Saint of the Day 30/December/2021

Saint of the Day

(December 30)

✠ St. Sabinus of Spoleto ✠

Bishop and Martyr:

Born: 3rd century AD

Died: 300 AD
Spoletium, Roman Umbria (modern-day Spoleto, Umbria, Italy)

Venerated in: Roman Catholic Church

Canonized: Pre-Congregation

Feast: December 30

Saint Sabinus of Spoleto was a Bishop in the Christian church who resisted the persecutions of Diocletian and was martyred.

When the cruel edicts of Diocletian and Maximin Hercules were published against the Christians in the year 303, it required more than ordinary force in the bishops and clergy, to encourage the people to undergo martyrdom rather than apostatize. All were forbidden even to draw water or grind wheat if they would not first incense idols placed for that purpose in the markets and on street corners.

Saint Sabinus, Bishop of Spoleto, with Marcellus and Exuperantius, his deacons, and several other members of his clergy who were worthy of their sacred mandate, were apprehended in Assisi for revolt and thrown into prison by Venustianus, Governor of Etruria and Umbria. He summoned them before him a few days later and required that they adore his idol of Jupiter, richly adorned with gold. The holy bishop took up the idol and threw it down, breaking it in pieces. The prefect, furious, had his hands cut off and his deacons tortured on the rack and burnt with torches until they expired.

Saint Sabinus was put back into prison for a time. He was aided there by a Christian widow of rank, who brought her blind nephew to him there to be cured. Fifteen prisoners who witnessed this splendid miracle were converted to the Faith. The prefect left the bishop in peace for a month, because he himself was suffering from a painful eye ailment. He heard of the miracle and came to the bishop in prison with his wife and two sons, to ask him for help in his affliction. Saint Sabinus answered that if Venustianus would believe in Jesus Christ and be baptized with his wife and children, he would obtain that grace for him. The officer consented, they were baptized, and he threw into the river the pieces of his broken statue. Soon all the new converts gave their lives for having confessed the Gospel, sentenced by Lucius, whom Maximus Hercules sent to Spoleto after hearing of their decision, to judge and condemn them.

As for Saint Sabinus, he was beaten so cruelly that on December 7, 303, he expired under the blows. The charitable widow, Serena, after seeing to his honourable burial near the city, was also crowned with martyrdom. A basilica was later built at the site of the bishop's tomb, and a number of monasteries in Italy were consecrated under his illustrious name.

Reflection:
How powerfully do the martyrs cry out to us by their example, exhorting us to detach from a false and wicked world!

இன்றைய புனிதர்

(டிசம்பர் 30)

✠ புனிதர் சபினஸ் ✠
(St. Sabinus of Spoleto)

ஆயர்/ மறைசாட்சி :
(Bishop and Martyr)

ஏற்கும் சமயம் :
ரோமன் கத்தோலிக்க திருச்சபை
(Roman Catholic Church)

பிறப்பு : கி.பி. மூன்றாம் நூற்றாண்டு
இத்தாலி

இறப்பு : கி.பி. 303
ஸ்போலேடியம், ரோமன் ஊம்ப்ரியா (தற்போதைய ஸ்போலேட்டோ, ஊம்ப்ரியா, இத்தாலி)
(Spoletium, Roman Umbria (Modern-day Spoleto, Umbria, Italy)

நினைவுத் திருநாள் : டிசம்பர் 30

பாதுகாவல் : சியென்னா, அசிசி, ஃபெர்மோ (Fermo)

ஸ்போலேட்டோ நகர புனிதர் சபினஸ், "டயோக்லேஷியன்" (Diocletian) என்ற அரசனின் அடக்குமுறைகளை எதிர்த்து உயிர்த்தியாகம் செய்த கிறிஸ்தவ ஆயர் ஆவார்.

சரித்திரவியலாளர்களின்படி, "எட்ரூரியா" (Etruria) மற்றும் ஊம்ப்ரியா" (Umbria) நகரங்களின் ஆளுநரான (Governor) "வெனஸ்ஷியன்" (Venustian) என்பவன் சபினஸ் மற்றும் அவரது திருத்தொண்டர்களை “அசிசி” (Assisi) நகரில் கைது செய்வித்தான். அரசன் "டயோக்லேஷியனின்" (Diocletian) ஆணைப்படி, கிறிஸ்தவர்கள் அனைவரும் பிற கடவுளர்களை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் அல்லது அவர்களின் உடமைகளை பறிமுதல் செய்துவிட்டு அவர்கள் கொல்லப்படவேண்டும் என்பதாகும்.

மிகச்சிறந்த முறையில் கிறிஸ்துவை பின்பற்றிய சபினசின் விசுவாசத்தை பரிகசித்த ஆளுநர் "வெனஸ்ஷியன்" (Venustian), இறந்து போன மனிதனை (கிறிஸ்து இயேசுவை) ஆராதிக்குமாறு சபினஸ் மக்களை தூண்டுவதாக குற்றம் சாட்டினான். மரித்த இயேசு மூன்றாம் நாள் மரித்தவரிலிருந்து உயிர்த்தெழுந்ததாக கூறியதைக் கேட்ட "வெனஸ்ஷியன்", சபினசையும் அவ்வாறு செய்ய அழைத்தான்.

"வெனஸ்ஷியன்" சபினசின் கைகளை வெட்டி எறிந்தான். அவரது திருத்தொண்டர்கள் பயத்தால் அஞ்சி நடுங்கினர். ஆனால் சபினஸ் அவர்களை அஞ்சாதிருக்க கூறினார். கிறிஸ்தவ விசுவாசத்தில் உறுதியாயிருக்க உற்சாகப்படுத்தினார். ஆனால் திருத்தொண்டர்கள் அனைவரும் இரும்புக் கொக்கிகளால் உடல் முழுதும் கிழிக்கப்பட்டு மரித்தனர்.

அதன்பின்னர் சிறையில் அடைக்கப்பட்ட சபினஸ் மீது இரக்கம் கொண்ட “செரீனா” (Serena) என்ற பெண்ணொருவர் இவர்மீது பரிதாபம் கொண்டு இவருக்கு பணிவிடை செய்தார். சிறையில், பிறப்பிலேயே பார்வையில்லாத ஒரு கைதியின் பார்வையை சபினஸ் மீட்டு கொடுத்தார். இயற்கையாகவே சிறிது கண்பார்வை குறைவாயிருந்த "வெனஸ்ஷியன்", இதனைக் கேள்வியுற்றதும், சபினசிடம் சென்று, தம்மையும் குணப்படுத்துமாறு கூறினான். தமது வல்லமையுள்ள செபத்தினால் ஆளுநரின் பார்வையை திரும்ப பெற்றுத் தந்த சபினஸ், "வெனஸ்ஷியனை" மனம் மாற வைத்தார். "வெனஸ்ஷியன்" கிறிஸ்துவை விசுவாசித்தான். பின்னர், அவனே சபினசுக்கு பாதுகாப்பளித்தான்.

இதனைக் கேள்வியுற்ற அரசன் "மேக்ஸிமியானஸ் ஹெர்குலியஸ்" (Maximianus Herculius), "லூசியஸ்" (Lucius) என்ற அரசு அதிகாரியிடம் இதனை விசாரிக்க சொன்னான். "வெனஸ்ஷியன்", அவரது மனைவி மற்றும் இரண்டு மகன்கள் ஆகிய நால்வரும் 'அசிசி' (Assisi) நகரில் வைத்து லூசியஸால் தலை துண்டிக்கப்பட்டு கொல்லப்பட்டனர். அதன் பின்னர், "ஸ்போலேட்டோ" (Spoleto) நகரில் வைத்து சபினஸ் அடித்தே கொல்லப்பட்டார்.

Saint du Jour

(30 décembre)

✠ Saint Sabin de Spolète ✠

Évêque et martyr :

Naissance : IIIe siècle après JC

Mort : 300 après JC
Spoletium, Ombrie romaine (aujourd'hui Spolète, Ombrie, Italie)

Vénéré dans : Église catholique romaine

Canonisé : Pré-Congrégation

Fête : 30 décembre

Saint Sabin de Spolète était un évêque de l'église chrétienne qui a résisté aux persécutions de Dioclétien et a été martyrisé.

Lorsque les édits cruels de Dioclétien et de Maximin Hercule furent publiés contre les chrétiens en l'an 303, il fallut plus qu'une force ordinaire aux évêques et au clergé, pour encourager le peuple à subir le martyre plutôt qu'à apostasier.  Il était interdit à tous même de puiser de l'eau ou de moudre du blé s'ils n'encensaient d'abord des idoles placées à cet effet sur les marchés et aux coins des rues.

Saint Sabin, évêque de Spolète, avec Marcellus et Exuperantius, ses diacres, et plusieurs autres membres de son clergé qui étaient dignes de leur mandat sacré, ont été appréhendés à Assise pour révolte et jetés en prison par Venustianus, gouverneur d'Étrurie et d'Ombrie.  Il les convoqua devant lui quelques jours plus tard et leur demanda d'adorer son idole de Jupiter, richement parée d'or.  Le saint évêque prit l'idole et la jeta par terre, la brisant en morceaux.  Le préfet, furieux, eut les mains coupées et ses diacres torturés sur le râtelier et brûlés à la torche jusqu'à leur expiration.

Saint Sabin a été remis en prison pour un temps.  Il y fut aidé par une veuve chrétienne de rang, qui lui amena son neveu aveugle pour y être guéri.  Quinze prisonniers qui ont été témoins de ce magnifique miracle se sont convertis à la Foi.  Le préfet laissa l'évêque en paix pendant un mois, car lui-même souffrait d'une douloureuse affection oculaire.  Il entendit parler du miracle et vint voir l'évêque en prison avec sa femme et ses deux fils, pour lui demander de l'aide dans son affliction.  Saint Sabinus répondit que si Venustianus croyait en Jésus-Christ et se faisait baptiser avec sa femme et ses enfants, il obtiendrait cette grâce pour lui.  L'officier consentit, ils se firent baptiser, et il jeta dans la rivière les morceaux de sa statue brisée.  Bientôt, tous les nouveaux convertis donnèrent leur vie pour avoir confessé l'Évangile, condamnés par Lucius, que Maximus Hercule envoya à Spolète après avoir entendu leur décision, pour les juger et les condamner.

Quant à saint Sabin, il fut battu si cruellement que le 7 décembre 303, il mourut sous les coups.  La veuve charitable, Serena, après avoir veillé à son enterrement honorable près de la ville, fut également couronnée du martyre.  Une basilique a ensuite été construite à l'emplacement de la tombe de l'évêque, et un certain nombre de monastères en Italie ont été consacrés sous son illustre nom.

Réflexion:
Avec quelle puissance les martyrs nous crient-ils par leur exemple, nous exhortant à nous détacher d'un monde faux et méchant !