Saint of the Day 14/May

Saint of the Day

(May 14)

✠ St. Mary Domenica Mazzarello✠

Born: May 9, 1837, 
Mornese, Italy

Died: May 14, 1881, 
Mornese, Italy

Canonized: June 24, 1951, St. Peter's Basilica, Vatican City by Pope Pius XII

Major shrine: Basilica of Our Lady Help of Christians, Turin, Italy

Parents: Maddalena Calcagno, Giuseppe Mazzarello

St Mary Domenica Mazzarello was born in Mornese, Alessandria, Italy on May 9, 1837 to hardworking parents. Her family was not of abundant means, so each day brought with it long days in the vineyards, carefully tending to the delicate vines in the glaring sun.


Mary Mazzarello was know for her cheerful spirit and willingness to help others, even at a cost to herself. She was not without a temper, though! Her quick wit could often turn sour when vexed, and controlling her temper was something, like Don Bosco, she would have to work at all of her life.

When she was fifteen she the Association of the Daughters of Mary Immaculate, run by her parish priest, Father Pestarino; it was a precursor to the founding of the Salesian Sisters.

The Daughters were known for their charitable works and Mary soon set herself apart for her sound judgment, dedication, joy, and love of the young. Wherever she want the village children were drawn to her like a magnet, eager to hear her jokes and stories, or to ask her a multitude of questions.

When she was 23 a typhoid epidemic hit Morenese and villagers started rapidly dying. Soon her uncle and aunt were taken ill and Mary, typical of her generous nature, volunteered to care for them and their many children.

After a week under her loving care they were healed, but when she returned home Mary became ill with the very sickness that she healed and was brought to the brink of death. She received the last rites of the Church and recovered, but the illness left her weak. The strength which had formerly sustained her in the fields was no more. Mary was now thin and frail; a shell of her formerly robust self.


Her practicality leads her to find other means to sustain herself, so she took an apprenticeship with the town seamstress and worked diligently at the craft. Like Don Bosco, the skills which she learned in her youth she was later able to pass onto those who would come after her. Unbeknownst to Mary, God setting the groundwork for the foundation of a new religious community with her as its co-foundress.


After she recovered from her illness, in the month of October, Mary was walking in her village and was suddenly astounded to see before her a large building with a courtyard and many girls playing and laughing. A voice, immeasurably majestic and kind said to her, “I entrust them to you.”

At the same time St John Bosco had a similar experience where he was shown a group of girls abandoned in a courtyard. The same voice said to him, “These are my daughters; take care of them.”

The Holy Spirit was preparing St Mary Mazzarello and St John Bosco’s hearts to act upon their inspiration to found a society to care for young girls, just as the Salesian priest and brothers cared for young boys.

Fifteen young women now comprised the Daughters of Mary Immaculate. Fr Pestarino had busied himself with training them in the spiritual life and managed to secure a place for some of them to live in community, thus was the beginning of religious life in Mornese.

The Daughters took in a few young girls and housed them, schooling them in the faith and handing down to them their knowledge of dress making. Their work was in high demand because of the great attention which Mary paid to detail, insisting that nothing be done half heartedly, and she was always perfectly just, returning all of the unused materials to their customers.


Life was difficult and full of sacrifices; they would often have to beg for food and scrounge for wood and sticks for the fire. They were cold in the winter, and often hungry, yet they all accepted it with a cheerful spirit, sharing what they could with the young girls who would come to them for aid.

Don Bosco was told of the Daughters by Fr Pestarino, who himself was training as a Salesian under the saint. Considering his vision of the young girls, Don Bosco felt an interior impulse to meet with them. He went to Mornese with his boy band under the guise of raising funds for his Oratory, but his true intention was to investigate the possibility of founding a female counterpart of the Salesian Sisters from the Daughters of Mary Immaculate.

In 1867, after meeting with them and receiving the Daughter’s enthusiastic response to his proposal, Don Bosco drew up their first rule of life. A source of the community’s good spirit, sense of humor, optimism and charity, Mary Mazzarello was a natural choice as the first superior, although she did all that she could to not accept the title. Eventually obedience won out and she was the first Mother of the young community at age thirty, albeit in an informal sense.

After much formation, struggles, the well-intentioned but misdirected advice of others, and difficulties with the townspeople (whose school for boys which they had raised money for and built was turned over to the Daughters for their work by Don Bosco), the day of their profession arrived. The fifteen young women, lead by Mary Mazzarello, knelt on the cold floor of the chapel of the new school and professed their vows as religious women in the presence of the Bishop of Acqui, their spiritual father Don Bosco, and Fr Pestarino, their immutable guide. July 31, 1872 was the birthday of the new religious family.


At age thirty-five, donned in a habit which she herself had designed, she was now Sister Mary Mazzarello. She and the fourteen other newly professed brides of Christ that were the founding community beamed with joy, and a sense of relief that their sentiment that God had called them into his vineyard was correct. Don Bosco looked on his new daughters as a happy father; indeed the mutual visions of the founders had come to pass.

The Daughters of Mary Help of Christians were officially founded.
Mary was asked by Don Bosco to temporarily fulfill the role of superior until he could call together a council of the sisters to for an election. At first she did not want the role, feeling that she was too ignorant and poorly educated to guide a newly founded religious congregation, but she yielded to Don Bosco’s pleas (and few people found it easy to resist him). For two years she was the “temporary” superior until the election took place in which she was permanently elected, much to her chagrin. “So the last shall be first and the first shall be last.” (Matthew 20:16)

As the feminine branch of the Salesian religious family, the Daughters of Mary Help of Christians sought to do for girls what the priests and brothers were doing in Turin for boys. They brought to their ministry the particular feminine genius which lends itself so well to nurturing, teaching, and encouraging the young along the way of salvation and personal growth; they became well-loved by the townsfolk.

After being elected Mother General of the Salesian Sisters, Mary Mazzarello felt that it was important that she and the other sisters have a good understanding of how to read and write; it was a skill which many of them had never had the opportunity to acquire. Mother Mazzarello would sit along side all of the other Sisters and learn with them – an example of humility and dedication, as well as an encouragement to the others in their struggles.

Her dedication to her sisters was not limited to their intellectual development alone. In every way she was an attentive mother, which is why to this day she is still fondly called “Mother Mazzarello”. When several of the sisters were headed to the South American missions, she accompanied them to their port of call in Genoa, Italy, and then took a boat to France so that she could visit the sisters there.


In Marseilles their ship broke down and had to be repaired. All of the passengers were forced to disembark while it was dry docked. Although the Sisters had been told that lodging had been prepared for them, there was a mix-up and they were left without beds to sleep on.

Mother Mazzarello was not one to let events such as that discourage her; eminently practical, she took the sheets that they brought with them stuffed them with straw, and made makeshift beds for all of them.

After a miserable night of sleep they all awoke, but Mother Mazzarello could not get up. A fever was ravaging her body and she was in terrible pain. The next morning, more out of a concern for worrying her already exhausted companions, she was able to get up, see the missionaries off, and then journey with her remaining Sisters to their house and orphanage in St. Cyr.

Once in St. Cyr she collapsed and was in bed for forty days; the diagnosis was pleurisy. Although she felt very ill, Mother Mazzarello did all that she could to be cheerful and alleviate the worry of her Sisters. Eventually she returned to Italy, even though the doctor advised against it. She said that she wanted to die in her own community.

She made her return journey in stages, as she did not want to push herself too much; she was painfully aware of her delicate condtion. Fortunately on one of her stops Don Bosco was near and they were able to meet for the last time.

As soon as Mother Mazzarello saw Don Bosco she smiled even more than she normally did; when she asked Don Bosco if she was going to die and he replied in the affirmative, her smile did not cease – here was a strong woman’s whose greatest consolation came from knowing that she was doing the Lord’s will.

Mother Mazzarello knew that after her death there would be another sister to replace her and that God would carry on the great Salesian work, as it was the work of Mary, the Help of Christians. As her daughter she had nothing to fear.

In early April Mary returned to Mornese. Her native air strengthened her and since she felt stronger she insisted on keeping the community schedule and doing her usual work. Unfortunately it was too much for her and she relapsed.

Near the end of April it seemed that death was coming for her and ever the caring and concerned mother, she was able to force out a few painful words, “I am afraid jealousies will crop up among you after my death, envy of a younger Sister who may be placed as Superior. Remember that Our Lady is Superior of this Congregation. Always obey the one who receives the task of leading. And, secondly, always help each other, but let your spiritual guidance be in the hands of the one appointed for that purpose.”


Regarding those who would enter the religious life she said, “The Sisters must not leave the world only to build up a new one of their own in the Congregation! And then they say they desire Christ! Dear Lord, if they only knew You as I know You now!”

Finally, in the pre-dawn hours of May 14th, 1881, Mother Mazzarello began her death agony. It was a terrible thing to witness, but ever resolute to praise God for all that he sent her, she began to force out a weak, yet sincere hymn to the Blessed Mother. It exhausted her and she fell into a deep sleep.

After receiving the last rites she turned her attention to those around her and weakly whispered, “Good-bye. I am going now. I will see you in heaven.” Shortly after she died at the age of forty-four.

She was beatified on November 20, 1938 and canonized on June 24, 1951. A life of utter devotion to the will of God and love for others, Mary Mazzarello continues to serve as an example of dedication and holiness, a true mother in every way.

Source : Wikipedia

________

இன்றைய புனிதர்

(மே 14)

✠ புனிதர் மேரி டொமினிக்கா மஸ்ஸரெல்லோ ✠
(St. Mary Domenica Mazzarello)


"கிறிஸ்தவர்களின் சகாய அன்னையின் மகள்கள்" நிறுவனத்தின் இணை நிறுவனரும், "இத்தாலிய சலேசியன் அருட்சகோதரியர்" சபையின் நிறுவனரும்:

(Co-Founder of Institute of the Daughters of Mary Help of Christians, and Italian Founder of Salesian Sisters)


பிறப்பு: மே 9, 1837
மோர்னீஸ், அலெஸ்ஸாண்ட்ரியா, இத்தாலி
(Mornese, Alessandria, Italy)


இறப்பு: மே 14, 1881 (வயது 44)
நிஸ்ஸா மோன்ஃபெராடோ
(Nizza Monferrato)

முக்திபேறு பட்டம்: நவம்பர் 20, 1938

திருத்தந்தை ஒன்பதாம் பயஸ்
(Pope Pius XI)

புனிதர் பட்டம்: ஜூன் 24, 1951
திருத்தந்தை பன்னிரெண்டாம் பயஸ்
(Pope Pius XII)

முக்கிய திருத்தலம்: 

கிறிஸ்தவர்களின் சகாய அன்னை பேராலயம், டுரின், இத்தாலி
(Basilica of Our Lady Help of Christians, Turin, Italy)

நினைவுத் திருநாள்: மே 14

புனிதர் மேரி டொமினிக்கா மஸ்ஸரெல்லோ, "கிறிஸ்தவர்களின் சகாய அன்னையின் மகள்கள்" (Co - Founder of Institute of the Daughters of Mary Help of Christians) எனும் நிறுவனத்தின் இணை நிறுவனரும், "இத்தாலிய சலேசியன் அருட்சகோதரியர்" (Italian Founder of Salesian Sisters) சபையின் நிறுவனரும் ஆவார்.

அவர், வடக்கு இத்தாலியின் (Northern Italy), தற்போதைய "அலெஸாண்ட்ரியா மாகாணத்தில்" (Province of Alessandria) உள்ள "மோர்னீஸ்" (Mornese) எனும் ஊரிலுள்ள ஒரு திராட்சைத் தோட்டத்தில் பணிபுரிந்த ஒரு விவசாய குடும்பத்தில் பிறந்தார். இவர், தமது தந்தையான ஜோசப் (Joseph), மற்றும் தாயார் "மடலெனா கல்காக்னோ மஸ்ஸரெல்லி" (Maddalena Calcagno Mazzarelli) ஆகியோருக்கு பிறந்த பத்து குழந்தைகளில் மூத்த குழந்தை ஆவார். அவருடைய பெற்றோர், அவரை கடவுளின் ஆழமான உணர்வு, நேர்மையான மனசாட்சி, குறிப்பிடத்தக்க நடைமுறை உணர்வு மற்றும் ஆழ்ந்த முடிவெடுக்கும் திறன் கொண்ட பெண்ணாக என்று உருவாக்கினர்.

கி.பி. 1855ம் ஆண்டு, அவருடைய பங்குத்தந்தை "டொமினிகோ பெஸ்டரினோ" (Father Domenico Pestarino) என்பவரால்  நடத்தப்பட்ட "மேரி இம்மாக்குலேட் மகள்கள்" எனும் பக்திமார்க்க சங்கத்தில் (Association of the Daughters of Mary Immaculate) சேர்ந்தார்; இது சலேசியன் சகோதரியரின் (Salesian Sisters) சபைக்கு முன்னோடியாகும். கடவுள் பக்தியை மீண்டும் ஒவ்வொரு வீட்டுக்கும் கொண்டுவருவதையும், அடிக்கடி பரிசுத்த நற்கருணை ஆராதனைகளை நடத்துவதன்மூலம் திருச்சபை மற்றும் திருத்தந்தையின்மீது அன்பை ஊக்குவிப்பதும், கிறிஸ்துவை அவரது பாடுகளில் நேசிப்பதற்கும், அனைவரையும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அன்னை கன்னி மரியாளுக்கு மென்மையாக அர்ப்பணிப்பதற்கும் சிறந்த எடுத்துக்காட்டாக விளங்கும் சமூகமாக இது விளங்கியது.

கி.பி. 1860ம் ஆண்டில் மோர்னீஸ் நகரம் டைபாய்டு காய்ச்சலால் பாதிக்கப்பட்டது. மேரியின் ஒப்புரவாளரான டொமினிகோ பெஸ்டரினோ, காய்ச்சலால் மிகவும் நோய்வாய்ப்பட்ட உறவினர்களை கவனித்துக் கொள்ளுமாறு இவரை பரிந்துரைத்தார். தாமும் இந்நோயால் பாதிக்கப்படுவோம் என்று அறிந்திருந்தும், மேரி இதற்கு ஒப்புக்கொண்டார். தீவிரமாக நோய்வாய்ப்பட்ட அவர், குணமடைந்தார் எனினும், முன்பிருந்த தமது உடல் வலிமையை இழந்தார். முன்புபோல அவரால் தமது பெற்றோருடன் பண்ணை வேலைகளை செய்ய முடியவில்லை. பின்னர் ஒருநாள், அவர் ஒரு திருக்காட்சியைக் காணும் பேருபெற்றார். அதில், மிக உயர்ந்த ஒரு கட்டிடத்தையும், அங்கிருந்த ஒரு விளையாட்டுத்திடலைச் சுற்றி சிறுமியர் ஓடிக்கொண்டிருப்பதையும் கண்டார். "இவர்களை நான் உன்னிடம் ஒப்படைக்கிறேன்" என்றொரு அசரீரி ஒலித்தது.

பணிமனை:

இனி பண்ணை வயல்களில் வேலை செய்ய முடியாது என்ற நிலையில், தெய்வீக உத்வேகம் கொண்ட மேரி, ஆடை தயாரிக்கும் திறமையைக் கற்றுக்கொள்ள தீர்மானித்தார். தம்முடைய சிநேகிதியான பெட்ரோனிலா" (Petronilla) என்பவரையும் இப்பணிகளில் ஈடுபடுத்தி, ஊரிலுள்ள ஏழை சிறுமிகளுக்கு தையல் பணி மட்டுமல்லாது, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக கடவுளை எப்படி நேசிக்க வேண்டும் என்பதை அறிந்து கொள்ளவும் கற்பித்தார். அவர்கள் இருவரும் சேர்ந்து ஊரின் சிறுமிகளின் கல்விக்காக ஒரு தையல் பணிமனையைத் திறந்தனர்.

கி.பி. 1862ம் ஆண்டு, டான் பெஸ்டரினோ (Don Pestarino), புனிதர் ஜான் போஸ்கோவை (Saint John Bosco) சந்தித்தார். கைவிடப்பட்ட சிறுவர்களுக்காக டான் பாஸ்கோ செய்து கொண்டிருந்த வேலையால் ஈர்க்கப்பட்ட அவர், ஒரு சலேசியன் குரு ஆனார். மேரி இம்மாக்குலேட்டின் மகள்களைப் பற்றி தம்மிடம் பேசிய டான் பெஸ்டரினோ மூலம், டான் போஸ்கோ, மேரி மற்றும் பெட்ரோனிலா ஆகியோருக்கு ஒரு குறிப்பை எழுதி அனுப்பினார். இது அவர்களின் வாழ்க்கையையும் அவர்கள் செய்த காரியங்களையும் மாற்றியது: 

“நிச்சயமாக ஜெபியுங்கள், ஆனால் உங்களால் முடிந்தவரை - குறிப்பாக இளைஞர்களுக்கு நல்லது செய்யுங்கள்; பாவத்தைத் தடுக்க உங்களால் முடிந்த அனைத்தையும் செய்யுங்கள்!”

சிறிது காலம் கழித்து, ஒரு நிலையான குடும்பம் இல்லாமல் தவித்த இரண்டு சிறுமிகளுக்கு ஒரு நல்வாழ்வை நிறுவ, சூழ்நிலைகள் மேரி மற்றும் பெட்ரோனிலாவுக்கு வழிவகுத்தன. அவரும் பெட்ரோனிலாவும் மென்மையான தாய்மார்களைப் போல அவர்களை கவனித்துக்கொண்டார்கள். டான் பாஸ்கோவின் அறிவுரைகளை மனதில் கொண்டு, மேரி நகரத்தின் சிறுமிகளுக்காக தனது பணி அறையில் கொண்டாட்ட ஞாயிற்றுக்கிழமை கூட்டங்களை வகுத்தார். மே மாதத்தில், அன்னை கன்னி மரியாளை கவுரவிப்பதைத் தவிர, மேரி ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை “பண்டிகை சொற்பொழிவு” (இளைஞர் குழு) விளையாட்டு மற்றும் வேடிக்கை, மறைக்கல்வி, பிரார்த்தனை மற்றும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட நற்கருணை ஆராதனைகளை தொடங்கினார். சிறுமிகள் இந்த கூட்டங்களை மிகவும் ரசித்தனர். வாரம் முழுவதும் ஞாயிற்றுக்கிழமை தவிர வேறு ஒன்றும் இல்லை என்ற நிலைக்கு ஆளான சிறுமியர், மேலும் நல்ல நடத்தை மற்றும் பக்தியுள்ள பெண்களாக மாறினர்.

கி.பி. 1864ம் ஆண்டில் இலையுதிர்கால பயணத்தின்போது டான் பாஸ்கோ 100 சிறுவர்களுடன் டுரின் நகரிலிருந்து மோர்னீஸ் நகர் வந்தார். அந்நகரிலுள்ள, மற்றும் நகரத்தின் சுற்றியுள்ள பகுதிகளின் சிறுவர்களுக்காக ஒரு பள்ளியைத் திறக்க தந்தை பெஸ்டரினோ உருவாக்கிய திட்டத்திற்கு டான் பாஸ்கோ ஒப்புதலளித்தார். அந்த சந்தர்ப்பத்தில், மேரி டொமினிகா ஒரு புனிதரின் முன்னிலையில் தாம் இருப்பதை உணர்ந்தார்: "டான் பாஸ்கோ ஒரு புனிதர், நான் அதை உணர்கிறேன்" என்றார்.

கிறிஸ்தவர்களின் சகாய அன்னையின் மகள்களின் கல்வி நிறுவனம் (THE INSTITUTE OF THE DAUGHTERS OF MARY HELP OF CHRISTIANS):

டான் பாஸ்கோ சிறுவர்களுக்காக செய்யும் சேவை பணிகளை, சிறுமிகளுக்காகவும் செய்யவேண்டுமென்று, திருத்தந்தை ஒன்பதாம் பயஸ் (Pope Pius IX) ஊக்குவித்தார். பல ஆண்டுகளாக டான் போஸ்கோ தனது இதயத்தில் யோசித்துக்கொண்டிருந்த இப்பணியை, சிறுவர்களுக்கான தனது பணிக்கு இணையாக, பெண்களுக்கான ஒரு நிறுவனத்தை நிறுவுவதற்கான திட்டத்தை, தந்தை டான் பெஸ்டரினோவின் புத்திசாலித்தனமான ஒத்துழைப்புடன் நிறைவேற்றினார். வருங்கால நிறுவனத்தின் முதல் அடித்தளக் கற்களை நிறுவிய அவர்,  "மேரி இம்மாக்குலேட் மகள்கள்" பக்திமார்க்க சங்க (Association of the Daughters of Mary Immaculate) உறுப்பினர்களான பெண்களை அதற்காக தேர்வு செய்தார். அவர்கள் மோர்னீஸ் நகரில் புதிதாக கட்டப்பட்ட பள்ளியில் வசிப்பார்கள்.

கி.பி. 1872ம் ஆண்டு, ஆகஸ்ட் மாதம், 5ம் தேதியன்று, டான் பாஸ்கோ முன்னிலையில், முதல் பதினொரு இளம் பெண்கள் அருட்சகோதரியராக தங்கள் பிரமாணங்களை "அக்வி" (Bishop of Acqui) மறைமாவட்ட ஆயர் "கியூசெப் சியாந்திராவின்" (Giuseppe Sciandra) கைகளில் செய்தனர். "கிறிஸ்தவர்களின் சகாய அன்னையின் மகள்கள்" (THE DAUGHTERS OF MARY HELP OF CHRISTIANS) என்று அழைக்கப்படும் இந்த நிறுவனம், வேகமாக வளர்ந்தது. இந்நிறுவனத்தின் தலைவராக சகோதரி மேரி டொமினிக்கோ மஸ்ஸரெல்லோ, ஆன்மீக வாழ்க்கையின் திறமையான வடிவமைப்பாளராகவும், ஆசிரியராகவும் நிரூபித்தார். விவேகத்தின் பரிசு, ஒரு வலுவான கல்வித் திறன், அமைதியான மற்றும் உறுதியளிக்கும் உற்சாகம், மற்றும் இளம் பெண்களை ஊக்குவிப்பதில் தங்களை அர்ப்பணிக்கும் அர்ப்பணிப்பில் மற்ற இளம் பெண்களை ஈடுபடுத்தும் கலையும், அவர்கள் நல்ல கிறிஸ்தவர்களாகவும் குடும்பத்திலும், திருச்சபையிலும், சமூகத்திலும் நேர்மையான குடிமக்களாகவும் வாழவேண்டும் என்பதே அவருடைய நிலைப்பாடாகவும் குறிக்கோள்களாகவும் இருந்தன.

ஆதாரம்: விக்கிபீடியா


______

Saint du jour

(14 mai)

✠ St. Mary Domenica Mazzarello✠

Né: 9 mai 1837,
Mornese, Italie

Décédé: 14 mai 1881,
Mornese, Italie

Canonisé: 24 Juin 1951, la basilique Saint-Pierre, Cité du Vatican par le pape Pie XII

sanctuaire majeur: Basilique Notre-Dame Auxiliatrice, Turin, Italie

Parents: Maddalena Calcagno, Giuseppe Mazzarello

St Mary Mazzarello Domenica est né à Mornese, Alexandrie, Italie le 9 mai 1837 à hardworking parents.  Sa famille n'a pas de moyens abondants, de sorte que chaque jour a apporté avec elle de longues journées dans les vignes, tendant soigneusement aux vignes délicates du soleil éclatant.


Mary Mazzarello était connu pour son esprit de bonne humeur et la volonté d'aider les autres, même à un coût pour elle-même.  Elle ne fut pas sans humeur, bien!  Son esprit vif pourrait souvent tourner à l'aigre quand vexé, et le contrôle de son humeur était quelque chose, comme Don Bosco, elle aurait à travailler à toute sa vie.

Quand elle avait quinze ans, elle l'Association des Filles de Marie Immaculée, dirigée par son curé, le père Pestarino;  il a été un précurseur de la fondation des Sœurs Salésiennes.

Les filles étaient connus pour leurs œuvres de charité et Marie elle-même bientôt mis à part pour son bon jugement, le dévouement, la joie et l'amour des jeunes.  Partout où elle veut les enfants du village ont été attirés par elle comme un aimant, désireux d'entendre ses blagues et des histoires, ou lui poser une multitude de questions.

Quand elle avait 23 ans une épidémie de typhoïde a frappé Morenese et les villageois ont commencé à mourir rapidement.  Bientôt son oncle et sa tante ont été malade et Marie, typique de sa nature généreuse, se sont portés volontaires pour prendre soin d'eux et de leurs nombreux enfants.

Après une semaine sous son amour des soins qu'ils ont été guéris, mais quand elle est rentrée chez Marie est tombée malade avec la maladie très qu'elle a guéri et a été amené au bord de la mort.  Elle a reçu les derniers sacrements de l'Église et récupéré, mais la maladie l'a laissée faible.  La force qui l'avait autrefois soutenu dans les champs n'était plus.  Marie était maintenant mince et fragile;  une coquille d'elle-même autrefois robuste.


Ses pistes de sens pratique elle de trouver d'autres moyens pour se maintenir, donc elle a pris un apprentissage avec la couturière de la ville et a travaillé avec diligence au métier.  Comme Don Bosco, les compétences qu'elle a appris dans sa jeunesse, elle a pu ensuite passer sur ceux qui viendront après elle.  À l'insu de Marie, Dieu fixant les bases pour la fondation d'une nouvelle communauté religieuse avec elle comme cofondatrice.


Après avoir récupéré de sa maladie, au mois d'Octobre, Marie se promenait dans son village et a été soudainement étonné de voir devant elle un grand bâtiment avec une cour et beaucoup de filles jouer et rire.  Une voix, infiniment majestueux et genre lui dit: « Je les confie. »

En même temps, saint Jean Bosco avait une expérience similaire où il a été montré un groupe de filles abandonnées dans une cour.  La même voix lui dit: « Ce sont mes filles;  prends soin d'eux."

Le Saint-Esprit se préparait Sainte-Marie Mazzarello et le cœur de saint Jean Bosco pour agir sur leur inspiration pour fonder une société aux soins pour les jeunes filles, tout comme le prêtre salésien et frères soignés pour les jeunes garçons.

Quinze jeunes femmes aujourd'hui comprenait les Filles de Marie Immaculée.  Fr Pestarino avait lui-même avec leur formation occupa dans le

vie spirituelle et a réussi à obtenir une place pour certains d'entre eux à vivre en communauté, était donc le début de la vie religieuse à Mornese.

Les filles ont en quelques jeunes filles et les logés, les scolarité dans la foi et la remise à eux leurs connaissances de la couture.  Leur travail était en forte demande en raison de la grande attention que Marie portée aux détails, insistant sur le fait que rien ne soit fait sans enthousiasme, et elle était toujours parfaitement juste, retourner tous les matériaux non utilisés à leurs clients.


La vie était difficile et plein de sacrifices;  ils auraient souvent mendier de la nourriture et scrounge pour le bois et des bâtons pour le feu.  Ils étaient il froid en hiver, et souvent faim, mais ils ont tous accepté avec un esprit de bonne humeur, le partage de ce qu'ils pouvaient avec les jeunes filles qui viennent leur demander de l'aide.

Don Bosco a dit des filles par le père Pestarino, qui était lui-même la formation en tant que salésien sous le saint.  Compte tenu de sa vision des jeunes filles, Don Bosco eut un mouvement intérieur de les rencontrer.  Il est allé à Mornèse avec son groupe de garçon sous le couvert de lever des fonds pour son Oratoire, mais sa véritable intention était d'étudier la possibilité de fonder une contrepartie féminine des Sœurs Salésiennes des Filles de Marie Immaculée.

En 1867, après une rencontre avec eux et recevoir une réponse enthousiaste de la fille à sa proposition, Don Bosco a élaboré la première règle de vie.  Une source du bon esprit de la communauté, le sens de l'humour, l'optimisme et la charité, Mary Mazzarello était un choix naturel comme la première supérieure, même si elle a fait tout ce qu'elle pouvait pour ne pas accepter le titre.  Finalement, l'obéissance et elle a gagné en était la première mère de la jeune communauté à l'âge de trente ans, mais dans un sens informel.

Après beaucoup de formation, les luttes, le bien-intentionnés, mais des conseils mal orientée des autres, et des difficultés avec les habitants (dont l'école pour les garçons qu'ils avaient recueilli des fonds et construit a été remis aux filles pour leur travail par Don Bosco), le jour  de leur profession est arrivé.  Les quinze jeunes femmes, dirigé par Mary Mazzarello, se mirent à genoux sur le sol froid de la chapelle de la nouvelle école et professé leurs vœux en tant que femmes religieuses en présence de l'évêque d'Acqui, leur père spirituel Don Bosco, et le Père Pestarino, leur immuable  guide.  31 juillet 1872 était l'anniversaire de la nouvelle famille religieuse.
A trente-cinq ans, dans une habitude revêtu dont elle avait conçu, elle était maintenant Sœur Mary Mazzarello.  Elle et les quatorze autres épouses nouvelles professes du Christ qui étaient la communauté fondatrice rayonnait de joie et un sentiment de soulagement que leur sentiment que Dieu les avait appelés dans sa vigne était correcte.  Don Bosco regardait ses nouvelles filles en tant que père heureux;  En effet, les visions réciproques des fondateurs étaient venus passer.

Les Filles de Marie Auxiliatrice ont été officiellement fondée.
Mary a été demandé par Don Bosco pour remplir temporairement le rôle du supérieur jusqu'à ce qu'il puisse convoquer un conseil des sœurs pour une élection.  Au début, elle ne voulait pas le rôle, sentant qu'elle était trop ignorants et peu instruits pour guider une congrégation religieuse nouvellement fondée, mais elle cède aux supplications de Don Bosco (et quelques personnes ont trouvé facile de lui résister).  elle était supérieure « temporaire » Pendant deux ans, jusqu'à ce que l'élection a eu lieu où elle a été définitivement élu, à sa grande contrariété.  « Ainsi les derniers seront les premiers et les premiers seront les derniers. »  (Matthieu 20:16)

Comme la branche féminine de la famille religieuse salésienne, les Filles de Marie Auxiliatrice ont cherché à faire pour les filles ce que les prêtres et les frères faisaient à Turin pour les garçons.  Ils ont apporté à leur ministère le génie féminin particulier qui se prête si bien à nourrir, l'enseignement, et d'encourager les jeunes le long de la voie du salut et la croissance personnelle;  ils sont devenus bien-aimé par les habitants du village.

Après avoir été élu Mère Générale des Sœurs Salésiennes, Marie Mazzarello a estimé qu'il était important qu'elle et les autres sœurs ont une bonne compréhension de la façon de lire et d'écrire;  il était une compétence dont beaucoup d'entre eux avaient jamais eu l'occasion d'acquérir.  Mère Mazzarello s'asseyait le long du côté toutes les autres sœurs et d'apprendre avec eux - un exemple d'humilité et de dévouement, ainsi qu'un encouragement aux autres dans leurs luttes.

Son dévouement à ses sœurs ne se limite pas à parler de leur développement intellectuel.  Dans tous les sens, elle était une mère attentive, ce qui explique pourquoi à ce jour, elle est toujours affectueusement appelé « Mère Mazzarello ».  Lorsque plusieurs sœurs ont été dirigés vers les missions sud-américaines, elle les a accompagnés à leur port d'escale à Gênes, en Italie, puis a pris un bateau en France pour qu'elle puisse visiter les sœurs là-bas.


A Marseille leur bateau est tombé en panne et a dû être réparé.  Tous les passagers ont été contraints de débarquer alors qu'il était en cale sèche.  Bien que les sœurs avaient été dit que l'hébergement avait été préparé pour eux, il y avait une confusion et ils ont été laissés sans lits pour dormir.

Mère Mazzarello n'était pas à laisser des événements tels que celui de son dissuadent;  éminemment pratique, elle a pris les feuilles qu'ils ont apporté avec eux les bourré de paille, et a fait des lits de fortune pour tous.

Après une mauvaise nuit de sommeil tous se réveilla, mais Mère Mazzarello ne pouvait pas se lever.  Une fièvre ravageait son corps et elle souffrait terriblement.  Le lendemain matin, plus un souci pour elle inquiéter déjà compagnons épuisés, elle a pu se lever, voir les missionnaires au large, puis voyage avec elle reste sœurs à leur maison et un orphelinat à Saint-Cyr.

Une fois à Saint-Cyr, elle est effondrée et était au lit pendant quarante jours;  le diagnostic était pleurésie.  Même si elle se sentait très malade, Mère Mazzarello a fait tout ce qu'elle pouvait pour être de bonne humeur et soulager l'inquiétude de ses sœurs.  Finalement, elle est revenue en Italie, même si le médecin a déconseillé.  Elle a dit qu'elle voulait mourir dans sa propre communauté.

Elle a fait son retour voyage en plusieurs étapes, comme elle ne voulait pas se pousser trop;  elle était douloureusement conscient de sa condtion délicate.  Heureusement sur l'un de ses arrêts Don Bosco était proche et ils ont pu rencontrer pour la dernière fois.
Dès que Mère Mazzarello a vu Don Bosco, elle sourit encore plus qu'elle ne le faisait normalement;  quand elle a demandé à Don Bosco si elle allait mourir et il a répondu par l'affirmative, son sourire n'a pas cessé - ici était une grande femme forte de consolation dont venait de savoir qu'elle faisait la volonté du Seigneur.

Mère Mazzarello savait qu'après sa mort il y aurait une autre sœur de la remplacer et que Dieu porteur de la fameuse œuvre salésienne, comme ce fut le travail de Marie, l'aide des chrétiens.  Comme sa fille, elle avait rien à craindre.

Au début de Avril Mary est revenu à Mornèse.  Son air natal lui renforcé et parce qu'elle se sentait plus forte, elle a insisté pour garder le calendrier communautaire et de faire son travail habituel.  Malheureusement, il était trop pour elle et elle a rechuté.

Vers la fin de Avril, il semblait que la mort était venue pour elle et toujours la prise en charge et la mère concernée, elle a pu forcer quelques mots douloureux, « Je suis jalousies peur surgiront parmi vous après ma mort, l'envie d'un jeune  sœur qui peut être placé comme supérieur.  Rappelez-vous que Notre-Dame est supérieure de cette Congrégation.  Respectez toujours celui qui reçoit la tâche de diriger.  Et, d'autre part, toujours aider les uns les autres, mais que votre orientation spirituelle entre les mains de celui désigné à cet effet « .


En ce qui concerne ceux qui entrer dans la vie religieuse, elle a dit: « Les sœurs ne doivent pas quitter le monde que pour construire une nouvelle de leur propre dans la Congrégation!  Et puis ils disent qu'ils veulent le Christ!  Cher Seigneur, si tu savais que je vous connais maintenant! »

Enfin, dans les heures avant l'aube du 14 mai 1881, Mère Mazzarello a commencé son agonie.  Ce fut une chose terrible à témoin, mais jamais résolu à louer Dieu pour tout ce qu'il lui a envoyé, elle a commencé à forcer un hymne faible, mais sincère à la Sainte Mère.  Il lui épuisé et elle est tombée dans un profond sommeil.

Après avoir reçu les derniers sacrements, elle tourna son attention vers ceux autour d'elle et faiblement murmura: « Au revoir.  Je pars maintenant.  Je vous verrai dans le ciel « .  Peu de temps après sa mort à l'âge de quarante-quatre.

Elle a été béatifiée le 20 Novembre, 1938 et canonisé le 24 Juin 1951. Une vie de dévotion totale à la volonté de Dieu et de l'amour pour les autres, Mary Mazzarello continue à servir d'exemple de dévouement et de la sainteté, une vraie mère dans tous les sens  .

Source: Wikipedia

________