Saint of the Day 31/October

Saint of the Day 

(October 31) 

✠ St. Wolfgang of Regensburg ✠ 

The Almoner : 

Born : 934 AD 

Died : October 31, 994 

Venerated in :

Roman Catholic Church

Eastern Orthodox Church 

Canonized : October 8, 1051

Pope Leo IX 

Feast : October 31 

Patronage :

Apoplexy; Carpenters and Wood Carvers; Paralysis; Regensburg, Germany; Stomach Diseases; Strokes 

Saint Wolfgang of Regensburg was bishop of Regensburg in Bavaria from Christmas 972 until his death. He is a saint of the Roman Catholic and Eastern Orthodox churches. He is regarded as one of the three great German saints of the 10th century, the other two being Saint Ulrich and Saint Conrad of Constance. 

Early life :

Wolfgang was descended from the family of the Swabian Counts of Pfullingen When seven years old, he had an ecclesiastic as tutor at home; later he attended the celebrated monastic school at Reichenau Abbey. Here he formed a strong friendship with Henry of Babenberg, brother of Bishop Poppo of Würzburg, whom he followed to Würzburg in order to attend the lectures of the noted Italian grammarian, Stephen of Novara, at the cathedral school. 

After Henry was made Archbishop of Trier in 956, he summoned Wolfgang, who became a teacher in the cathedral school of Trier, and also laboured for the reform of the archdiocese, despite the hostility with which his efforts were met. Wolfgang's residence at Trier greatly influenced his monastic and ascetic tendencies, as here he came into contact with the great reform monastery of the 10th century, St. Maximin's Abbey, Trier, where he made the acquaintance of Saint Romuald, the teacher of Saint Adalbert of Prague. 

After the death of Archbishop Henry of Trier in 964, Wolfgang entered the Benedictine order in the Abbey of Maria Einsiedeln, Switzerland, and was ordained priest by Saint Ulrich in 968. 

Mission to the Magyars:

After their defeat in the Battle of the Lechfeld (955), the heathen Hungarians settled in ancient Pannonia. As long as they were not converted to Christianity they remained a constant menace to the empire. 

At the request of Ulrich, who clearly saw the danger, and at the desire of the Emperor Otto the Great, Wolfgang, according to the abbey annals, was "sent to the Hungarians" as the most suitable man to evangelize them. 

He was followed by other missionaries sent by Piligrim, Bishop of Passau, under whose jurisdiction the new missionary region came. 

Bishop of Regensburg:

After the death of Bishop Michael of Regensburg (September 23, 972) Bishop Piligrim obtained from the emperor the appointment of Wolfgang as the new bishop (Christmas, 972). Wolfgang's services in this new position were of the highest importance, not only for the diocese, but also for the cause of civilization. As Bishop of Regensburg, Wolfgang became the tutor of Emperor Saint Henry II, who learned from him the principles which governed his saintly and energetic life. Poppe, son of Margrave Luitpold, Archbishop of Trier (1018), and Tagino, Archbishop of Magdeburg (1004–1012), also had him as their teacher. 

Wolfgang deserves credit for his disciplinary labours in his diocese. His main work in this respect was connected with the ancient and celebrated St. Emmeram's Abbey, which he reformed by granting it once more abbots of its own, thus withdrawing it from the control of the bishops of Regensburg, who for many years had been abbots in commendam, a condition of affairs that had been far from beneficial to the abbey and monastic life. In the Benedictine monk Romuald, whom Saint Wolfgang called from Saint Maximin at Trier, Saint Emmeram received a capable abbot (975). 

The saint also reformed the convents of Obermünster and Niedermünster at Regensburg, chiefly by giving them as an example the convent of St. Paul, Mittelmünster, at Regensburg, which he had founded in 983. He also co-operated in the reform of the ancient and celebrated Benedictine Abbey of Niederaltaich, which had been founded by the Agilolfinger dynasty, and which from that time took on new life. 

He showed genuine episcopal generosity in the liberal manner with which he met the views of the Emperor Otto II regarding the intended reduction in size of his diocese for the benefit of the new Diocese of Prague (975), to which Saint Adalbert was appointed first bishop. As prince of the empire he performed his duties towards the emperor and the empire with the utmost scrupulousness and, like Saint Ulrich, was one of the mainstays of the Ottonian policies. 

He took part in the various imperial diets, and, in the autumn of 978, accompanied the Emperor Otto II on his campaign to Paris, and took part in the Diet of Verona in June 983. He was succeeded by Gebhard I. 

Hermitage and death:

Towards the end of his life Saint Wolfgang withdrew as a hermit to a solitary spot, now the Wolfgangsee ("Wolfgang's Lake") in the Salzkammergut region of Upper Austria, apparently on account of a political dispute, but probably in the course of a journey of inspection to Mondsee Abbey which was under the direction of the bishops of Regensburg. He was discovered by a hunter and brought back to Regensburg. 

While travelling on the Danube to Pöchlarn in Lower Austria, he fell ill at the village of Pupping, which is between Eferding and the market town of Aschach near Linz, and at his request was carried into the chapel of Saint Othmar at Pupping, where he died. 

His body was taken up the Danube by his friends Count Aribo of Andechs and Archbishop Hartwich of Salzburg to Regensburg, and was solemnly buried in the crypt of Saint Emmeram. Many miracles were performed at his grave; in 1052 he was canonized.

இன்றைய புனிதர் 

(அக்டோபர் 31) 

✠ புனிதர் வோல்ஃப்காங்க் ✠

(St. Wolfgang of Regensburg) 

தர்மம் செய்பவர் & ரேகன்ஸ்பர்க் நகர ஆயர் :

(The Almoner & Bishop of Regensburg) 

பிறப்பு : கி.பி. 934

ஃபுல்லிங்கன், ரியுட்லின்ஜென், ஜெர்மனி

(Pfullingen, Reutlingen, Germany) 

இறப்பு : அக்டோபர் 31, 994

புப்பிங், இஃபெர்டிங், ஆஸ்திரியா

(Pupping, Eferding. Austria) 

ஏற்கும் சமயம் :

ரோமன் கத்தோலிக்க திருச்சபை

(Roman Catholic Church)

கிழக்கு மரபுவழி திருச்சபை

(Eastern Orthodox Church) 

புனிதர் பட்டம் : அக்டோபர் 8, 1051

திருத்தந்தை ஒன்பதாம் லியோ

(Pope Leo IX) 

நினைவுத் திருநாள் : அக்டோபர் 31 

பாதுகாவல் :

மூளை இரத்தக் கசிவு (Apoplexy), தச்சர்கள் மற்றும் மர வண்டிகள், பக்கவாதம், ரெகென்ஸ்பர்க் (Regensburg), ஜெர்மனி (Germany), வயிறு நோய்கள், பக்கவாதம் 

புனிதர் வோல்ஃப்காங்க், கி.பி. 972ம் வருட கிறிஸ்துமஸ் தினம் தொடங்கி, மரிக்கும்வரை “பவேரியா’விலுள்ள” (Bavaria) “ரேகன்ஸ்பர்க்” (Regensburg) மறைமாவட்டத்தின் ஆயராக பணியாற்றியவர் ஆவார். இவர், ரோமன் கத்தோலிக்கம் மற்றும் கிழக்கு மரபுவழி திருச்சபைகள் இவரை புனிதராக ஏற்கின்றன. பத்தாம் நூற்றாண்டில் ஜெர்மனியின் நன்கு அறியப்பட்ட மூன்று புனிதர்களில் இவர் ஒருவராவார். 

புனிதர் வோல்ஃப்காங்க், தென்மேற்கு ஜெர்மனியின் “ஸ்வாபியா” (Swabia) அமைப்பு குடும்பமொன்றினைச் சார்ந்தவர் ஆவார். “ரெய்செனவ்” (Reichenau Abbey) துறவற மடத்திற்கு சொந்தமான ஒரு பள்ளியில் தனது கல்வி கற்றார். இவர் இங்கே கற்கும்போதுதான், “ஹென்றி” (Henry of Babenberg) என்பவரின் நண்பரானார். 

பின்னர், 956ம் ஆண்டு, “டிரையர்” (Trier) உயர்மறைமாவட்ட பேராயராக ஹென்றி நியமிக்கப்பட்டார். பேராயர் ஹென்றியின் அழைப்பை ஏற்று டிரையரிலுள்ள பேராலயப் பள்ளிக்கு கி.பி. 964ம் ஆண்டு, ஆசிரியராக பணியாற்றும் பொறுப்பை ஏற்றார். அத்துடன், பல எதிர்ப்புகளுக்கிடையே உயர்மறைமாவட்டத்தின் சீர்திருத்தத்திற்காகவும் உழைத்தார். அச்சமயத்தில்தான், தானும் குருவாக வேண்டுமென்று விருப்பம் கொண்டார். 

கி.பி. 964ம் ஆண்டு, பேராயர் ஹென்றியின் மரணத்தின் பின்னர், வோல்ஃப்காங்க் “ஸ்விட்சர்லாந்து” (Switzerland) நாட்டின் “மரியா எய்ன்ஸியேடெல்ன்” (Abbey of Maria Einsiedeln) துறவு மடத்திலுள்ள “பெனடிக்டைன்” (Benedictine order) சபையில் இணைந்தார். அங்கு தனது விருப்பத்தை தெரிவித்து வார்த்தைப்பாடுகளை பெற்றார். 4 ஆண்டுகள் கழித்து “ஆக்ஸ்பர்க் ஆயர்” (Bishop of Augsburg) புனிதர் “உல்ரிச்” (St. Ulrich) அவர்களால் குருத்துவ அருட்பொழிவு பெற்றார். 

கி.பி. 955ம் ஆண்டு, நடந்த “லெக்ஃபீல்ட் போரில்” (Battle of Lechfeld) மோசமான தோல்வியை தழுவிய “ஹங்கேரியர்கள்” (Hungarians), பண்டைய ரோமப் பேரரசின் பிராந்தியமான “பன்னோனியா’வில்” (Pannonia) குடியேறியிருந்தனர். வெகு காலம் வரை கிறிஸ்தவ மதத்திற்கு மனம் மாறாத இவர்கள், பேரரசுக்கு ஒரு நிலையான அச்சுறுத்தலாகவே இருந்தனர். தூய ரோமப் பேரரசின் (Holy Roman Empire) பேரரசர் “முதலாம் ஒட்டோ’வின்” (Emperor Otto I) விருப்பத்தின்படி, ஆயர் “உல்ரிச்” (St. Ulrich) வோல்ஃப்காங்க்கை ஹன்கேரியர்களிடையே சென்று அவர்களுடைய மனமாற்றத்திற்காக மறை போதிக்க கேட்டுக்கொண்டார். ஹன்கேரியர்களிடையே செல்வது ஆபத்தான காரியம் என்று தெரிந்திருந்தும், வோல்ஃப்காங்கின் மறைபோதக திறமையின் மீது நம்பிக்கை வைத்திருந்தார். வோல்ஃப்காங்க், “பன்னோனியா” (Pannonia) சென்று, ஹங்கேரியர்களிடையே மறை போதனை செய்து அவர்களை கிறிஸ்தவர்களாக மனம் மாற்றி சாதனை புரிந்தார். 

கி.பி. 972ம் ஆண்டு, செப்டம்பர் மாதம், 23ம் தேதி, “ரேகன்ஸ்பர்க்” ஆயர், மிக்கேல்” (Bishop Michael of Regensburg) மரணமடைந்தார். பேரரசரிடமிருந்து ஆயர் நியமனம் பெற்ற வோல்ஃப்காங்க், கி.பி. 972ம் ஆண்டு, கிறிஸ்துமஸ் தினத்தன்று ஆயராக பதவியேற்றார். 

இவர் ஏறக்குறைய 22 ஆண்டுகள் ரேகன்ஸ்பர்க் மறைமாவட்டத்தில் ஆயராக இருந்தார். தன்னுடைய பதவி காலத்தில் மறைமாவட்டத்திற்கு ஏராளமான பணிகளை செய்தார். பல துறவற இல்லங்களை கட்டினார். பெண் துறவிகள் கற்பதற்கென்று சில துறவற மடப்பள்ளிகளையும் கட்டினார். ஏழைகளுக்கும், நோயாளிகளுக்கும் தேவையான வீடுகளையும், மருத்துவமனைகளையும் கட்டினார். இவர் வாழும்போதே மக்கள் இவரை புனிதர் என்று அழைத்தனர். 

வாழ்க்கையின் இறுதி காலத்தில் ஆயர் பதவியிலிருந்து ஒய்வு பெற்ற இவர், வெளிப்படையான ஒரு அரசியல் மோதல் காரணத்தால், “அப்பர் ஆஸ்திரியாவின்” (Upper Austria) பொழுதுபோக்கு பகுதியான “சல்ஸ்கம்மெர்கட்” (Salzkammergut) எனுமிடத்திலுள்ள “வொல்ப்காங்” (Lake Wolfgang) எரிப்பகுதியில் தனிமைத் துறவியாய்ப் போனார். ஒரு வேட்டைக்காரரால் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட இவர், மீண்டும் ரேகன்ஸ்பர்க் நகருக்கு கொண்டுவரப்பட்டார். 

ஒருமுறை, “லோவர் ஆஸ்திரியா’வின்” (Lower Austri) “மெல்க்” (Melk) மாவட்டத்திலுள்ள “போச்லர்ம்” (Pöchlarn) எனுமிடத்திற்கு “டனுப்” அல்லது “வோல்கா” (Danube or Volga River) நதியில் பயணிக்கையில் நோய்வாய்ப்பட்டு, “புப்பிங்” (Pupping) எனும் கிராமத்தில் வீழ்ந்தார். அவரது வேண்டுகோளின்படி “செயிண்ட் ஒத்மார் சிற்றாலயம்” (Chapel of Saint Othmar) கொண்டுவரப்பட்ட புனிதர் வோல்ஃப்காங்க், அங்கேயே மரித்தார். 

இவரது உடல் ரேகன்ஸ்பர்க்கில் உள்ள “புனிதர் எம்மரம்” (Crypt of St. Emmeram) நிலவறையில் அடக்கம் செய்யப்பட்டது.

Saint du jour 

(31 octobre) 

✠ Saint Wolfgang de Ratisbonne ✠ 

L'Aumônier : 

Naissance : 934 après JC 

Décédé : 31 octobre 994 

Vénéré en :

une église catholique romaine

Église orthodoxe orientale 

Canonisé : 8 octobre 1051

Pape Léon IX 

Fête : 31 octobre 

Mécénat :

Apoplexie;  Charpentiers et sculpteurs sur bois;  Paralysie;  Ratisbonne, Allemagne ;  maladies de l'estomac ;  Coups 

Saint Wolfgang de Ratisbonne fut évêque de Ratisbonne en Bavière de Noël 972 jusqu'à sa mort.  Il est un saint des églises catholique romaine et orthodoxe orientale.  Il est considéré comme l'un des trois grands saints allemands du Xe siècle, les deux autres étant saint Ulrich et saint Conrad de Constance. 

Début de la vie :

Wolfgang descendait de la famille des comtes souabes de Pfullingen. À l'âge de sept ans, il avait un ecclésiastique comme tuteur à la maison ;  plus tard, il fréquenta la célèbre école monastique de l'abbaye de Reichenau.  Ici, il a formé une forte amitié avec Henri de Babenberg, frère de l'évêque Poppo de Würzburg, qu'il a suivi à Würzburg afin d'assister aux cours du célèbre grammairien italien, Etienne de Novare, à l'école de la cathédrale. 

Après qu'Henry fut nommé archevêque de Trèves en 956, il convoqua Wolfgang, qui devint professeur à l'école cathédrale de Trèves, et travailla également pour la réforme de l'archidiocèse, malgré l'hostilité avec laquelle ses efforts furent rencontrés.  La résidence de Wolfgang à Trèves a grandement influencé ses tendances monastiques et ascétiques, car ici il est entré en contact avec le grand monastère réformé du 10ème siècle, l'abbaye Saint-Maximin de Trèves, où il a fait la connaissance de Saint Romuald, le professeur de Saint Adalbert de  Prague. 

Après la mort de l'archevêque Henri de Trèves en 964, Wolfgang entra dans l'ordre bénédictin de l'abbaye de Maria Einsiedeln, en Suisse, et fut ordonné prêtre par saint Ulrich en 968. 

Mission chez les Magyars :

Après leur défaite à la bataille du Lechfeld (955), les Hongrois païens se sont installés dans l'ancienne Pannonie.  Tant qu'ils n'étaient pas convertis au christianisme, ils restaient une menace constante pour l'empire. 

A la demande d'Ulrich, qui voyait bien le danger, et au désir de l'empereur Otton le Grand, Wolfgang, selon les annales de l'abbaye, fut « envoyé aux Hongrois » comme l'homme le plus apte à les évangéliser. 

Il a été suivi par d'autres missionnaires envoyés par Piligrim, évêque de Passau, sous la juridiction duquel la nouvelle région missionnaire est venue. 

Évêque de Ratisbonne :

Après la mort de l'évêque Michel de Ratisbonne (23 septembre 972), l'évêque Piligrim obtient de l'empereur la nomination de Wolfgang comme nouvel évêque (Noël 972).  Les services de Wolfgang dans cette nouvelle position étaient de la plus haute importance, non seulement pour le diocèse, mais aussi pour la cause de la civilisation.  En tant qu'évêque de Ratisbonne, Wolfgang devint le tuteur de l'empereur saint Henri II, qui apprit de lui les principes qui régissaient sa vie sainte et énergique.  Poppe, fils de Margrave Luitpold, archevêque de Trèves (1018), et Tagino, archevêque de Magdebourg (1004-1012), l'avaient également comme professeur. 

Wolfgang mérite le mérite de ses travaux disciplinaires dans son diocèse.  Son travail principal à cet égard était lié à l'ancienne et célèbre abbaye Saint-Emmeram, qu'il réforma en lui accordant à nouveau des abbés, la retirant ainsi du contrôle des évêques de Ratisbonne, qui avaient été pendant de nombreuses années abbés.  en commende, une situation qui avait été loin d'être bénéfique à l'abbaye et à la vie monastique.  Chez le moine bénédictin Romuald, que saint Wolfgang appela de saint Maximin à Trèves, saint Emmeram reçut un abbé capable (975). 

Le saint a également réformé les couvents d'Obermünster et de Niedermünster à Ratisbonne, principalement en leur donnant comme exemple le couvent de Saint-Paul, Mittelmünster, à Ratisbonne, qu'il avait fondé en 983. Il a également coopéré à la réforme de l'ancien  et la célèbre abbaye bénédictine de Niederaltaich, fondée par la dynastie des Agilolfinger, et qui, dès lors, reprit vie. 

Il a fait preuve d'une véritable générosité épiscopale dans la manière libérale avec laquelle il a accueilli les vues de l'empereur Otton II concernant la réduction envisagée de la taille de son diocèse au profit du nouveau diocèse de Prague (975), dont saint Adalbert a été nommé premier évêque.  .  En tant que prince de l'empire, il remplit ses devoirs envers l'empereur et l'empire avec le plus grand scrupule et, comme saint Ulrich, fut l'un des piliers de la politique ottonienne. 

Il participa aux différentes diètes impériales, et, à l'automne 978, accompagna l'empereur Otton II dans sa campagne à Paris, et participa à la Diète de Vérone en juin 983. Il fut remplacé par Gebhard I. 

Ermitage et mort :

Vers la fin de sa vie, Saint Wolfgang s'est retiré en ermite dans un endroit solitaire, aujourd'hui le Wolfgangsee ("Lac de Wolfgang") dans la région du Salzkammergut en Haute-Autriche, apparemment à cause d'un différend politique, mais probablement au cours d'un voyage  d'inspection à l'abbaye de Mondsee qui était sous la direction des évêques de Ratisbonne.  Il a été découvert par un chasseur et ramené à Ratisbonne. 

Alors qu'il voyageait sur le Danube jusqu'à Pöchlarn en Basse-Autriche, il tomba malade dans le village de Pupping, situé entre Eferding et le bourg d'Aschach près de Linz, et à sa demande fut transporté dans la chapelle de Saint Othmar à Pupping, où il  décédés. 

Son corps fut emporté sur le Danube par ses amis le comte Aribo d'Andechs et l'archevêque Hartwich de Salzbourg à Ratisbonne, et fut solennellement enterré dans la crypte de Saint Emmeram.  De nombreux miracles ont été accomplis sur sa tombe ;  en 1052, il est canonisé.