, இது குழந்தைகளின் கல்வியில் முன்னேற்றத்தை ஏற்படுத்துவதற்காக மேற்கொள்ளப்பட்டது. கெம்மாவின் தாயார் "அரேலியா கல்கானி" காசநோயால் பாதிக்கப்பட்டார். இந்த கஷ்டத்தின் காரணமாக, கெம்மாவுக்கு இரண்டரை வயதாக இருந்தபோது எலெனா மற்றும் எர்சிலியா வல்லினி நடத்தும் ஒரு தனியார் நர்சரி பள்ளியில் அவர் அனுமதிக்கப்பட்டார். 

இந்த காலகட்டத்தில் கல்கனி குடும்பத்தைச் சேர்ந்த பலர் இறந்தனர். அவர்களின் முதல் குழந்தை கார்லோ மற்றும் ஜெம்மாவின் சிறிய சகோதரி கியுலியா ஆகியோர் சிறு வயதிலேயே இறந்தனர். கி.பி. 1885ம் ஆண்டு, செப்டம்பர் மாதம், 17ம் தேதி, ஆரேலியா கல்கானி காசநோயால் இறந்தார். அவர் ஐந்து ஆண்டுகளாக நோயால் அவதிப்பட்டார். கெம்மாவின் அன்பு சகோதரர் ஜினோ, குருத்துவம் படித்துக் கொண்டிருந்த காலத்தில், அதே நோயால் இறந்தார். 

கல்கானி, "புனிதர் ஸிட்டா சகோதரிகளால்" நடத்தப்படும் லூக்காவில் உள்ள ஒரு கத்தோலிக்க அரை உறைவிடப் பள்ளிக்கு அனுப்பப்பட்டார். அவர் பிரஞ்சு, எண்கணிதம் மற்றும் இசையில் சிறந்து விளங்கினார். ஒன்பது வயதில், கல்கனி தனது முதல் நற்கருணை 

பெற அனுமதிக்கப்பட்டார். 

தமது பதினாறு வயதில் முதுகெழும்பு நோயால் பாதிக்கப்பட்ட இவர், அந்நோயிலிருந்து குணம் பெற்றார். தாம் அற்புதமான வகையில் குணமாவதற்கு, பின்னாளில் புனிதராக அருட்பொழிவு செய்யப்பட்ட "வணக்கத்திற்குரிய வியாகுல அன்னையின் கேப்ரியேல்" 

மற்றும் புனிதர் "மார்கரீட் மேரி அலக்கோக்" ஆகியோர் தமக்காக இயேசுவின் திருஇருதயத்திடம் வேண்டி பரிந்துரைத்ததே காரணம் என்றார். 

தமது 18 வயதை எட்டிய சிறிது காலத்திலேயே கல்கனி அனாதையானார். அதன்பிறகு தனது இளைய உடன்பிறப்புகளின் வளர்ப்பிற்கு அவர் பொறுப்பேற்றார். தனது அத்தை கரோலினாவுடன் இணைந்து, அவர் தமது இளைய சகோதரர்களை வளர்த்தார். இரண்டு தடவை தமக்காக செய்யப்பட்ட திருமண திட்டங்களை மறுத்த அவர், கியானினி குடும்பத்தின் வீட்டு வேலைக்காரியாக ஆனார். 

அவரது ஆன்மீக இயக்குனரான ஜெர்மானஸ் ருப்போலோ எழுதிய ஒரு சுயசரிதைபடி, கல்கனி கி.பி. 1899ம் ஆண்டு, ஜூன் மாதம், 8ம் தேதி, தனது இருபத்தியொரு வயதில், தமது உடலில் களங்கத்தின் அறிகுறிகளைக் காண்பிக்கத் தொடங்கினார். அவர் தனது பாதுகாவல் சம்மனசு, இயேசு, கன்னி மரியாள் மற்றும் பிற புனிதர்களுடன், குறிப்பாக எங்கள் புனிதர் வியாகுல அன்னையின் கேப்ரியல் உடன் பேசியதாக அவர் கூறினார். அவரது சாட்சியங்களின்படி, நடப்பு அல்லது எதிர்கால நிகழ்வுகள் குறித்து சில சமயங்களில் அவர்களிடமிருந்து சிறப்பு செய்திகளையும் அவர் பெற்றார். அவரது உடல்நிலை மோசமடைந்து வருவதாலும், தனது உடலிலுள்ள களங்க அறிகுறிகள் காணாமல் போக வேண்டி பிரார்த்தனை செய்யும்படி அவரது ஒப்புரவாளரான “கெர்மானோ ருப்போலோ” அவளை வழிநடத்தினார். அவரும் அவ்வாறு செய்ததால், அவரது உடலிலுள்ள களங்க அறிகுறிகள் மறைந்தன. பிசாசின் தாக்குதல்களை அடிக்கடி எதிர்ப்பதாகவும் அவர் சொன்னார். 

அடிக்கடி, தரையிலிருந்து சற்றே உயரத்தில் நிற்கும் நிலையில் இருக்கும் சக்தி கொண்டவராக புகழ் பெற்ற இவர், அடிக்கடி பரவச நிலையையும் அடைந்தார். ஒருமுறை, தமது சாப்பாட்டு அறையில், சிலுவைப்பாடு கிறிஸ்துவின் திருச்சொரூபத்தின் காயத்தை முத்தி செய்த வேளையில் இவர் தரையிலிருந்து உயர்ந்து நின்றார். 

கல்கனி இறப்பதற்கு முன்பு, லூக்கா நகரின் அருகிலேயே - குறிப்பாக வறுமையில் இருந்தவர்களுக்கு நன்கு அறியப்பட்டார். 

1903ன் முற்பகுதியில், கல்கானிக்கு காசநோய் இருப்பது கண்டறியப்பட்டது. மேலும் பல மாய நிகழ்வுகளுடன் நீண்ட மற்றும் பெரும்பாலும் வலிமிகுந்த சரிவுக்கு அவரது உடல்நிலை சென்றது. அவரை கவனித்துக்கொண்ட அருட்சகோதரியான செவிலியர் ஒருவர், "நாங்கள் பல நல்ல நோயுற்றவர்களை இதுவரை கவனித்து வருகிறோம், ஆனால் இதுபோன்ற எவரையும் இதுவரை நாங்கள் பார்த்ததில்லை" என்றார். 1903ம் ஆண்டு புனித வாரத்தின் தொடக்கத்தில், அவரது உடல்நிலை விரைவில் மோசமடைந்தது. புனித வெள்ளிக்கிழமையன்று அவர் பெரிதும் அவதிப்பட்டு வந்தார். 1903ம் ஆண்டு, ஏப்ரல் மாதம், 11ம் தேதி, புனித சனிக்கிழமையன்று கியானினி வீட்டிலிருந்த ஒரு சிறிய அறையில் இறந்தார். 

____________________

       English 🇳🇿

-------------------------------- 

Saint of the Day 

(April 11) 

✠ St. Gemma Galgani ✠ 

The Flower of Lucca:

The Virgin of Lucca: 

Born: Maria Gemma Umberta Galgani

March 12, 1878

Camigliano, Capannori, Italy 

Died: April 11, 1903 (Aged 25)

Lucca, Italy 

Venerated in: Roman Catholic Church 

Beatified: May 14, 1933

Pope Pius XI 

Canonized: May 2, 1940

Pope Pius XII 

Major shrine: Passionist Monastery in Lucca, Italy 

Feast: April 11 (Celebrated by Passionists on May 16) 

Patronage:

Students, Pharmacists, Paratroopers and Parachutists, Loss of Parents, Those suffering back injury or back pain, Those suffering from headaches/migraines, Those struggling with temptations to impurity and those seeking purity of heart. 

Maria Gemma Umberta Galgani was an Italian mystic, venerated as a saint in the Roman Catholic Church since 1940. She has been called the "Daughter of the Passion" because of her profound imitation of the Passion of Christ. 

A spiritual daughter of St. Paul of the Cross, Gemma Galgani’s life carries a great message for all Passionists. To be called to be a Passionist is a calling “to suffer many things,” like Jesus himself who came not to be served but to serve and to offer his life for his brothers and sisters. 

Gemma was the first, girl child born to the traditional, Catholic Galgani family on March 12, 1878, near Lucca. Inspired by her mother’s teachings, Gemma developed a love for Jesus and a strong devotion to prayer at a very young age. Little Gemma lost her mother when she was only eight years old. It was after this tragic event that Gemma’s father sent her to a Catholic boarding school run by the Sisters of St. Zita, which she described as “paradise.” 

The next major event in Gemma’s life happened when she was only 19 years old with the passing of her father. Gemma was left orphaned and without any means of support. Soon after this event, Gemma experienced a long and serious illness. As her conditioned worsened, she developed spinal curvature and even paralysis. It was believed that no medical remedy could cure her. With hopes of a miracle, one of the sisters gave Gemma a novena card along with the story of the life of the young Passionist, Gabriel Possenti. On her deathbed, Gemma fervently prayed to him. During the prayers of the Novena, Gabriel appeared to Gemma. In promising her that she would wear the same habit he did, Gabriel told her that she would be blessed with a cure and that a special grace was being prepared for her. 

The miracle of a cure came on March 2, 1899. Then, on the evening of June 8, 1899, while she prayed with Jesus in his sufferings, the Blessed Mother appeared to Gemma and spoke of the grace she was to receive. She described what took place in her own words: 

“At that moment Jesus appeared with all His wounds open, but from these wounds, there no longer came forth blood, but flames of fire. In an instant, these flames came to touch my hands, my feet, and my heart. I felt as if I were dying, and should have fallen to the ground had not my mother held me up, while all the time I remained beneath her mantle. I had to remain for several hours in that position. Finally, she kissed my forehead, all vanished, and I found myself kneeling. But I still felt great pain in my hands, feet, and heart. I rose to go to bed and became aware that blood was flowing from those parts where I felt pain. I covered them as well as I could and then helped by my Angel, I was able to go to bed … .” 

During the remainder of Gemma’s life, many witnessed this recurring miracle of the holy stigmata. 

Soon after this extraordinary blessing, Gemma made the Holy Year mission at the Cathedral of St. Martin where she first met the Passionist missionary, Father Cajetan. He listened to her miraculous story and allowed her to take private vows. 

Through Father Cajetan, she was introduced to Father Germano Ruoppolo. At the time, Father Germano was the postulator general working on the cause for the beatification of St. Gabriel. An eminent theologian and well acquainted with mystical prayer, Father Germano recognized Gemma’s profound, prayerful life. In their prayerful conversations, Gabriel continued to promise Gemma that she would become a Passionist Nun. It is believed that due to health problems, Gemma would, in fact, remain a layperson and was never to become a nun. For this sacrifice, the Lord told Gemma that a convent would come to Lucca through the work of her spiritual father, Father Germano. 

Our Lord called Gemma home on Holy Saturday, April 11, 1903. One of the sisters present clothed Gemma’s body in the habit of the Passionists, the order to which she had aspired. On October 3, 1905, Father Germano obtained a letter of authorization from Pope Pius X for the foundation of the convent in Lucca. In 1906 Euphemia Giannini entered, taking the name Gemma Magdalena. How proud Gemma would have been! The convent grew and flourished. Pope Pius XII canonized Gemma Galgani in 1940. Her body is buried in the chapel of the new convent at Lucca. 

Although Gemma Galgani was not a Passionist in the canonical sense, God raised her up as a true paradigm for those with a desire to follow St. Paul. Such a commitment demands inner conformity to the Passion. Marked with the physical wounds of Jesus, Gemma reminds Passionists how they are called to keep the memory of the Passion alive not only in word but in actions. Through example and suffering, the Passionists must live a loving commitment to follow Jesus crucified, in a generous resolve to proclaim his passion and death with faith and love. For as the original rule states, Passionists are called “to suffer many things,” not only for the glory of God and for their own personal salvation, but also “for the salvation of others.”

__________________

    Franch 🇫🇷

------------------------- 

Saint du jour 

(11 avril) 

✠ Sainte Gemma Galgani ✠ 

La fleur de Lucques:

La Vierge de Lucques: 

Née: Maria Gemma Umberta Galgani

12 mars 1878

Camigliano, Capannori, Italie 

Décès: 11 avril 1903 ,(à l'âge de 25 ans)

Lucques, Italie 

Vénéré dans: l'Église catholique romaine 

Béatifié: 14 mai 1933

Pape Pie XI 

Canonisé: 2 mai 1940

Pape Pie XII 

Sanctuaire majeur: monastère passioniste de Lucques, Italie 

Fête: 11 avril (célébrée par les passionnés le 16 mai) 

Patronage:

Étudiants, pharmaciens, parachutistes et parachutistes, perte de parents, ceux qui souffrent de maux de dos ou de dos, ceux qui souffrent de maux de tête / migraines, ceux qui luttent contre les tentations d'impureté et ceux qui recherchent la pureté du cœur. 

Maria Gemma Umberta Galgani était une mystique italienne, vénérée comme sainte dans l'Église catholique romaine depuis 1940. Elle a été appelée la «Fille de la Passion» en raison de sa profonde imitation de la Passion du Christ. 

Fille spirituelle de saint Paul de la Croix, la vie de Gemma Galgani porte un grand message pour tous les passionnés. Être appelé à être passionniste est un appel à «souffrir beaucoup de choses», comme Jésus lui-même qui n'est pas venu pour être servi mais pour servir et offrir sa vie pour ses frères et sœurs. 

Gemma était la première fille née dans la famille catholique traditionnelle Galgani le 12 mars 1878, près de Lucques. Inspirée par les enseignements de sa mère, Gemma a développé un amour pour Jésus et une forte dévotion à la prière à un très jeune âge. La petite Gemma a perdu sa mère alors qu'elle n'avait que huit ans. C’est après cet événement tragique que le père de Gemma l’a envoyée dans un pensionnat catholique géré par les Sœurs de Sainte-Zita, qu’elle a qualifié de «paradis». 

Le prochain événement majeur dans la vie de Gemma s'est produit alors qu'elle n'avait que 19 ans avec le décès de son père. Gemma est restée orpheline et sans aucun moyen de subsistance. Peu de temps après cet événement, Gemma a connu une longue et grave maladie. Au fur et à mesure que son état de santé empirait, elle a développé une courbure de la colonne vertébrale et même une paralysie. On croyait qu'aucun remède médical ne pouvait la guérir. Dans l'espoir d'un miracle, l'une des sœurs a donné à Gemma une carte de neuvaine avec l'histoire de la vie du jeune passionniste Gabriel Possenti. Sur son lit de mort, Gemma le pria avec ferveur. Pendant les prières de la neuvaine, Gabriel est apparu à Gemma. En lui promettant qu'elle porterait la même habitude que lui, Gabriel lui a dit qu'elle serait bénie avec un remède et qu'une grâce spéciale était en préparation pour elle. 

Le miracle d'une guérison eut lieu le 2 mars 1899. Puis, le soir du 8 juin 1899, alors qu'elle priait avec Jésus dans ses souffrances, la Sainte Mère apparut à Gemma et lui parla de la grâce qu'elle allait recevoir. Elle a décrit ce qui s'est passé dans ses propres mots: 

«À ce moment-là, Jésus est apparu avec toutes ses blessures ouvertes, mais de ces blessures, il ne sortait plus du sang, mais des flammes de feu. En un instant, ces flammes sont venues toucher mes mains, mes pieds et mon cœur. J'avais l'impression d'être en train de mourir, et j'aurais dû tomber au sol si ma mère ne m'avait pas soutenu, alors que je restais tout le temps sous son manteau. J'ai dû rester plusieurs heures dans cette position. Finalement, elle m'embrassa sur le front, tout disparut, et je me retrouvai à genoux. Mais je ressentais toujours une grande douleur dans mes mains, mes pieds et mon cœur. Je me suis levé pour aller me coucher et j'ai pris conscience que du sang coulait de ces parties où je ressentais de la douleur. Je les ai recouverts du mieux que j'ai pu et ensuite aidé par mon ange, j'ai pu aller me coucher…. 

Pendant le reste de la vie de Gemma, beaucoup ont été témoins de ce miracle récurrent des saints stigmates. 

Peu de temps après cette bénédiction extraordinaire, Gemma a fait la mission de l'Année Sainte à la cathédrale Saint-Martin où elle a rencontré pour la première fois le missionnaire passioniste, le père Cajetan. Il a écouté son histoire miraculeuse et lui a permis de prononcer des vœux privés. 

Par l'intermédiaire du père Cajetan, elle a été présentée au père Germano Ruoppolo. À l'époque, le Père Germano était le postulateur général travaillant sur la cause de la béatification de saint Gabriel. Éminent théologien et connaissant bien la prière mystique, le père Germano a reconnu la vie profonde et priante de Gemma. Dans leurs conversations de prière, Gabriel a continué à promettre à Gemma qu'elle deviendrait une nonne passioniste. On pense qu'en raison de problèmes de santé, Gemma resterait en fait un laïc et ne deviendrait jamais religieuse. Pour ce sacrifice, le Seigneur a dit à Gemma qu'un couvent viendrait à Lucques grâce au travail de son père spirituel, le père Germano. 

Notre Seigneur a rappelé Gemma à la maison le samedi 11 avril 1903. Une des sœurs présentes a revêtu le corps de Gemma dans l’habit des passionnistes, l’ordre auquel elle aspirait. Le 3 octobre 1905, le père Germano obtint une lettre d'autorisation du pape Pie X pour la fondation du couvent de Lucques. En 1906, Euphemia Giannini entra, prenant le nom de Gemma Magdalena. Comme Gemma aurait été fière! Le couvent s'agrandit et s'épanouit. Le pape Pie XII a canonisé Gemma Galgani en 1940. Son corps est enterré dans la chapelle du nouveau couvent de Lucques. 

Bien que Gemma Galgani n'était pas une passioniste au sens canonique, Dieu l'a élevée comme un véritable paradigme pour ceux qui désirent suivre saint Paul. Un tel engagement exige une conformité intérieure à la Passion. Marquée par les blessures physiques de Jésus, Gemma rappelle aux passionnés comment ils sont appelés à garder vivant le souvenir de la Passion non seulement en paroles mais en actions. Par l'exemple et la souffrance, les passionistes doivent vivre un engagement d'amour à suivre Jésus crucifié, dans une résolution généreuse de proclamer sa passion et sa mort avec foi et amour. Car, comme le dit la règle originelle, les passionistes sont appelés «à souffrir beaucoup de choses», non seulement pour la gloire de Dieu et pour leur propre salut personnel, mais aussi «pour le salut des autres».