Saint of the Day 27/February

Saint of the Day

(February 27)

✠ Saint Gabriel of Our Lady of Sorrows✠

Other Names :
• Francesco Possenti
• Francis Possenti
• Gabriel of the Blessed Virgin
• Gabriel of the Sorrowful Mother
• Gabriel Possenti
• Gabriel Marie Possenti
• Gabriele dell'Addolorata

Born : 1 March 1838
Assisi, Italy

Died : 27 February 1862
Abruzzi,
Italy of tuberculosis

Canonized :
13 May 1920 by Pope Benedict XV

Patronage :
• Catholic Action
• Clerics
• Students
• Young people in general
• Abruzzi, Italy (proclaimed on 1 June 1964 by Pope Paul VI)

Saint Gabriel of Our Lady of Sorrows C.P (born Francesco Possenti March 1, 1838 – February 27, 1862) was an Italian Passionist clerical student. Born to a professional family, he gave up ambitions of a secular career to enter the Passionist Congregation. His life in the monastery was not extraordinary, yet he followed the rule of the congregation perfectly and was known for his great devotion to the sorrows of the Virgin Mary. He died from tuberculosis at the age of 23 in Isola del Gran Sasso, in the province of Teramo. He was canonized by Pope Benedict XV in 1920.

Francesco Possenti was born on March 1, 1838, in Assisi, Italy, the eleventh of thirteen children born to his mother, Agnes, and his father, Sante. The family were then resident in the town of Assisi where Sante worked for the local government. Possenti was baptised on the day of his birth in the same font in which Saint Francis of Assisi had been baptised. Shortly after Francis' birth Sante Possenti was transferred to a post at Montalta and thence to Spoleto where, in 1841, he was appointed legal assessor. In Spoleto the family was struck with a number of bereavements: the deaths of a baby girl, Rosa, in December 1841; of seven-year-old Adele in January 1842; and of Francis’ mother, Agnes, in 1842.

As a child and young man, Francis Possenti was well liked by his peers and had a reputation for great charity and piety. He was also known for the great care he took with regard to his appearance and would spend hours in preparing himself for parties. Francis could be a difficult child and was liable to bouts of anger. Francis was deeply involved with the social scene of Spoleto and soon earned for himself the nickname of "the dancer". He was a ladies man, and had several romantic involvements and on the night he left for the monastery there were still hopes that he might become engaged to a local girl. He was educated first by the Christian Brothers and then by the Jesuits in the town’s college and there excelled, particularly in Latin. In 1851 Francis became desperately ill and promised to enter religious life if he recovered. Once he had recovered, his promise was soon forgotten. The same thing happened when he narrowly escaped a stray bullet during a hunting expedition with friends. His brother Paul had died in 1848 and his brother Lawrence committed suicide in 1853. In 1853 Francis again fell ill, this time afflicted with a throat abscess. He attributed his healing to the recently beatified Andrew Bobola, SJ. Once more he had promised to enter religious life upon his recovery and this time actually set the process in motion. He applied to join the Jesuits, but for some unknown reason never proceeded. Tragedy struck again when his sister, Mary Louisa, who had cared for Francis after their mother’s death, died of cholera.

After the cholera epidemic that killed Gabriel's sister ended, Spoleto clergy and civic authorities organised a procession of the ancient icon of the Virgin Mary in Spoleto’s cathedral. Francis attended the procession and as the image passed by him, he felt an interior voice asking why he remained in the world. This event was the galvanising force behind the first serious steps in Francis’ religious vocation. After the procession he sought the advice of a priest and resolved to enter the Passionist Congregation. As there was no Passionist house near Spoleto, it is most likely that Francis’ choice was based on a personal devotion to the Passion of Christ. His father refused to give him permission to leave for the Passionists and enlisted several relatives to dissuade Francis from his course. Their attempts were unsuccessful and soon his father was convinced that Francis' intentions were sincere and not capricious.

Accompanied by his brother Aloysius, a Dominican friar, Francis set out for the novitiate of the Passionists at Morrovalle. During their journey they visited several relatives who had been enlisted by Sante to encourage Francis to return to Spoleto, but this was to no avail. He arrived at the novitiate on September 19, 1856.

Two days later he received the habit of the Passionists and the name "Gabriel of Our Lady of Sorrows". The following year Gabriel pronounced his vows. During this time, and indeed until his death, Gabriel’s spiritual life was under the care of his director, Father Norbert of Holy Mary.


In June 1858 Gabriel and the other students moved to Pietvetorina to continue their studies. Local disturbances meant they would stay only a year and, in July 1859, the group moved to the monastery of Isola del Gran Sasso in the province of Teramo.

Gabriel proved an excellent student and his excellence in academic life was only outdone by the great progress he was making in his spiritual life. At the same time Gabriel began to display the first symptoms of tuberculosis. The news did not worry Gabriel, who was, in fact, joyful; he had prayed for a slow death so as to be able to prepare himself spiritually. Throughout his illness he remained cheerful and kept up all his usual practises. He was a source of great edification and inspiration to his fellow students, who sought to spend time with him at his deathbed. Gabriel had proved himself an exemplary religious and a perfect follower of the Passionist Rule, being especially devoted to the Virgin Mary.

On his deathbed he ordered his spiritual writings to be burnt for he feared they would tempt him to pride. Only his letters survive, alongside his ‘Resolutions’ which map the spiritual progress he made in his few years as a Passionist.

Before he could be ordained a priest, Gabriel died in the retreat at Isola del Gran Sasso the early hours of February 27, 1862, in the presence of the community, holding close an image of Our Lady of Sorrows and smiling peacefully. Those who were with Gabriel when he died reported that at the moment of death, he sat up in bed and his face became radiant as he reached out to an otherwise unseen figure that was entering the room. It was the opinion of Father Norbert that Saint Gabriel had seen the Virgin Mary at the very moment of his death.


Gabriel was buried the day of his death. His companion in the novitiate, Bernard Mary of Jesus exclaimed:

Tears come to my eyes and I am filled with shame for having been so far from the virtues that he attained in such a short time.

Immediately thereafter Father Norbert wrote a biography of his life. In 1866, four years after the death of Gabriel, the Passionists were forced to abandon the monastery of Isola del Gran Sasso, and the church where Gabriel lay buried went deserted for 30 years. Since his death, the fame of Gabriel’s sanctity had spread through the local area, as well as amongst the Passionists. In 1891 the Congregation decided to formally open proceedings for Gabriel’s canonisation and, a year later, a committee visited his grave to examine his remains. Upon the arrival of the committee at Isola del Gran Sasso, the townspeople surrounded the church, determined not to have the body of Gabriel taken from their midst. Two years later the Passionist returned to resume their life at Isola del Gran Sasso near the city of Teramo.

The two miracles presented for the beatification of Gabriel were the inexplicable healings of Maria Mazzarella from pulmonary tuberculosis and periostitus, and the instantaneous cure of Dominic Tiber from an inoperable hernia. Gabriel was beatified by Pope Pius X on May 31, 1908. Present at the ceremony were his brother Michael, his companion Brother Sylvester, and his director, Father Norbert. The outbreak of the First World War delayed Gabriel’s canonisation for a while, but on May 13, 1920, he was raised to the altars by Pope Benedict XV.

At the canonization of Saint Gabriel, Pope Benedict XV declared him a patron saint of Catholic youth, of students, and of those studying for the priesthood. In 1959, Pope John XXIII named him the patron of the Abruzzi region, where he spent the last two years of his life.

Millions of pilgrims visit St. Gabriel's shrine in Isola del Gran Sasso d'Italia near Teramo each year to see the saint's burial place and the monastic house in which he lived out his final years. The shrine of Saint Gabriel at Isola, is particularly popular. There's an ongoing tradition every March, when thousands of high school students from the Abruzzo and the Marche regions of Italy visit his tomb 100 days before their expected graduation day and pray him in order to achieve good scores on their final. Every two years from mid-July to the beginning of October, the Italian Staurós ONLUS foundation hosts at the Sanctuary of Saint Gabriel a celebrated exposition of contemporary religious arts. With average of 2 million visitors per year is one of the 15 most visited sanctuaries in the world.

The cult of Saint Gabriel is especially popular amongst Italian youth; Italian migrants have spread the cult to areas such as the United States, Central America and South America. The Passionist Congregation also spreads devotion to the saint wherever they have monasteries. Many miracles have been attributed to the saint’s intercession; Saint Gemma Galgani held that it was St Gabriel who had cured her of a dangerous illness and led her to a Passionist vocation.


Source : Wikipedia

இன்றைய புனிதர்

(பிப்ரவரி 27)

 ✠ வியாகுல அன்னையின் புனிதர் கபிரியேல் ✠
(St. Gabriel of Our Lady of Sorrows)

பிறப்பு : மார்ச் 1, 1838
அசிசி, திருத்தந்தையர் மாநிலம் (தற்போது இத்தாலி)
(Assisi, Papal States (Now Italy)

இறப்பு : ஃபெப்ரவரி 27, 1862 (அகவை 23)
இசோலா டெல் க்ரன் சாஸ்சோ, இத்தாலி அரசு.
(Isola del Gran Sasso, Kingdom of Italy)

முக்திபேறு பட்டம் : மே 31, 1908
திருத்தந்தை பத்தாம் பயஸ்

புனிதர் பட்டம் : மே 13, 1920
திருத்தந்தை பதினைந்தாம் பெனடிக்ட்

ஏற்கும் சமயம் :
புனித கபிரியேல் பேராலயம், அப்ருஸ்ஸ்ஸி
(San Gabriele, Teramo, Abruzzi)

பாதுகாவலர் :
மத குருமார்கள், குருத்துவ மாணவர்கள், இளைஞர்கள், மாணவர்கள் மற்றும் இத்தாலியின் அப்ருஸ்ஸ்ஸி (Abruzzi)


ஃபிரான்செஸ்கோ பொஸ்சென்ட்டி (Francesco Possenti) எனும் இயற்பெயர் கொண்ட "வியாகுல அன்னையின் புனிதர் கபிரியேல்" ஒரு இத்தாலிய பாடுகளின் சபையின் (Passionist Clerical Student) குருத்துவ மாணவர் ஆவார். ஒரு தொழில்முறை குடும்பத்தில் பிறந்த இவர், இறைவனின் பாடுகளின் சபையில் சேர்வதற்காக தமது எதிர்கால இலட்சியங்களை விட்டுக்கொடுத்தவர். துறவு சபையின் வாழ்க்கை அசாதாரணமானதாக இல்லாவிடினும், துறவு சபையின் சட்டதிட்டங்களை மதித்து நடந்தார். வியாகுல அன்னையின்பால் இவர் கொண்ட பக்தியின் காரணமாக இவர் பிரபலமாக அறியப்பட்டார்.

ஃபிரான்சிஸ், 1838ம் ஆண்டு, மார்ச் மாதம், முதல் நாளன்று, இத்தாலியின் அசிசி நகரில் பிறந்தார். இவர் தந்தையின் பெயர் "சான்டே" (Sante) ஆகும். அவர், உள்ளூர் அரசு அலுவலகத்தில் உயர் பதவி வகித்தவர். இவருடைய தாயாரின் பெயர் "அக்னேஸ்" (Agnes) ஆகும். இவர், தமது பெற்றோருக்குப் பிறந்த பதின்மூன்று குழந்தைகளில் பதினோறாவது குழந்தை ஆவார். 1841ம் ஆண்டு, "ரோஸா" (Rosa) என்ற இவரது தங்கை மரணமடைந்தார். 1842ம் ஆண்டு, இவருக்கு நான்கு வயதாகையில், இவருடைய ஏழு வயதான "அடேல்" (Adele) என்ற சகோதரியையும், பின்னர் அதே வருடத்தில் தன்னுடைய தாயை இழந்தார்.

ஃபிரான்சிஸ் தமது குழந்தைப் பருவத்திலும், இளமைப் பருவத்திலும் தமது சகாக்களால் பெரிதும் விரும்பப்பட்டார். தமது தொண்டு மற்றும் பக்தியால் புகழ் பெற்றவராயிருந்தார். கடின குணமுள்ள இவர், விரைவில் கோபமடையும் தன்மையுள்ளவராகவும் இருந்தார். தமது ஆரம்ப கல்வியை "கிறிஸ்தவ சகோதரர்களிடம்" (Christian Brothers) கற்ற இவர், பின்னர் இயேசு சபையினரின் (Jesuits) கல்லூரியில் (முக்கியமாக லத்தீன் மொழியில்) பயின்று வெற்றிகரமான மாணவர் என்று பெயரெடுத்தார்.

1851ம் ஆண்டு, ஒருமுறை தீவிர நோயால் பாதிக்கப்பட்ட ஃபிரான்சிஸ், நோயினின்றும் குணமடைந்தால் மத வாழ்வில் இணைவதாக உறுதிமொழி எடுத்தார். ஆனால், நோய் குணமானது எடுத்த உறுதிமொழி மறந்து போனது. அதேபோல், ஒருமுறை அவர் தமது நண்பர்களுடன் வேட்டையாட சென்றபோது, தவறுதலாகச் சுடப்பட்ட ஒரு துப்பாக்கி ரவையிலிருந்து மயிரிழையில் தப்பினார்.

1848ம் ஆண்டு, இவரது சகோதரர் "பால்" (Paul) மரணமடைந்தார். 1853ம் ஆண்டு, இவரது சகோதரர் "லாரன்ஸ்" (Lawrence) தற்கொலை செய்துகொண்டார். 1853ம் ஆண்டு, ஃபிரான்சிஸ் மீண்டும் நோயில் வீழ்ந்தார். இம்முறை அவருக்கு தொண்டையில் கட்டி வந்திருந்தது. இம்முறையும் அவர் நோய் குணமானால் மத வாழ்வில் இணைவதாக வேண்டிக்கொண்டார். நோய் குணமானது. இம்முறை அவர் நிஜமாகவே அதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்தார். அவர் இயேசு சபையில் சேர விண்ணப்பித்தார். ஆனால் ஏதோ காரணங்களுக்காக அது தாமதித்தது. தற்போது மீண்டுமொரு துயர சம்பவம் நடந்தது. அவரது தாயாரின் மரணத்தின் பின்னர் அவரை அன்புடன் கவனித்து வந்த அவரது தமக்கையார் "மேரி லூயிஸா" (Mary Louisa) காலரா நோயினால் பாதிக்கப்பட்டு மரணமடைந்தார்.

"ஸ்போலேடோ" (Spoleto) நகரை பாதித்த காலரா நோயின் தாக்கத்தின் பின்னர், நகரின் மத குருமார்களும் குடிமை அதிகாரிகளும் இணைந்து அன்னை மரியாளின் பண்டைய சொரூபங்களின் ஊர்வலம் ஒன்றிற்கு ஏற்பாடு செய்தனர். ஃபிரான்சிஸும் இந்த ஊர்வலத்தில் கலந்துகொண்டார். அன்னை மரியாளின் ஒரு சொரூபம் இவரைத் தாண்டிச் செல்கையில், "நீ இன்னும் ஏன் இவ்வுலகில் இருக்கிறாய்" என்று ஒரு குரல் அசரீரியாக இவருக்குள்ளேயே கேட்டதாக உணர்ந்தார். இச்சம்பவம் இவர் துறவற வாழ்வில் இணைய தீவிரமாக தூண்டிய முதல் சம்பவமாகும். அவர் "பாடுகளின் சபையில்" இணைய ஒரு மத குருவின் ஆலோசனைகளை வேண்டினார். ஆண்டவரின் திருப்பாடுகளின்பால் ஃபிரான்சிஸ் கொண்ட தனிப்பட்ட பக்தியே இவரை "பாடுகளின் சபையில்" இணைய தூண்டியது.

ஃபிரான்சிஸின் தந்தையார் இவரை துறவறம் செல்ல அனுமதிக்க மறுத்தார். தமது பல்வேறு உறவினர்கள் மூலம் இவரது மனதை மாற்ற முயற்சிகள் பல செய்தார். ஆனால், அவரது அனைத்து முயற்சிகளும் தோல்வியில் முடிந்தன. ஃபிரான்சிஸின் நோக்கங்கள் உணமையானவை என்றும் வெறும் சலனங்களல்ல என்றும் புரிந்து கொண்டார்.

"மொர்ரோவெல்" (Morrovalle) என்ற இடத்திலுள்ள "பாடுகளின் சபையின்" துறவறப்புகுநிலையில் இணைவதற்காக ஃபிரான்சிஸ் தமது சகோதரரும் "டொமினிக்கன் துறவியுமான" (Dominican Friar) "அலோஸியஸுடன்" (Aloysius) புறப்பட்டார். 1856ம் ஆண்டு, செப்டம்பர் மாதம், 19ம் நாளன்று, அவர்கள் அங்கே சென்று சேர்ந்தனர். இரண்டு தினங்களின் பின்னர் அவர் பாடுகளின் சபையினரின் ஆடைகளைப் பெற்றுக்கொண்டார். வியாகுல அன்னையின் புனிதர் கபிரியேல்' என்ற பெயரை தமது மதப் பெயராக ஏற்றுக்கொண்டார். ஒரு வருடத்தின் பின்னர் அவர் "பாடுகளின் சபையின்" உறுதிமொழி ஏற்றுக்கொண்டார்.

இவர் "பாடுகளின் சபையின்" தமது மாணவப் பருவத்தில் தாம் ஒரு வெற்றிகரமான மாணவர் என்பதை நிரூபித்தார். துறவற வாழ்வில் இன்னல்களையும் தியாகங்களையும் மனமுவந்து ஏற்றார். பணியில் முன்மாதிரியாக விளங்க பல்வேறு முயற்சிகள் எடுத்தார். குழப்பகாலங்களிலும் போராட்ட சூழல்களிலும் கடவுளின் அன்பு மற்றும் பிறரன்பு எல்லாவித வேறுபாடுகளையும் களைந்துவிடும் என நிருபித்தார். கடுமையான துறவற வாழ்வில் பாதிப்படைந்தார். விரைவிலேயே இவர் எலும்புருக்கி நோயால் பாதிக்கப்பட்டார்.

சிலுவையில் அரையப்பட்ட இயேசுவின் படத்தையும் வியாகுல அன்னையின் படத்தையும் நெஞ்சில் வைத்து வானத்தை நோக்கி கண்களை உயர்த்தி "ஓ என் அன்னையே துரிதமாக வாரும்" என்று சொல்லியபடியே, ஃபெப்ரவரி 27,1862ம் நாள் தன்னுடைய கனவாகிய குருத்துவத்தை அடைய முடியாமல் உயிர்விட்டார்.

இவர் மாணவராக "பாடுகளின் சபையில்" பயிற்சியில் இருந்த காலத்தில் துறவு சபையின் தலைவராக இருந்த "அருட்தந்தை 'தூய மரியாளின் நார்பெர்ட்" (Father Norbert of Holy Mary) கூறுகையில், "மரண தருவாயில், அன்னை மரியாளை கபிரியேல் நேரில் கண்டார்" என்றார்.

ஆதாரம்: விக்கிபீடியா

Sainte du jour

(27 février)

✠ Saint Gabriel de Notre-Dame des Douleurs✠

Autres noms :
• Francesco Possenti
• Francis Possenti
• Gabriel de la Sainte Vierge
• Gabriel de la Mère Douloureuse
• Gabriel Possenti
• Gabriel Marie Possenti
• Gabriele dell'Addolorata

Né : 1 mars 1838
Assise, Italie

Décédé : 27 février 1862
Abruzzes,
L'Italie de la tuberculose

Canonisé :
13 mai 1920 par le pape Benoît XV

Mécénat :
• Action catholique
• Clercs
• Étudiants
• Les jeunes en général
• Abruzzes, Italie (proclamée le 1er juin 1964 par le Pape Paul VI)

Saint Gabriel de Notre-Dame des Douleurs CP (né Francesco Possenti le 1er mars 1838 - 27 février 1862) était un étudiant clérical italien passioniste.  Issu d'une famille professionnelle, il renonce aux ambitions d'une carrière laïque pour entrer dans la Congrégation passioniste.  Sa vie au monastère n'était pas extraordinaire, pourtant il suivait parfaitement la règle de la congrégation et était connu pour sa grande dévotion aux douleurs de la Vierge Marie.  Il est mort de la tuberculose à l'âge de 23 ans à Isola del Gran Sasso, dans la province de Teramo.  Il a été canonisé par le pape Benoît XV en 1920.

Francesco Possenti est né le 1er mars 1838 à Assise, en Italie, le onzième des treize enfants nés de sa mère, Agnès, et de son père, Sante.  La famille résidait alors dans la ville d'Assise où Sante travaillait pour le gouvernement local.  Possenti a été baptisé le jour de sa naissance dans les mêmes fonts baptismaux dans lesquels saint François d'Assise avait été baptisé.  Peu de temps après la naissance de François, Sante Possenti fut transféré à un poste à Montalta et de là à Spolète où, en 1841, il fut nommé conseiller juridique.  À Spolète, la famille a été frappée par un certain nombre de deuils : la mort d'une petite fille, Rosa, en décembre 1841 ;  d'Adele, sept ans, en janvier 1842;  et de la mère de François, Agnès, en 1842.

Enfant et jeune homme, Francis Possenti était très apprécié de ses pairs et avait une réputation de grande charité et de piété.  Il était également connu pour le grand soin qu'il portait à son apparence et passait des heures à se préparer pour les fêtes.  François pouvait être un enfant difficile et était sujet à des accès de colère.  Francis était profondément impliqué dans la scène sociale de Spolète et s'est rapidement mérité le surnom de "le danseur".  C'était un homme à femmes et avait plusieurs relations amoureuses et la nuit où il est parti pour le monastère, il y avait encore des espoirs qu'il pourrait se fiancer avec une fille locale.  Il fut éduqué d'abord par les Frères chrétiens puis par les Jésuites au collège de la ville et y excella, notamment en latin.  En 1851, François tomba désespérément malade et promit d'entrer dans la vie religieuse s'il se rétablissait.  Une fois rétabli, sa promesse fut vite oubliée.  La même chose s'est produite lorsqu'il a échappé de peu à une balle perdue lors d'une partie de chasse avec des amis.  Son frère Paul était mort en 1848 et son frère Lawrence se suicida en 1853. En 1853, François tomba de nouveau malade, cette fois affligé d'un abcès de la gorge.  Il a attribué sa guérison à Andrew Bobola, SJ, récemment béatifié.  Une fois de plus, il avait promis d'entrer dans la vie religieuse après sa guérison et cette fois, il a effectivement mis le processus en branle.  Il a demandé à rejoindre les jésuites, mais pour une raison inconnue, il n'a jamais procédé.  La tragédie a de nouveau frappé lorsque sa sœur, Mary Louisa, qui s'était occupée de François après la mort de leur mère, est décédée du choléra.

Après la fin de l'épidémie de choléra qui a tué la sœur de Gabriel, le clergé et les autorités civiles de Spolète ont organisé une procession de l'ancienne icône de la Vierge Marie dans la cathédrale de Spolète.  François a assisté à la procession et au passage de l'image, il a senti une voix intérieure lui demander pourquoi il restait dans le monde.  Cet événement a été la force galvanisante derrière les premiers pas sérieux dans la vocation religieuse de François.  Après la procession, il demanda l'avis d'un prêtre et résolut d'entrer dans la Congrégation passioniste.  Comme il n'y avait pas de maison passioniste près de Spolète, il est fort probable que le choix de François était basé sur une dévotion personnelle à la Passion du Christ.  Son père a refusé de lui donner la permission de partir pour les passionistes et a enrôlé plusieurs parents pour dissuader François de son cours.  Leurs tentatives échouèrent et bientôt son père fut convaincu que les intentions de François étaient sincères et non capricieuses.

Accompagné de son frère Aloysius, frère dominicain, François partit pour le noviciat des Passionnistes à Morrovalle.  Au cours de leur voyage, ils ont rendu visite à plusieurs parents qui avaient été enrôlés par Sante pour encourager François à retourner à Spolète, mais cela n'a servi à rien.  Il arrive au noviciat le 19 septembre 1856.

Deux jours plus tard, il reçoit l'habit des Passionnistes et le nom de "Gabriel de Notre-Dame des Douleurs".  L'année suivante, Gabriel prononce ses vœux.  Pendant ce temps, et même jusqu'à sa mort, la vie spirituelle de Gabriel était sous la garde de son directeur, le Père Norbert de Sainte-Marie.


En juin 1858, Gabriel et les autres étudiants s'installent à Pietvetorina pour poursuivre leurs études.  Les troubles locaux signifiaient qu'ils ne resteraient qu'un an et, en juillet 1859, le groupe s'installa au monastère d'Isola del Gran Sasso dans la province de Teramo.

Gabriel s'est avéré un excellent étudiant et son excellence dans la vie académique n'a été surpassée que par les grands progrès qu'il faisait dans sa vie spirituelle.  Au même moment, Gabriel a commencé à manifester les premiers symptômes de la tuberculose.  La nouvelle n'inquiéta pas Gabriel, qui était, en fait, joyeux ;  il avait prié pour une mort lente afin de pouvoir se préparer spirituellement.  Tout au long de sa maladie, il est resté joyeux et a maintenu toutes ses pratiques habituelles.  Il était une grande source d'édification et d'inspiration pour ses camarades, qui cherchaient à passer du temps avec lui sur son lit de mort.  Gabriel s'était révélé un religieux exemplaire et un parfait adepte de la règle passioniste, étant particulièrement dévoué à la Vierge Marie.

Sur son lit de mort, il a ordonné que ses écrits spirituels soient brûlés car il craignait qu'ils ne le tentent à l'orgueil.  Seules ses lettres survivent, aux côtés de ses «résolutions» qui retracent les progrès spirituels qu'il a réalisés au cours de ses quelques années en tant que passioniste.

Avant de pouvoir être ordonné prêtre, Gabriel mourut dans la retraite d'Isola del Gran Sasso aux premières heures du 27 février 1862, en présence de la communauté, tenant près d'une image de Notre-Dame des Douleurs et souriant paisiblement.  Ceux qui étaient avec Gabriel quand il est mort ont rapporté qu'au moment de la mort, il s'est assis dans son lit et son visage est devenu radieux alors qu'il tendait la main vers une silhouette autrement invisible qui entrait dans la pièce.  C'était l'opinion du Père Norbert que saint Gabriel avait vu la Vierge Marie au moment même de sa mort.


Gabriel a été enterré le jour de sa mort.  Son compagnon de noviciat, Bernard Marie de Jésus s'écrie :

Les larmes me montent aux yeux et je suis rempli de honte d'avoir été si loin des vertus qu'il a atteintes en si peu de temps.

Immédiatement après, le Père Norbert a écrit une biographie de sa vie.  En 1866, quatre ans après la mort de Gabriel, les passionistes furent contraints d'abandonner le monastère d'Isola del Gran Sasso, et l'église où Gabriel était enterré resta déserte pendant 30 ans.  Depuis sa mort, la renommée de la sainteté de Gabriel s'était répandue dans la région, ainsi que parmi les passionistes.  En 1891, la Congrégation décida d'ouvrir officiellement une procédure de canonisation de Gabriel et, un an plus tard, un comité se rendit sur sa tombe pour examiner sa dépouille.  À l'arrivée du comité à Isola del Gran Sasso, les habitants ont encerclé l'église, déterminés à ne pas faire enlever le corps de Gabriel.  Deux ans plus tard, le passioniste est revenu pour reprendre sa vie à Isola del Gran Sasso près de la ville de Teramo.

Les deux miracles présentés pour la béatification de Gabriel étaient les guérisons inexplicables de Maria Mazzarella de la tuberculose pulmonaire et de la périoste, et la guérison instantanée de Dominic Tiber d'une hernie inopérable.  Gabriel a été béatifié par le pape Pie X le 31 mai 1908. Étaient présents à la cérémonie son frère Michel, son compagnon le frère Sylvestre et son directeur, le père Norbert.  Le déclenchement de la Première Guerre mondiale retarda un moment la canonisation de Gabriel, mais le 13 mai 1920, il fut élevé aux autels par le pape Benoît XV.

Lors de la canonisation de saint Gabriel, le pape Benoît XV l'a déclaré saint patron de la jeunesse catholique, des étudiants et de ceux qui se préparent à la prêtrise.  En 1959, le pape Jean XXIII le nomma patron de la région des Abruzzes, où il passa les deux dernières années de sa vie.

Des millions de pèlerins visitent chaque année le sanctuaire de Saint-Gabriel à Isola del Gran Sasso d'Italia près de Teramo pour voir le lieu de sépulture du saint et la maison monastique dans laquelle il a vécu ses dernières années.  Le sanctuaire de Saint Gabriel à Isola, est particulièrement populaire.  Il y a une tradition en cours chaque mois de mars, lorsque des milliers d'élèves du secondaire des Abruzzes et des Marches en Italie visitent sa tombe 100 jours avant le jour prévu de leur remise des diplômes et le prient afin d'obtenir de bons scores lors de leur finale.  Tous les deux ans, de mi-juillet à début octobre, la fondation italienne Staurós ONLUS accueille au Sanctuaire de Saint Gabriel une célèbre exposition d'arts religieux contemporains.  Avec une moyenne de 2 millions de visiteurs par an, c'est l'un des 15 sanctuaires les plus visités au monde.

Le culte de saint Gabriel est particulièrement populaire parmi la jeunesse italienne ;  Les migrants italiens ont répandu le culte dans des régions telles que les États-Unis, l'Amérique centrale et l'Amérique du Sud.  La Congrégation passioniste répand également la dévotion au saint partout où ils ont des monastères.  De nombreux miracles ont été attribués à l'intercession du saint;  Sainte Gemma Galgani soutenait que c'était saint Gabriel qui l'avait guérie d'une maladie dangereuse et l'avait conduite à une vocation passioniste.


Source : Wikipédia