Saint of the Day 13/March

Saint of the Day

(March 13)

✠ St. Leander of Seville✠

Born: 534 AD, 
Cartagena, Spain

Died: 600 AD, 
Seville, Spain

Nationality: Spanish

Feast: 13 March (Catholic Church, Eastern Orthodox Church) and 27 February (Eastern Orthodox Church)

Siblings: Saint Florentina, Isidore of Seville

Saint Leander of Seville (Spanish: San Leandro de Sevilla) (Cartagena, c. 534–Seville, 13 March 600 or 601), was the Catholic Bishop of Seville. He was instrumental in effecting the conversion of the Visigothic kings Hermenegild and Reccared to Catholicism. His brother (and successor as bishop) was the encyclopedist St. Isidore of Seville.

Leander and Isidore and their siblings (all sainted) belonged to an elite family of Hispano-Roman stock of Carthago Nova. Their father Severianus is claimed to be according to their hagiographers a dux or governor of Cartagena, though this seems more of a fanciful interpretation since Isidore simply states that he was a citizen. The family moved to Seville around 554. The children's subsequent public careers reflect their distinguished origin: Leander and Isidore both became bishops of Seville, and their sister Saint Florentina was an abbess who directed forty convents and one thousand nuns. Even the third brother, Fulgentius, appointed Bishop of Écija at the first triumph of Catholicism over Arianism, but of whom little is known, has been canonised as a saint. The family as a matter of course were staunch Catholics, as were the great majority of the Romanized population, from top to bottom; only the Visigothic nobles and the kings were Arians. It should be stated that there was less Visigothic persecution of Catholics than legend and hagiography have painted. From a modern standpoint, the dangers of Catholic Christianity were more political. The Catholic hierarchy were in collusion with the representatives of the Byzantine emperor, who had maintained a considerable territory in the far south of Hispania ever since his predecessor had been invited to the peninsula by the former Visigothic king several decades before. In the north, Liuvigild struggled to maintain his possessions on the far side of the Pyrenees, where his Merovingian cousins and brothers-in-laws cast envious eyes on them.


Illumination in a 12th-century manuscript of a letter of Saint Gregory's to St. Leander (Bibl. Municipale, MS 2, Dijon)

Leander, enjoying an elite position in the secure surroundings of tolerated Catholic culture in Seville, became at first a Benedictine monk, and then in 579 he was appointed bishop of Seville. In the meantime he founded a celebrated school, which soon became a center of Catholic learning. As Bishop he had access to the Catholic Merovingian princess Ingunthis, who had come as a bride for the kingdom's heir, and he worked tirelessly with her to convert her husband St. Hermenegild, the eldest son of Liuvigild, an act of court intrigue that cannot honestly be divorced from a political context. Leander defended the new convert even when he went to war with his father "against his father's cruel reprisals," the Catholic Encyclopedia puts it. "In endeavoring to save his country from Arianism, Leander showed himself an Orthodox Christian and a far-sighted patriot."

Exiled by Liuvigild, as his biographies express it, he withdrew to Byzantium — perhaps quite hastily — when the rebellion failed, from 579 to 582. It is possible, but not proven, that he sought to rouse the Byzantine Emperor Tiberius II Constantine to take up arms against the Arian king; but in any case the attempt was without result. He profited, however, by his stay at Byzantium to compose works against Arianism, and there became acquainted with the future Pope Gregory the Great, at that time legate of Pope Pelagius II at the Byzantine court. A close friendship thenceforth united the two men, and some of their correspondence survives. In 585 Liuvigild put to death his intransigent son Hermenegild, who is a martyr and saint of the Catholic Church. Liuvigild himself died in 589. It is not known exactly when Leander returned from exile, but he had a share in the conversion of Reccared the heir of Liuvigild, and retained an influence over him.

Catholic sources aver that it is not known exactly when Leander returned from exile, but it is extremely unlikely that it was during the old king's lifetime. After the death of Liuvigild, Leander swiftly returned to Hispania to convoke within the very year (589) the Third Council of Toledo, where Visigothic Hispania abjured Arianism, and Leander delivered the triumphant closing sermon, which his brother Isidore entitled Homilia de triumpho ecclesiae ob conversionem Gothorum a homily upon the triumph of the Church and the conversion of the Goths. On his return from this council, Leander convened a synod in his metropolitan city of Seville (Conc. Hisp., I), and never afterwards ceased his efforts to consolidate the work of extirpating the remains of Arianism, in which his brother and successor St. Isidore was to follow him. Leander received the pallium in August, 599.

Only two works remain of this writer: De institutione virginum et contemptu mundi, a monastic rule composed for his sister, and Homilia de triumpho ecclesiæ ob conversionem Gothorum (P.L, LXXII). St. Isidore wrote of his brother: "This man of suave eloquence and eminent talent shone as brightly by his virtues as by his doctrine. By his faith and zeal the Gothic people have been converted from Arianism to the Catholic faith" (De script. eccles., xxviii).


The city of San Leandro in the US state of California is named after St. Leander.


Source : Wikipedia

இன்றைய புனிதர்

(மார்ச் 13)

 ✠ புனிதர் லியாண்டர் ✠
(St. Leander of Seville)

ஆயர் : (Bishop)

பிறப்பு : கி,பி, 534
கார்டகெனா, ஸ்பெயின்
(Cartagena, (in modern Spain)

இறப்பு : மார்ச் 13, 600
செவில், ஸ்பெயின்
(Seville, Spain)

ஏற்கும் சமயம் :
ரோமன் கத்தோலிக்க திருச்சபை
(Roman Catholic Church)
கிழக்கு மரபுவழி திருச்சபை
(Eastern Orthodox Church)

புனிதர் லியாண்டர், "செவில்" நகரின் கத்தோலிக்க ஆயரும் (Catholic Bishop of Seville) தற்போதைய ஸ்பெயின் மற்றும் போர்ச்சுகல் நாடுகளை ஒன்றிணைத்த அப்போதைய "ஐபீரிய தீபகற்பத்தின்" (Iberian Peninsula) மன்னர்களை கத்தோலிக்க திருச்சபைக்கு மனம் மாற தூண்டுகோலாய் இருந்தவரும் ஆவார்.
("ஐபீரிய தீபகற்பம்" - "Iberian Peninsula" ஐரோப்பாவின் தென்மேற்கு கோடியில் அமைந்துள்ள வளைகுடாவாகும்)

இவர், புனிதர் இஸிதோரி'ன் (St. Isidore of Seville) சகோதரர் ஆவார். இவரது சகோதரர்கள் அவைவருமே புனிதர்கள் ஆவர். இவர்கள் உயரடுக்கு "ஹிஸ்பானோ-ரோமன்" (Hispano-Roman) குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் ஆவர். இவர்களது தந்தை "செவரியனஸ்" (Severianus) "கார்ட்டஜெனாவின்" ஆளுநர் (Governor of Cartagena) ஆவார். சுமார் கி.பி. 554ல் செவில் (Seville) நகருக்கு குடிபெயர்ந்தனர். புனிதர்கள் லியாண்டர் மற்றும் இசிதோர் இருவரும் செவில் நகரின் ஆயர்களாவர். இவர்களது சகோதரியான புனிதர் ஃப்ளோரின்டினா" (Saint Florentina) ஒரு மடாதிபதியும், சுமார் நாற்பதுக்கு மேற்பட்ட பள்ளிகளை நிறுவியவருமாவார். சுமார் ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட பெண் துறவியர்கள் இவரது மடத்தில் இருந்தனர். மூன்றாவது சகோதரரான "புனிதர் ஃபுல்ஜென்ஷியஸ்" (St. Fulgentius of Cartagena) "எஸிஜா" மறைமாவட்ட ஆயர் (Bishop of Écija) ஆவார்.

புனிதர் லியாண்டர், கிறிஸ்துவை கடவுள் என்பதை நம்பாமல் மறுத்துவந்த ஆரியனிச நாத்திகவாதிகளுக்கு எதிராக (heresy of Arianism) மக்களை மனம் திருப்புவதில் பெரும் வெற்றி கண்டவர் ஆவார். இவரது மரணம் சம்பவித்த காலத்தில், அரசியல் மற்றும் மத எழுச்சி கொண்டிருந்த ஸ்பெயின் நாட்டில் கிறிஸ்தவ சமயம் வளமையடைய பெரிதும் உதவினார்.

தமது இளமையில் துறவறம் புகுந்த லியாண்டர், மூன்று வருடங்களை கல்வியிலும் செபத்திலும் செலவிட்டார். அந்த சாந்தமான காலத்தின் பின்னர் அவர் ஆயராக திருநிலைப்படுத்தப்பட்டார். பின்வந்த அவரது வாழ்நாள் முழுவதும் நாத்திகத்திற்கு எதிராக விடாமுயற்சியுடன் போராடிப் பணியாற்றினார். கிறிஸ்தவத்திற்கெதிரான அரசன் கி.பி. 586ம் ஆண்டு, மரணமடைந்ததும் லியாண்டரின் கனவுகள் நனவாக காரணமாயின. அதன்பின்னர் முடிசூடிய அரசனும், லியாண்டரும் கிறிஸ்தவ மரபுகளை மீட்கவும் அறநெறி உணர்வுகளை புதுப்பிக்கவும் கைகோர்த்து பணியாற்றினார். ஆரியனிச ஆயர்கள் பலர் தமது விசுவாசத்தினை மாற்றிக்கொள்ள இணங்கவைப்பதில் லியாண்டர் பெரும் வெற்றி கண்டார்.

கி.பி. சுமார் 600ம் ஆண்டு, மரணமடைந்த லியாண்டர், ஸ்பெயின் நாட்டில் திருச்சபையின் மறைவல்லுனராக போற்றப்படுகின்றார்.


ஆதாரம்: விக்கிபீடியா

Sainte du jour

(13 mars)

✠ Saint Léandre de Séville✠

Né : 534 après JC,
Carthagène, Espagne

Décédé : 600 après JC,
Séville, Espagne

Nationalité : Espagnol

Fête : 13 mars (Église catholique, Église orthodoxe orientale) et 27 février (Église orthodoxe orientale)

Frères et sœurs : Sainte Florentine, Isidore de Séville

Saint Léandre de Séville ( espagnol : San Leandro de Sevilla ) ( Carthagène , vers 534 - Séville , 13 mars 600 ou 601 ), était l' évêque catholique de Séville .  Il a joué un rôle déterminant dans la conversion des rois wisigoths Hermenegild et Reccared au catholicisme.  Son frère (et successeur comme évêque) était l'encyclopédiste saint Isidore de Séville.


Léandre et Isidore et leurs frères et sœurs (tous saints) appartenaient à une famille d'élite de souche hispano-romaine de Carthago Nova.  Leur père Severianus serait, selon leurs hagiographes, un dux ou gouverneur de Carthagène, bien que cela semble plus une interprétation fantaisiste puisqu'Isidore déclare simplement qu'il était citoyen.  La famille s'installe à Séville vers 554. Les carrières publiques ultérieures des enfants reflètent leur origine distinguée : Léandre et Isidore sont tous deux devenus évêques de Séville, et leur sœur Sainte Florentine était une abbesse qui a dirigé quarante couvents et mille religieuses.  Même le troisième frère, Fulgentius, nommé évêque d'Écija lors du premier triomphe du catholicisme sur l'arianisme, mais dont on sait peu de choses, a été canonisé comme saint.  La famille était bien sûr de fervents catholiques, tout comme la grande majorité de la population romanisée, de haut en bas;  seuls les nobles wisigoths et les rois étaient ariens.  Il faut dire qu'il y a eu moins de persécution des catholiques par les Wisigoths que la légende et l'hagiographie ne l'ont peint.  D'un point de vue moderne, les dangers du christianisme catholique étaient plus politiques.  La hiérarchie catholique était de connivence avec les représentants de l'empereur byzantin, qui avait maintenu un territoire considérable dans l'extrême sud de l'Hispanie depuis que son prédécesseur avait été invité dans la péninsule par l'ancien roi wisigoth plusieurs décennies auparavant.  Au nord, Liuvigild peine à maintenir ses possessions de l'autre côté des Pyrénées, où ses cousins ​​et beaux-frères mérovingiens jettent sur eux des regards envieux.


Enluminure dans un manuscrit du XIIe siècle d'une lettre de saint Grégoire à saint Léandre (Bibl. Municipale, MS 2, Dijon)

Léandre, jouissant d'une position d'élite dans le cadre sécurisé de la culture catholique tolérée à Séville, devint d'abord moine bénédictin, puis en 579, il fut nommé évêque de Séville.  Entre-temps, il fonda une école célèbre, qui devint bientôt un centre d'apprentissage catholique.  En tant qu'évêque, il avait accès à la princesse mérovingienne catholique Ingunthis, qui était venue en tant qu'épouse de l'héritier du royaume, et il travailla sans relâche avec elle pour convertir son mari St. Hermenegild, le fils aîné de Liuvigild, un acte d'intrigue de cour qui ne peut pas  honnêtement être séparé d'un contexte politique.  Léandre a défendu le nouveau converti même lorsqu'il est entré en guerre avec son père "contre les représailles cruelles de son père", selon l'Encyclopédie catholique.  "En s'efforçant de sauver son pays de l'arianisme, Léandre s'est montré un chrétien orthodoxe et un patriote prévoyant."


Exilé par Liuvigild, comme l'expriment ses biographies, il se retira à Byzance - peut-être assez hâtivement - lorsque la rébellion échoua, de 579 à 582. Il est possible, mais non prouvé, qu'il ait cherché à inciter l'empereur byzantin Tibère II Constantin à prendre  prendre les armes contre le roi arien;  mais en tout cas la tentative était sans résultat.  Il profita cependant de son séjour à Byzance pour composer des ouvrages contre l'arianisme, et y fit la connaissance du futur pape Grégoire le Grand, alors légat du pape Pélage II à la cour byzantine.  Une étroite amitié unit désormais les deux hommes, et une partie de leur correspondance nous est parvenue.  En 585, Liuvigild mit à mort son fils intransigeant Hermenegild, martyr et saint de l'Église catholique.  Liuvigild lui-même mourut en 589. On ne sait pas exactement quand Léandre revint d'exil, mais il participa à la conversion de Reccared, l'héritier de Liuvigild, et conserva une influence sur lui.

Des sources catholiques affirment qu'on ne sait pas exactement quand Léandre est revenu d'exil, mais il est extrêmement peu probable que ce soit du vivant de l'ancien roi.  Après la mort de Liuvigild, Léandre retourna rapidement en Hispanie pour convoquer dans l'année même (589) le troisième concile de Tolède, où l'Hispanie wisigothique abjura l'arianisme, et Léandre prononça le sermon de clôture triomphal, que son frère Isidore intitulé Homilia de triumpho ecclesiae ob  conversionem Gothorum une homélie sur le triomphe de l'Église et la conversion des Goths.  À son retour de ce concile, Léandre convoqua un synode dans sa ville métropolitaine de Séville (Conc. Hisp., I), et ne cessa jamais par la suite ses efforts pour consolider le travail d'extirper les restes de l'arianisme, dans lequel son frère et successeur St  Isidore devait le suivre.  Léandre a reçu le pallium en août 599.


Il ne reste que deux ouvrages de cet écrivain : De institutione virginum et contemptu mundi, une règle monastique composée pour sa sœur, et Homilia de triumpho ecclesiæ ob conversionem Gothorum (P.L, LXXII).  Saint Isidore écrit de son frère : "Cet homme d'une éloquence suave et d'un talent éminent brillait autant par ses vertus que par sa doctrine. Par sa foi et son zèle, le peuple gothique a été converti de l'arianisme à la foi catholique" (De script.  eccles., xxviii).

La ville de San Leandro, dans l'État américain de Californie, porte le nom de Saint-Léandre.


Source : Wikipédia