Saint of the Day 18/February

Saint of the Day

(February 18)

✠ St. Angilbert ✠

Noble Frankish Poet:

Born: 760 AD

Died: February 18, 814

Venerated in: Roman Catholic Church

Canonized: 1100 AD
Pope Urban II

Feast: February 18

Saint Angilbert, sometimes known as Angilberk or Engelbert, was a noble Frankish poet who was educated under Alcuin and served Charlemagne as a secretary, diplomat, and son-in-law. He was venerated as a pre-Congregation saint and is still honored on the day of his death, 18 February.

Life:
Angilbert seems to have been brought up at the court of Charlemagne at the palace school in Aquae Grani (Aachen). He was educated there as the pupil and then a friend of the great English scholar Alcuin. When Charlemagne sent his young son Pepin to Italy as King of the Lombards Angilbert went along as primicerius palatii, a high administrator of the satellite court. As the friend and adviser of Pepin, he assisted for a while in the government of Italy. Angilbert delivered the document on Iconoclasm from the Frankish Synod of Frankfurt to Pope Adrian I, and was later sent on three important embassies to the pope, in 792, 794, and 796. At one time, he served an officer of the maritime provinces. He accompanied Charlemagne to Rome in 800 and was one of the witnesses to his will in 811.

There are various traditions concerning Angilbert's relationship with Bertha, daughter of Charlemagne. One holds that they were married, another that they were not. They had, however, at least two sons and one daughter, one of whom, Nithard, became a notable figure in the mid-9th century, and the daughter Bertha, went on to marry Helgaud II, count of Ponthieu. Control of marriage and the meanings of legitimacy were hotly contested in the Middle Ages. Bertha and Angilbert are an example of how resistance to the idea of a sacramental marriage could coincide with holding church offices. On the other hand, some historians have speculated that Charlemagne opposed formal marriages for his daughters out of concern for political rivalries from their potential husbands; none of Charlemagne's daughters were married, despite political offers of arranged marriages.

In 790, he retired to the abbey of Centulum, the "Monastery of St Richarius" at present-day Saint-Riquier in Picardy. Elected abbot in 794, he rebuilt the monastery and endowed it with a library of 200 volumes. It was not uncommon for the Merovingian, Carolingian, or later kings to make laymen abbots of monasteries; the layman would often use the income of the monastery as his own and leave the monks a bare minimum for the necessary expenses of the foundation. Angilbert, in contrast, spent a great deal rebuilding Saint-Riquier; when he completed it, Charlemagne spent Easter of the year 800 there. In keeping with Carolingian policies, Angilbert established a school at Saint-Riquier to educate the local boys.

His Latin poems reveal the culture and tastes of a man of the world, enjoying the closest intimacy with the imperial family. Charlemagne and the other men at court were known by affectionate and jesting nicknames. Charlemagne was referred to as "David", a reference to the Biblical King David. Angilbert was nicknamed "Homer" because he wrote poetry, and was the probable author of an epic, of which the fragment which has been preserved describes the life at the palace and the meeting between Charlemagne and Leo III. It is a mosaic from Virgil, Ovid, Lucan and Venantius Fortunatus, composed in the manner of Einhard's use of Suetonius. Of the shorter poems, besides the greeting to Pippin on his return from the campaign against the Avars (796), an epistle to David (i.e., Charlemagne) incidentally reveals a delightful picture of the poet living with his children in a house surrounded by pleasant gardens near the emperor's palace. The reference to Bertha, however, is distant and respectful, her name occurring merely on the list of princesses to whom he sends his salutation.

இன்றைய புனிதர்

(பிப்ரவரி 18)

✠ புனிதர் ஆங்கில்பெர்ட் ✠
(St. Angilbert)

பிறப்பு: கி.பி. 760

இறப்பு: பிப்ரவரி 18, 814
ரிக்குயர் (Riquier), ஃபிரான்ஸ்

ஏற்கும் சமயம்:
ரோமன் கத்தோலிக்க திருச்சபை
(Roman Catholic Church)

புனிதர் பட்டம்: கி.பி. 1100
திருத்தந்தை இரண்டாம் அர்பன்
(Pope Urban II)

நினைவுத் திருநாள்: பிப்ரவரி 18

புனிதர் ஆங்கில்பெர்ட், “நார்தும்ப்ரியா’வைச்” (Northumbria) சேர்ந்த பிரபல ஆங்கிலேய அறிஞரும், கவிஞரும், ஆசிரியருமான “அல்குயின்” (Alcuin) என்பவரிடம் கல்வி கற்ற ஒரு உன்னதமான ஃபிரான்கிஷ் கவிஞர் ஆவார். இவர், “ஃபிராங்க்ஸ்” (Franks) மற்றும் “லொம்பார்ட்ஸ்” (Lombards) அரசனும், கி.பி. 800ம் ஆண்டுமுதல் தூய ரோமப் பேரரசருமான (Holy Roman Emperor) “சார்ல்மக்ன்” (Charlemagne) என்றழைக்கப்படும் “முதலாம் சார்லசின்” (Charles I) மருமகனும், அவரது அரசவையில் பணியாற்றிய அரசு செயலாளரும், ராஜதந்திரியுமாவார்.

அரசன் முதலாம் சார்லசால் (Charles I) வளர்க்கப்பட்ட ஆங்கில்பெர்ட், அரண்மனை பள்ளியிலேயே கல்வியும் கற்றார். பிரபல ஆங்கிலேய அறிஞர் “அல்குயின்” (Alcuin) மாணவரான இவர், பின்னாளில் அவரது நண்பருமானார். அரசன் முதலாம் சார்லஸ், தமது இளைய மகனான “பெபின்” (Pepin) என்பவரை “லொம்பார்ட்ஸ்” (King of the Lombards) அரசனாக பதவியேற்க இத்தாலி அனுப்பினார். அப்போது, அவருக்கு துணையாகவும், அரசவையின் உயர் நிர்வாகியாகவும் ஆங்கில்பெர்ட்டை உடன் அனுப்பினார். அரசன் பெபினின் நண்பராகவும், ஆலோசகராகவும் இத்தாலியின் ஆட்சியிலும், அரசாங்கத்திலும் உதவினார். இவர், மேற்கு ஜெர்மனியின் (Western Germany) “ஃபிரான்க்ஃபர்ட்” (Frankfurt) நகரில் நடந்த ஆலோசனை சபையின் (Synod) அறிக்கைகளை (Document on Iconoclasm) திருத்தந்தை முதலாம் அட்ரியானிடம் (Pope Adrian I) கையளித்தார். பின்னர், கி.பி. 792, 794, மற்றும் 796ம் ஆண்டுகளின் நடந்த மூன்று முக்கிய வெளிநாட்டு தூதரகங்களுக்கு அனுப்பப்பட்டார். ஒரு சமயம், அவர் கடல் மாகாணங்களில் ஒரு அதிகாரியாகவும் பணியாற்றினார். அவர் கி.பி. 800ம் ஆண்டு, முதலாம் சார்லசுடன் ரோமுக்குச் சென்றார். கி.பி. 811ம் ஆண்டு, “சார்ல்மக்ன்” (Charlemagne) என்றழைக்கப்படும் தூய ரோமப் பேரரசர் (Holy Roman Emperor) “முதலாம் சார்லசின்” (Charles I) சொத்து உரிமை ஏற்பாடுகளான மரண சாசனத்தை (Testament of Charlemagne) நேரில் பார்த்த பதினோரு சாட்சிகளின் இவரும் ஒருவராவார்.

முதலாம் சார்லசின் மகளான “பெர்த்தா’வுக்கும்” (Bertha) ஆங்கில்பெர்ட்டுக்குமான உறவுகளைப் பற்றின வெவ்வேறு மரபுகள் உள்ளன. அவர்கள் திருமணம் செய்து கொண்டார்கள் என்று ஒரு மரபும், இல்லையென்று பிறிதொன்றும் கூறுகின்றன. எவ்வாறாயினும், அவர்களுக்கு இரண்டு மகன்களும் ஒரு மகளும் பிறந்தனர். அதிலொருவர், ஒன்பதாம் நூற்றாண்டின் மத்தியில் பிரபலமான “நிதார்ட்” (Nithard) ஆவார். பின்னர், பெர்த்தா, பிரபுவான “இரண்டாம் ஹெல்கௌட்” (Helgaud II, count of Ponthieu) என்பவரை திருமணம் செய்து கொண்டார். திருமணத்தின் கட்டுப்பாடுகள் மற்றும் சட்டபூர்வமான அர்த்தங்கள் மத்திய காலங்களில் கடுமையாக போட்டியிட்டன. பெர்த்தா மற்றும் ஆங்கிள்ட்பெர்ட், திருச்சபைகள் நடத்தும் புனிதமான திருமண அருட்சாதன யோசனைக்கு எவ்வாறு எதிர்ப்புத் தெரிவிப்பது என்பதற்கான ஒரு எடுத்துக்காட்டு ஆவர். மறுபுறம், சார்ல்மக்ன் தனது மகள்களுக்கான தகுதிவாய்ந்த திருமணங்களை எதிர்த்து நின்றார் என்று, சில வரலாற்றாசிரியர்கள் யூகிக்கின்றனர். திருமண ஏற்பாடுகளின் அரசியல் வாய்ப்புகள் இருந்தாலும், சார்ல்மக்ன் மகள்களில் யாரும் திருமணம் செய்து கொள்ளவில்லை.

கி.பி. 790ம் ஆண்டு, அவர் தமது பரபரப்பான அரசியல் வாழ்க்கையிலிருந்து ஓய்வு பெற்று, “சென்டுலும் மடாலயம்” (Abbey of Centulum) என்றழைக்கப்படும் “தூய ரிச்சாரியஸ் துறவு மடம்” (Monastery of St Richarius) சென்றார். கி.பி. 794ம் ஆண்டு, மடாதிபதியாக தேர்வு செய்யப்பட்டார். அவர் மடாலயத்தை மீண்டும் கட்டியெழுப்பினார் மற்றும் 200 பாகங்களுடன் கூடிய ஒரு நூலகத்தையும் அதற்கு வழங்கினார். உள்ளூர் சிறுவர்களுக்காக ஒரு பள்ளியையும் நிறுவி நடத்தினார்.

அவரது லத்தீன் கவிதைகள், அரச குடும்பங்களுடன் நெருங்கிய உறவை அனுபவிக்கும் உலகின் மனிதனின் கலாச்சாரம் மற்றும் சுவைகளை வெளிப்படுத்துகின்றன.

Sainte du jour

(18 février)

✠ Saint-Angilbert ✠

Noble poète franc :

Né : 760 après JC

Décédé : 18 février 814

Vénéré dans : Église catholique romaine

Canonisé : 1100 après JC
Pape Urbain II

Fête : 18 février

Saint Angilbert, parfois connu sous le nom d'Angilberk ou d'Engelbert, était un noble poète franc qui a fait ses études sous Alcuin et a servi Charlemagne en tant que secrétaire, diplomate et gendre.  Il était vénéré comme un saint pré-Congrégation et est toujours honoré le jour de sa mort, le 18 février.

Vie:
Angilbert semble avoir été élevé à la cour de Charlemagne à l'école du palais d'Aquae Grani (Aix-la-Chapelle).  Il y fit ses études en tant qu'élève puis ami du grand érudit anglais Alcuin.  Lorsque Charlemagne envoya son jeune fils Pépin en Italie en tant que roi des Lombards, Angilbert le suivit en tant que primicerius palatii, un haut administrateur de la cour satellite.  En tant qu'ami et conseiller de Pépin, il assista quelque temps le gouvernement de l'Italie.  Angilbert a remis le document sur l'iconoclasme du synode franc de Francfort au pape Adrien Ier, et a ensuite été envoyé dans trois ambassades importantes auprès du pape, en 792, 794 et 796. À un moment donné, il a servi un officier des provinces maritimes.  Il accompagna Charlemagne à Rome en 800 et fut l'un des témoins de son testament en 811.

Il existe diverses traditions concernant la relation d'Angilbert avec Berthe, fille de Charlemagne.  L'un soutient qu'ils étaient mariés, un autre qu'ils ne l'étaient pas.  Ils eurent cependant au moins deux fils et une fille, dont l'un, Nithard, devint une figure notable au milieu du IXe siècle, et la fille Berthe, épousa ensuite Helgaud II, comte de Ponthieu.  Le contrôle du mariage et les significations de la légitimité ont été vivement contestés au Moyen Âge.  Bertha et Angilbert sont un exemple de la façon dont la résistance à l'idée d'un mariage sacramentel pourrait coïncider avec la tenue d'offices religieux.  D'un autre côté, certains historiens ont émis l'hypothèse que Charlemagne s'opposait aux mariages formels de ses filles par souci des rivalités politiques de leurs maris potentiels;  aucune des filles de Charlemagne n'était mariée, malgré les offres politiques de mariages arrangés.

En 790, il se retire à l'abbaye de Centulum, le "Monastère de St Richarius" à l'actuel Saint-Riquier en Picardie.  Élu abbé en 794, il reconstruit le monastère et le dote d'une bibliothèque de 200 volumes.  Il n'était pas rare que les rois mérovingiens, carolingiens ou plus tardifs fassent des abbés laïcs de monastères ;  le laïc utilisait souvent les revenus du monastère comme les siens et laissait aux moines un strict minimum pour les dépenses nécessaires de la fondation.  Angilbert, au contraire, consacra beaucoup à reconstruire Saint-Riquier ;  lorsqu'il l'acheva, Charlemagne y passa Pâques de l'an 800.  Conformément à la politique carolingienne, Angilbert a créé une école à Saint-Riquier pour éduquer les garçons locaux.

Ses poèmes latins révèlent la culture et les goûts d'un homme du monde, jouissant de la plus grande intimité avec la famille impériale.  Charlemagne et les autres hommes de la cour étaient connus sous des surnoms affectueux et plaisants.  Charlemagne était appelé "David", une référence au roi biblique David.  Angilbert était surnommé "Homère" car il écrivait de la poésie, et était l'auteur probable d'une épopée, dont le fragment conservé décrit la vie au palais et la rencontre entre Charlemagne et Léon III.  C'est une mosaïque de Virgile, Ovide, Lucain et Venantius Fortunatus, composée à la manière de l'utilisation de Suétone par Einhard.  Parmi les poèmes les plus courts, outre le salut à Pippin à son retour de la campagne contre les Avars (796), une épître à David (c'est-à-dire à Charlemagne) révèle incidemment une délicieuse image du poète vivant avec ses enfants dans une maison entourée d'agréables  jardins près du palais de l'empereur.  La référence à Bertha, cependant, est distante et respectueuse, son nom apparaissant simplement sur la liste des princesses à qui il adresse sa salutation