Saint of the Day 30/June

Saint of the Day

(June 30)

✠  The First Martyrs of Rome  ✠

Martyred in 64 in a variety of ways, the gorier the better from Nero's point of view; some were covered with the skins of animals and thrown to wild dogs to be torn apart; others were crucified and at sunset were covered in oil and used as Human torches.

Tertullian observes, that it was the honour of the Christian religion that Nero, the most avowed enemy to all virtue, was the first Roman emperor who declared against it a most bloody war. The sanctity and purity of the manners of the primitive Christians was a sufficient motive to stir up the rage of that monster; and he took the following occasion to draw his sword against them. The city of Rome had been set on fire, and had burned nine days, from the 19th to the 28th of July, in the year 64; in which terrible conflagration, out of the fourteen regions or quarters into which it was then divided, three were entirely laid in ashes, seven of them were miserably defaced and filled with the ruins of half-burnt buildings, and only four entirely escaped this disaster. During this horrible tragedy, Nero came from Antium to Rome, and seated himself on the top of a tower upon a neighbouring hill, in the theatrical dress of a musician, singing a poem which himself had composed on the burning of Troy. The people accused him of being the author of this calamity, and said he caused fire to be set to the city that he might glut his eyes with an image of the burning of Troy. Tillemont, Crevier, and other judicious critics make no doubt but he was the author of this calamity. Suetonius and Dion Cassius positively charge him with it. Tacitus indeed doubts whether the fire was owing to accident or to the wickedness of the prince; but by a circumstance which he mentions, it appears that the flame was at least kept up and spread for several days by the tyrant’s orders; for several men hindered all that attempted to extinguish the fire, and increased it by throwing lighted torches among the houses, saying they were ordered so to do. In which, had they been private villains, they would not have been supported and backed, but brought to justice. Besides, when the fire had raged seven days, and destroyed every thing from the great circus, at the foot of mount Palatine, to the further end of the Esquiliæ, and had ceased for want of fuel, the buildings being in that place thrown down, it broke out again in Tigellinus’s gardens, which place increased suspicion, and continued burning two days more. Besides envying the fate of Priam, who saw his country laid in ashes, Nero had an extravagant passion to make a new Rome, which should be built in a more sumptuous manner, and extended as far as Ostia to the sea; he wanted room in particular to enlarge his own palace; accordingly, he immediately rebuilt his palace of an immense extent, and adorned all over with gold, mother-of-pearl, precious stones, and whatever the world afforded that was rich and curious, so that he called it the Golden Palace. But this was pulled down after his death. The tyrant seeing himself detested by all mankind as the author of this calamity, to turn off the odium and infamy of such an action from himself, and at the same time to gratify his hatred of virtue and thirst after blood, he charged the Christians with having set the city on fire. Tacitus testifies, that nobody believed them guilty; yet the idolaters, out of extreme aversion to their religion, rejoiced in their punishment.

The Christians therefore were seized, treated as victims of the hatred of all mankind, insulted even in their torments and death, and made to serve for spectacles of diversion and scorn to the people. Some were clothed in the skins of wild beasts, and exposed to dogs to be torn to pieces: others were hung on crosses set in rows, and many perished by flames, being burnt in the night-time that their execution might serve for fires and light, says Tacitus. This is further illustrated by Seneca, Juvenal, and his commentator, who say that Nero punished the magicians, (by which impious name they meant the Christians,) causing them to be besmeared over with wax, pitch, and other combustible matter, with a sharp spike put under their chin to make them hold it upright in their torments, and thus to be burnt alive. Tacitus adds, that Nero gave his own gardens to serve for a theatre to this spectacle. The Roman Martyrology makes a general mention of all these martyrs on the 24th of June, styling them the disciples of the apostles, and the first fruits of the innumerable martyrs with which Rome, so fruitful in that divine seed, peopled heaven. These suffered in the year 64, before the apostles SS. Peter and Paul, who had pointed out the way to them by their holy instructions. After this commencement of the persecution, laws were made, and edicts published throughout the Roman empire, which forbade the profession of the faith under the most cruel torments and death, as is mentioned by Sulpicius Severus, Orosius, and others. No sooner had the imperial laws commanded that there should be no Christians, but the senate, the magistrates, the people of Rome, all the orders of the empire, and every city rose up against them, says Origen. Yet the people of God increased the more in number and strength the more they were oppressed, as the Jews in Egypt had done under Pharoah.


Source : Wikipedia

____

இன்றைய புனிதர்

(ஜூன் 30)

✠  ரோம் திருச்சபையின் முதல் மறைசாட்சிகள் ✠
(The First Martyrs of Rome)


 நினைவுத் திருநாள் : ஜூன் 30

மறைசாட்சி அல்லது இரத்தசாட்சி என்னும் சொல், இயேசு கிறிஸ்து மீது கொண்ட நம்பிக்கைக்காக, துன்புறுத்திக் கொல்லப்பட்ட கிறிஸ்தவர்களைக் குறிக்கிறது. மேலும் எந்த ஒரு சமய (மறை) நம்பிக்கைக்காக இறந்த ஒரு நபரைக் குறிக்கும் சொல்லாகவும் இதைப் பயன்படுத்தலாம்.

பொதுவாக ஒரு குறிப்பிட்ட நம்பிக்கைக்காக அல்லது கொள்கைக்காக உயிர் தியாகம் செய்தவரை குறிக்கும் சொல்லாக விளங்கும் (Martyr) என்ற ஆங்கிலப் பதத்தின் தமிழ் வார்த்தை தியாகி என்பதாகும்.

சொல் பிறப்பு :
மறை என்பது சமயத்தைக் குறிக்கிறது. அதைச் சார்ந்து தோன்றும் மறைசாட்சி என்னும் சொல், சமய நம்பிக்கைக்கு சாட்சியாக உயிரைக் கையளித்தவர் என்ற பொருளில் உருவானது.

இரத்தசாட்சி என்னும் வார்த்தை, தங்கள் நம்பிக்கைக்காக இரத்தம் சிந்தி உயிர் நீத்தவர்கள் என்ற பொருளைத் தரும். பலர் நெருப்பில் எரிக்கப்பட்டும், நீரில் மூழ்கடிக்கப்பட்டும், எண்ணெய் கொப்பரையில் போட்டு பொரிக்கப்பட்டும் கொல்லப்பட்டுள்ளனர் என்பதால், இச்சொல்லைப் பொதுவானதாக பயன்படுத்த முடியாது.

கிறிஸ்தவத்தில் :
கிறிஸ்தவ சமயம் தோன்றிய கி.பி. முதல் நூற்றாண்டு முதல் நான்காம் நூற்றாண்டின் தொடக்கம் வரை கிறிஸ்தவர்கள் ரோமப் பேரரசில் அதிகமான துன்புறுத்தல்களுக்கு ஆளாக்கப்பட்டு கொல்லப்பட்டனர். அதன் பின்னரும், உலகின் பல்வேறு இடங்களில் நற்செய்தி அறிவிக்க சென்ற கிறிஸ்தவர்களும், பிற சமய அடிப்படைவாத குழுக்கள் நடுவே வாழும் கிறிஸ்தவர்களும் மறைசாட்சியாக இறக்கும் சம்பவங்கள் இந்நாள் வரை தொடர்ந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றன.

சிலுவையில் அறைதல், கல்லால் எறிதல், எண்ணெயில் பொரித்தல், தலையை வெட்டுதல், உயிரோடு தோலுரித்தல், நெருப்பில் எரித்தல், குளிர்ந்த நீரில் உறைய வைத்தல், ஈட்டியால் குத்துதல், கொடிய மிருகங்களுக்கு இரையாக்குதல், நீரில் அமிழ்த்துதல், நஞ்சு கொடுத்தல், துப்பாக்கியால் சுடுதல் போன்ற பல்வேறு முறைகளில் கிறிஸ்தவர்கள் மறைசாட்சியாக கொலை செய்யப்பட்டுள்ளனர்.

கிறிஸ்தவ திருச்சபையின் மறைசாட்சியாக இறந்தவர் திருத்தொண்டர் ஸ்தேவான் ஆவார். ஸ்தேவான் அருளும் வல்லமையும் நிறைந்தவராய் மக்களிடையே பெரும் அருஞ்செயல்களையும் அரும் அடையாளங்களையும் செய்து வந்தார். இதனால் யூதர்கள் உள்ளம் கொதித்தெழுந்து, நகரத்திற்கு வெளியே இழுத்துக் கொண்டு போய் அவர்மேல் கல்லெறிந்தார்கள். அவர் முழந்தாள்படியிட்டு உரத்த குரலில், "ஆண்டவரே, இந்தப் பாவத்தை இவர்கள் மேல் சுமத்தாதேயும்" என்று சொல்லி உயிர்விட்டார்.

கிறிஸ்துவுக்காக மறைசாட்சியாக உயிர் துறந்த முதல் திருத்தூதர், யோவானின் சகோதரரான யாக்கோபு ஆவார். அவர் வாளால் வெட்டப்பட்டு கொல்லப்பட்டார். மேலும், திருத்தூதர் யோவானைத் தவிர மற்ற திருத்தூதர்கள் அனைவரும் மறைசாட்சியாக கொல்லப்பட்டே உயிர் துறந்தனர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

கி.பி. 64ம் ஆண்டில் ரோம் நகரில் நிகழ்ந்த பெரும் தீ விபத்தின் அழிவுக்குப்பின், மாமன்னன் நீரோ (Nero) முதன்முறையாக திருச்சபையை வாட்டி வதைத்தபோது, மெய்யடியார்கள் பலரும் மிகக் கொடிய வேதனைகளுக்கு ஆளாகி கொல்லப்பட்டார்கள். ஏற்பட்ட தீ விபத்தானது, 6 நாள் பகலும், 7 நாள் இரவும் அதற்கு மேலும் கொழுந்து விட்டெரிந்தது. அப்போது மன்னன் நீரோ வெகுளித்தனமாக உடைகள் அணிந்துகொண்டு, ஒரு கோபுர உச்சிக்கு சென்று தீப்பிழம்புகளை கண்டு களித்தான். அவன் வெகுளித்தனமாக இவ்வாறு கண்டுகளித்ததை பார்த்த பலரும், நீரோவே தீயை வளர்க்க ஆணை பிறப்பித்திருப்பானோ என்று ஐயமுற்றனர்.

எப்படியும் தீயை அணைக்க அவன் எந்தக் கட்டளையும் பிறப்பிக்கவில்லை. இதனால் நீரோவே தீ தொடர்ந்து தீ எரிய வழிவகுத்திருக்கலாம் என்ற ஐயம் வலுப்பட்டது. இதையறிந்த நீரோ மன்னன், கிறிஸ்தவர்களே இதற்கு காரணம் என்று திசை திருப்பிவிட்டான்.

டாசிட்டஸ் (Tacitus) என்ற வரலாற்று ஆசிரியர், அப்போது இந்த குற்றச்சாட்டை யாரும் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை என்று குறிப்பிடுகின்றார். இருப்பினும் கிறிஸ்தவர்களை ஒன்றாக சேர்க்க ஆணையிட்டான். தனது பெரிய நந்தவனத்திலேயே அவர்களை கூட்டிக் கிறிஸ்தவர்கள் மீது தார் எண்ணெய் ஊற்றி அவர்களை ஓர் இரவு முழுவதும் சுட்டெரித்தான். இதனை கண்ட மக்கள் ஆத்திரமும், பயமும் கொண்டு வெளியேறினார்கள்.

ஆதாரம்: விக்கிபீடியா

Sainte du jour

(30 juin)

✠  Les Premiers Martyrs de Rome  ✠

Martyrisé en 64 de diverses manières, plus c'est gore, mieux c'est du point de vue de Néron ;  certains étaient couverts de peaux d'animaux et jetés à des chiens sauvages pour être déchirés;  d'autres ont été crucifiés et au coucher du soleil ont été recouverts d'huile et utilisés comme torches humaines.


Tertullien observe que ce fut l'honneur de la religion chrétienne que Néron, l'ennemi le plus avoué de toute vertu, fut le premier empereur romain qui lui déclara la guerre la plus sanglante.  La sainteté et la pureté des mœurs des premiers chrétiens étaient un motif suffisant pour exciter la rage de ce monstre ;  et il saisit l'occasion suivante pour tirer son épée contre eux.  La ville de Rome avait été incendiée et avait brûlé neuf jours, du 19 au 28 juillet de l'an 64 ;  dans lequel terrible incendie, sur les quatorze régions ou quartiers en lesquels il était alors divisé, trois furent entièrement réduits en cendres, sept d'entre eux furent misérablement défigurés et remplis des ruines de bâtiments à moitié brûlés, et seulement quatre entièrement échappèrent à ce désastre  .  Pendant cette horrible tragédie, Néron vint d'Antium à Rome, et s'assit au sommet d'une tour sur une colline voisine, dans l'habit théâtral d'un musicien, chantant un poème qu'il avait lui-même composé sur l'incendie de Troie.  Le peuple l'accusa d'être l'auteur de cette calamité, et dit qu'il fit mettre le feu à la ville pour se bourrer les yeux d'une image de l'incendie de Troie.  Tillemont, Crevier et autres critiques judicieux ne font aucun doute qu'il fut l'auteur de cette calamité.  Suétone et Dion Cassius l'en chargent positivement.  Tacite doute en effet que l'incendie soit dû à un accident ou à la méchanceté du prince ;  mais par une circonstance qu'il mentionne, il paraît que la flamme fut au moins entretenue et propagée pendant plusieurs jours par les ordres du tyran ;  car plusieurs hommes entravaient tous ceux qui tentaient d'éteindre le feu, et l'augmentaient en jetant des torches allumées parmi les maisons, disant qu'ils en avaient reçu l'ordre.  Dans lequel, s'ils avaient été des méchants privés, ils n'auraient pas été soutenus et soutenus, mais traduits en justice.  En outre, lorsque le feu eut fait rage pendant sept jours, et détruit tout depuis le grand cirque, au pied du mont Palatin, jusqu'à l'extrémité des Esquiliæ, et eut cessé faute de combustible, les bâtiments étant à cet endroit renversés  , il éclata de nouveau dans les jardins de Tigellinus, ce qui éveilla les soupçons, et continua à brûler deux jours de plus.  En plus d'envier le sort de Priam, qui vit sa patrie réduite en cendres, Néron avait une passion extravagante pour faire une nouvelle Rome, qui serait bâtie d'une manière plus somptueuse, et étendue jusqu'à Ostie jusqu'à la mer ;  il voulait de la place en particulier pour agrandir son propre palais ;  en conséquence, il reconstruit immédiatement son palais d'une immense étendue, et orné partout d'or, de nacre, de pierres précieuses et de tout ce que le monde offrait de riche et de curieux, de sorte qu'il l'appela le Palais d'Or.  Mais cela a été supprimé après sa mort.  Le tyran se voyant détesté de toute l'humanité comme l'auteur de cette calamité, pour éloigner de lui l'odieux et l'infamie d'une telle action, et en même temps assouvir sa haine de la vertu et sa soif de sang, il chargea les chrétiens de  ayant mis le feu à la ville.  Tacite témoigne que personne ne les croyait coupables ;  pourtant les idolâtres, par aversion extrême pour leur religion, se réjouissaient de leur châtiment.

Les chrétiens furent donc saisis, traités en victimes de la haine de tous les hommes, insultés jusque dans leurs tourments et leur mort, et mis à servir de spectacles de divertissement et de mépris pour le peuple.  Certains étaient vêtus de peaux de bêtes sauvages et exposés à des chiens pour être mis en pièces: d'autres étaient pendus sur des croix alignées, et beaucoup périrent par les flammes, étant brûlés la nuit afin que leur exécution puisse servir pour les incendies et  lumière, dit Tacite.  Ceci est encore illustré par Sénèque, Juvénal et son
commentateur, qui dit que Néron a puni les magiciens, (par quel nom impie ils entendaient les chrétiens), les faisant enduire de cire, de poix et d'autres matières combustibles, avec une pointe pointue placée sous leur menton pour les faire tenir  debout dans leurs tourments, et ainsi être brûlés vifs.  Tacite ajoute que Néron donna ses propres jardins pour servir de théâtre à ce spectacle.  Le martyrologe romain fait une mention générale de tous ces martyrs le 24 juin, les appelant les disciples des apôtres, et les prémices des innombrables martyrs dont Rome, si féconde en cette semence divine, peuplait le ciel.  Ceux-ci ont souffert en l'an 64, devant les apôtres SS.  Pierre et Paul, qui leur avaient montré le chemin par leurs saintes instructions.  Après ce commencement de la persécution, des lois furent faites et des édits publiés dans tout l'empire romain, qui interdisaient la profession de foi sous les tourments et la mort les plus cruels, comme le mentionnent Sulpicius Severus, Orosius et d'autres.  A peine les lois impériales avaient-elles ordonné qu'il n'y eût pas de chrétiens, mais le sénat, les magistrats, le peuple de Rome, tous les ordres de l'empire, et toutes les villes se soulevèrent contre eux, dit Origène.  Pourtant, le peuple de Dieu augmentait d'autant plus en nombre et en force qu'il était plus opprimé, comme les Juifs en Égypte l'avaient fait sous Pharaon.


Source : Wikipédia