Saint of the Day 30/January

Saint of the Day

(January 30)

✠ St. Hyacintha Mariscotti ✠

Born: March 16, 1585, Vignanello, Italy

Died: January 30, 1640, Viterbo, Italy

Canonized: 14 May 1807, Rome, Papal States, by Pope Pius VII

Feast: 30 January

Most of the nun-saints written up in this column have had straightforward careers, whatever their setbacks: a pious youth, an early entrance into the convent, a conscientious observance of the holy rule, and a reputation for prayerfulness, good works and mystical favors. Sister Hyacintha Mariscotti, on the other hand, started off as an unlikely vocation. Only gradually did she come around and make up for lost time.


Clarice Mariscotti was the daughter of a noble couple, Marcantonio and Ottavia Orsini Mariscotti. Born in Vignanello, some 50 miles north of Rome, she was educated in the Franciscan convent at nearby Viterbo. An older sister was a nun there, but Clarice showed little patience with pieties, and even her preservation from death at 17 little touched her heart. She looked forward rather to marriage. At age 20 she picked young Marquis Cassizucchi as her choice, but her parents gave him instead to her younger sister. Clarice became downright furious.

According to the then-current (and unwise) policy, she now, as a spinster daughter, was expected to enter the convent. She did receive the veil of the Franciscan order at her school-convent in Viterbo, taking the name Hyacintha (Giacinta). But she warned her father that she intended to live there with all the worldly comforts that she felt entitled to as a noblewoman. She therefore demanded that he furnish her cell elegantly. She wore a habit of the finest fabric, had her own kitchen, and both received guests and went calling at pleasure. While she attended devotions regularly and did not offend against her vow of chastity, her disregard of the Franciscan spirit of obedience, and especially poverty, caused grave scandal in that convent for ten long years.

At length, however, when Sister Hyacintha came down with a slight illness, her Franciscan confessor, visiting her cell, pointed out the inappropriateness of its furnishings. That gave her pause, but no complete healing. Later on, however, during the course of a really serious illness, she experienced a genuine change of heart, and made a public confession of her faults before the whole community of sisters.

From that time on Gacinta was a different woman, a true Franciscan. She discarded her costly habit for an old, used one; she went barefoot; she practiced self-denial rigorously, frequently fasting on bread and water; she intensified her personal devotion to the child Jesus, to the passion of Christ, to the Holy Eucharist, and to the Blessed Mother. Deeply contemplative, she even received miraculous gifts. Towards the needy she showed courageous charity, nursing the plague-ridden, and establishing two lay confraternities to attend to the needs of the needy, especially the homeless, those in jail, and impoverished nobles who were too proud to beg. For all these she herself would beg from door to door. Good deeds of this sort deserved high praise, but she now rejected any commendation, considering herself the unworthiest of mortals.

Despite her almost extreme piety, the reformed Giacinta was noted for her common sense. She might deny herself even necessary food and sleep, but she showed great balance in guiding the novice sisters along prudent lines. Asked once what she thought of a certain nun reputed for union with God, she replied, “First of all I should like to know how far she is detached from creatures, humble and free from self-will, even in good and holy things…. The sort of people who most appeal to me are those who are despised, who are devoid of selflove and who have little sensible (spiritual) consolation…. The cross, to suffer, to persevere bravely in spite of the lack of all sweetness and relish in prayer: This is the true sign of the spirit of God.” How completely Franciscan was that statement!

St. Hyacintha died at 55 in 1640. When she was canonized in 1807, the papal document said that “through her apostolate of charity she won more souls to God than many preachers of her time.” When we see a willful, self-indulgent person somersault into utter selflessness, we are surely witnessing the grace of God powerfully at work. Though she achieved this turnabout three centuries ago, St. Hyacintha is still a parable for our self-centered times. Are we weighted down by worldly possessions, pleasures, a rebellious spirit, sinful addictions? Giacinta’s example, however belated in her own life, reminds us that with God all things are possible, even joyous liberation from our worst enslavements.

இன்றைய புனிதர்

(ஜனவரி 30)

✠ புனிதர் ஹியாஸின்தா மாரிஸ்கொட்டி ✠
(St. Hyacintha Mariscotti)

கன்னியர் மற்றும் மறைப்பணியாளர் : (Virgin and religious)

பிறப்பு : மார்ச் 16, 1585
விக்னநெல்லோ, விட்டெர்போ, திருத்தந்தையர் மாநிலம்
(Vignanello, Viterbo, Papal States)

இறப்பு : ஜனவரி 30, 1640 (வயது 54)
விட்டெர்போ, திருத்தந்தையர் மாநிலம் (Viterbo, Papal States)

ஏற்கும் சமயம் :
ரோமன் கத்தோலிக்க திருச்சபை (Roman Catholic Church)

முக்திபேறு பட்டம் : 1726
திருத்தந்தை பன்னிரெண்டாம் பெனடிக்ட் (Pope Benedict XIII)

புனிதர் பட்டம் : மே 14, 1807
திருத்தந்தை ஏழாம் பயஸ் (Pope Pius VII)

முக்கிய திருத்தலம் :
புனிதர் ஹியாஸின்தா மாரிஸ்கொட்டி தேவாலயம், விட்டெர்போ, இத்தாலி
(Church of Santa Giacinta Marescotti, Viterbo, Italy)

புனிதர் ஹியாஸின்தா மாரிஸ்கொட்டி, "புனிதர் ஃபிரான்சிஸின் மூன்றாம் நிலை" (Third Order Regular of St. Francis) சபையைச் சேர்ந்த அருட்கன்னியும், ஒரு இத்தாலிய மறைப்பணியாளரும் ஆவார். இப்புனிதர் தமது ஆழ்ந்த வல்லமையுள்ள ஆன்ம பணிகளுக்காக கத்தோலிக்க திருச்சபையால் குறிப்பிடப்படுபவர் ஆவார்.

ஹியாஸின்தாவின் திருமுழுக்குப் பெயர் "க்லேரிஸ்" (Clarice) ஆகும். இவரது தந்தை அந்நாளைய கோமகன் ஆவார். அவரது பெயர், "மார்கண்டோனியோ" (Marcantonio Marescotti) ஆகும். இவர் "பேரரசன் சார்ல்மேக்னே" (Emperor Charlemagne) அவர்களின் இராணுவத்தில் ஒரு தலைமைப் பொறுப்பிலிருந்தார். "க்லேரிஸின்" தாயாரின் பெயர், "ஒக்டாவியா ஓர்ஸினி" (Ottavia Orsini) ஆகும்.

"க்லேரிஸும்" அவரது சகோதரிகளான "கிநேர்வா" (Ginevra) மற்றும் "ஒர்டேன்ஸியா" (Ortensia) ஆகிய மூவரும் "புனித பெர்னார்டினோ" (St. Bernardino) துறவு மடத்தில் கல்வி கற்றனர். இவர்களுக்கு கல்வி கற்பித்தது, "மூன்றாம் நிலை ஃபிரான்ஸிஸ்கன் சபையின்" (Franciscan Third Order Regular) அருட்சகோதரிகளாவர்.

இவர்கள் தமது கல்வியை பூர்த்தி செய்ததும், "க்லேரிஸின்" மூத்த சகோதரியான "கிநேர்வா" துறவறத்தில் இணைந்தார். அவரது துறவு பெயர், "சகோதரி இம்மகொலட்டா" (Sister Immacolata) என்றானது. "க்லேரிஸ்" சிறு வயதில் பக்தி மார்க்கத்தில் சிறந்து விளங்கினார்.

இருபது வயதான க்லேரிஸ், "மார்ச்சீஸ் கெபிஸுச்சி" (Marchese Capizucchi) என்ற இளைஞனுடன் திருமணம் செய்ய நாட்டம் கொண்டார். ஆனால் அவ்விளைஞனோ க்லேரிஸின் இளைய சகோதரியான "ஒர்டேன்ஸியாவின்" (Ortensia) மீது விருப்பம் கொண்டார். ஏமாற்றமடைந்த க்லேரிஸ், தாம் ஏற்கனவே கல்வி கற்ற "விடெர்போ" (Viterbo) நகரிலுள்ள துறவு மடத்தில் இணைந்தார். "ஹியாஸின்தா" (Hyacintha) என்ற பெயரை தமது துறவற பெயராக ஏற்றுக்கொண்டார்.

தாம் துறவறம் ஏற்றதன் காரணம், இவ்வுலக வாழ்வின் சுகபோகங்களை ஒதுக்குவதற்காக அல்லவென்றும், தமது திருமண விருப்பம் நிறைவேறாமல் போனதால் ஏற்பட்ட பெரும் ஏமாற்றம், துன்பம், சங்கடம், மன உளைச்சல் மற்றும் அவமானம் ஆகியவையே என்றும் அவற்றை மறைப்பதற்காகவே தாம் துறவறம் பெற்றதாகவும் ஹியாஸின்தா மறைக்காமல் பின்னாளில் ஒப்புக்கொண்டார்.

ஹியாஸின்தா தமக்கென்று விசேட உணவுகளை தனியாக வைத்திருந்தார். உயர்தர ஆடைகளை உடுத்துவதிலும், பணம் கொடுப்பவர்களின் இல்லம் செல்வதையும், வழக்கமாக வைத்திருந்தார். சுமார் பத்து வருட காலம் இவ்விதமாக வாழ்ந்த ஹியாஸின்தா, தாம் எடுத்திருந்த பிரமாணங்களுக்கெதிராக வாழ்ந்திருந்தார். ஆனால் இவர் தமது சமய விசுவாசத்திலும் அன்றாட துறவற நடவடிக்கைகளிலும் அன்னை கன்னி மரியாள் மீது கொண்ட அளவற்ற பக்தியிலும் குறைவோ மாசோ படாது பார்த்துக்கொண்டார்.

ஒருமுறை, ஹியாஸின்தா மோசமாக நோய்வாய்ப்பட்டிருந்தபோது, துறவு மடத்தில் பாவமன்னிப்பு வழங்கும் மத குருவானவர் ஹ்யாஸிந்தாவுக்கு நற்கருணை அளிக்க அவரது அறைக்கு வந்தபோது, அங்கேயிருந்த ஆடம்பர பொருட்களைக் கண்டு அதிர்ந்து போனார். துறவற வாழ்க்கையில் மிக நெருக்கமாக கடைப்பிடிக்க வேண்டிய உறுதிகளை விட்டுக்கொடுத்ததற்காக குருவானவர் ஹியாஸின்தாவை கடுமையாக கடிந்துகொண்டார்.

இச்சம்பவத்தின் பின்னர் ஹியாஸின்தா தம்மை முழுமையாக மாற்றிக்கொண்டார். ஆடம்பர பொருட்களையும் ஆடைகளையும் விட்டுவிட்டார். ஒரு பழைய அங்கி போன்ற ஆடையையே அணிந்தார். பாதணிகள் இல்லாது வெறும் கால்களுடனேயே நடந்தார். அடிக்கடி விரதமிருந்து ஒருத்திருந்தார். நேரத்துக்கு உண்ணாமலும் உறங்காமலும் தம்மைத் தாமே தண்டித்துகொண்டார். நகரில் பிளேக் தொற்று நோய் வெடித்துப் பரவியபோது அவர் நோயாளிகளுக்கு ஆற்றிய தொண்டும் சேவையும் குறிப்பிடத்தக்கது.

ஹியாஸின்தா இரண்டு "தோழமைக் கூட்டுறவு (Confraternities) (துறவரமற்ற சமய வாழ்வு வாழ்பவர்கள்) அமைப்புகளை நிறுவினார். இதன் உறுப்பினர்கள் "அன்னை மரியாளுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டவர்கள், அல்லது ஸகோணி" (Oblates of Mary or "Sacconi) என்று அழைக்கப்பட்டனர். இதிலொன்று, "புனித வின்சென்ட் தெ பவுலின் சமூகம்" (Society of St. Vincent de Paul) போன்றது. இதன் நோக்கமும் செயல்பாடுகளும் நோயில் அவதிப்படுபவர்களுக்காகவும், பிச்சை எடுக்க வெட்கப்படுபவர்களுக்காகவும், கைதிகளுக்காகவும், பிறரிடம் இரந்து பொருள் பெற்று சேவை புரிவது ஆகும். மற்றொன்று, முதியோர் இல்லங்களை உருவாக்குவது.

ஹியாஸின்தா மரணமடையும் சமயத்தில் அவரது கீர்த்தியும் மிகவும் அதிக அளவில் பரவியிருந்தது. அவரது மனம் திரும்புதலால் மிக உன்னத தூய்மை நிலையை அடைந்திருந்தார்.

Sainte du jour

(30 janvier)

✠ Sainte Hyacinthe Mariscotti ✠

Né : 16 mars 1585, Vignanello, Italie

Décédé : 30 janvier 1640, Viterbe, Italie

Canonisé : 14 mai 1807, Rome, États pontificaux, par le pape Pie VII

Fête : 30 janvier

La plupart des nonnes-saintes recensées dans cette chronique ont eu des carrières simples, quels que soient leurs revers : une jeunesse pieuse, une entrée précoce au couvent, une observance consciencieuse de la sainte règle, et une réputation de prière, de bonnes œuvres et de faveurs mystiques.  .  Sœur Hyacintha Mariscotti, d'autre part, a commencé comme une vocation improbable.  Ce n'est que petit à petit qu'elle s'est relevée et a rattrapé le temps perdu.


Clarice Mariscotti était la fille d'un couple noble, Marcantonio et Ottavia Orsini Mariscotti.  Née à Vignanello, à environ 80 km au nord de Rome, elle a fait ses études au couvent franciscain de Viterbo, à proximité.  Une sœur aînée y était religieuse, mais Clarice a montré peu de patience avec les piétés, et même sa préservation de la mort à 17 ans a peu touché son cœur.  Elle attendait plutôt le mariage.  À 20 ans, elle choisit le jeune marquis Cassizucchi, mais ses parents le donnèrent à sa sœur cadette.  Clarice devint carrément furieuse.


Selon la politique alors en vigueur (et imprudente), elle devait maintenant, en tant que fille célibataire, entrer au couvent.  Elle a reçu le voile de l'ordre franciscain à son école-couvent de Viterbo, prenant le nom de Hyacintha (Giacinta).  Mais elle a averti son père qu'elle avait l'intention d'y vivre avec tout le confort mondain auquel elle se sentait en droit en tant que femme noble.  Elle exigea donc qu'il meublât élégamment sa cellule.  Elle portait un habit de la plus belle étoffe, avait sa propre cuisine, recevait des invités et allait chez elle à son gré.  Alors qu'elle assistait régulièrement aux dévotions et n'enfreignait pas son vœu de chasteté, son mépris de l'esprit franciscain d'obéissance, et surtout de pauvreté, provoqua un grave scandale dans ce couvent pendant dix longues années.


Enfin, lorsque sœur Hyacinthe tomba atteinte d'une légère maladie, son confesseur franciscain, visitant sa cellule, lui fit remarquer l'inadéquation de son ameublement.  Cela lui a donné une pause, mais pas de guérison complète.  Plus tard cependant, au cours d'une maladie vraiment grave, elle connut un véritable revirement et fit une confession publique de ses fautes devant toute la communauté des sœurs.


À partir de ce moment, Gacinta était une femme différente, une vraie franciscaine.  Elle a jeté son habitude coûteuse pour une vieille, usée ;  elle est allée pieds nus;  elle pratiquait rigoureusement l'abnégation, jeûnant fréquemment au pain et à l'eau ;  elle a intensifié sa dévotion personnelle à l'enfant Jésus, à la passion du Christ, à la Sainte Eucharistie et à la Sainte Mère.  Profondément contemplative, elle a même reçu des dons miraculeux.  Envers les nécessiteux, elle fit preuve d'une charité courageuse, soignant les pestiférés et établissant deux confréries laïques pour répondre aux besoins des nécessiteux, en particulier des sans-abri, des détenus et des nobles pauvres qui étaient trop fiers pour mendier.  Pour tout cela, elle mendiait elle-même de porte en porte.  Les bonnes actions de ce genre méritaient des éloges, mais elle rejetait maintenant toute recommandation, se considérant comme la plus indigne des mortels.

Malgré sa piété presque extrême, la réformée Giacinta était connue pour son bon sens.  Elle pouvait se priver même de la nourriture et du sommeil nécessaires, mais elle faisait preuve d'un grand équilibre en guidant les sœurs novices selon des lignes prudentes.  Interrogée une fois sur ce qu'elle pensait d'une certaine religieuse réputée pour l'union avec Dieu, elle répondit : « Avant tout, je voudrais savoir jusqu'à quel point elle est détachée des créatures, humble et libre de toute volonté, même dans les choses bonnes et saintes...  .  Le genre de personnes qui m'attirent le plus sont celles qui sont méprisées, qui sont dépourvues d'amour-propre et qui ont peu de consolation (spirituelle) sensible….  La croix, souffrir, persévérer courageusement malgré le manque de douceur et de goût dans la prière : c'est le vrai signe de l'esprit de Dieu.  Comme cette déclaration était complètement franciscaine !


Sainte Hyacinthe mourut à 55 ans en 1640. Lorsqu'elle fut canonisée en 1807, le document papal disait que "par son apostolat de charité, elle gagna plus d'âmes à Dieu que de nombreux prédicateurs de son temps".  Lorsque nous voyons une personne obstinée et indulgente faire des pirouettes dans un altruisme total, nous assistons sûrement à la grâce de Dieu puissamment à l'œuvre.  Bien qu'elle ait réalisé ce revirement il y a trois siècles, sainte Hyacinthe est toujours une parabole pour notre époque égocentrique.  Sommes-nous alourdis par les possessions mondaines, les plaisirs, un esprit rebelle, des dépendances pécheresses ?  L'exemple de Giacinta, bien que tardif dans sa propre vie, nous rappelle qu'avec Dieu tout est possible, même la joyeuse libération de nos pires esclavages.