Saint of the Day 10/November

Saint of the Day

(November 10)

✠ St. Leo the Great ✠

45th Pope/ Doctor of the Church :

Birth name : Leo

Born : 400 AD
Tuscany, Western Roman Empire

Died : November 10, 461
Rome, Western Roman Empire

Venerated in :
Catholic Church
Eastern Orthodox Church
Anglican Communion

Feast : November 10

Pope Leo I, also known as Saint Leo the Great, was Pope from 29 September 440 and died in 461. Pope Benedict XVI said that Leo's papacy "...was undoubtedly one of the most important in the Church's history."

He was a Roman aristocrat, and was the first pope to have been called "the Great". He is perhaps best known for having met Attila the Hun in 452 and persuading him to turn back from his invasion of Italy. He is also a Doctor of the Church, most remembered theologically for issuing the Tome of Leo, a document which was a major foundation to the debates of the Ecumenical Council of Chalcedon. The Council of Chalcedon, the fourth ecumenical council, dealt primarily with Christology, and elucidated the orthodox definition of Christ's being as the hypostatic union of two natures, divine and human, united in one person, "with neither confusion nor division". It was followed by a major schism associated with Monophysitism, Miaphysitism and Dyophysitism.

Early life:
According to the Liber Pontificalis, he was a native of Tuscany. By 431, as a deacon, he was sufficiently well known outside of Rome that John Cassian dedicated to him the treatise against Nestorius written at Leo's suggestion. About this time Cyril of Alexandria appealed to Rome regarding a jurisdictional dispute Juvenal of Jerusalem, but it is not entirely clear whether the letter was intended for Leo, in his capacity of deacon, or for Pope Celestine I directly. Near the end of the reign of Pope Sixtus III, Leo was dispatched at the request of Emperor Valentinian III to settle a dispute between Aëtius, one of Gaul's chief military commanders, and the chief magistrate Caecina Decius Aginatius Albinus. Johann Peter Kirsch sees this commission as a proof of the confidence placed in the able deacon by the Imperial Court.

Papacy :
During his absence in Gaul, Pope Sixtus III died (11 August 440), and on 29 September Leo was unanimously elected by the people to succeed him.

Soon after assuming the papal throne Leo learned that in Aquileia, Pelagians were received into church communion without formal repudiation of their errors; he censured this practice and directed that a provincial synod be held where such former Pelagians be required make an unequivocal abjuration.

Manichaeans fleeing the Vandals had come to Rome in 439 and secretly organized there; Leo learned of it around 443, and proceeded against them by holding a public debate with their representatives, burning their books and writing letters of warning to the Italian bishops.

His attitude was as decided against the Priscillianists. Bishop Turibius of Astorga, astonished at the spread of the sect in Spain, had addressed the other Spanish bishops on the subject, sending a copy of his letter to Leo, who took the opportunity to write an extended treatise (21 July 447) against the sect, examining its false teaching in detail and calling for a Spanish general council to investigate whether it had any adherents in the episcopate.

From a pastoral perspective he galvanized charitable works in a Rome beset by famines, an influx of refugees, and poverty. He further associated the practice of fasting with charity and almsgiving particularly on the occasion of the Quattro tempora, (the quarterly Ember days).

Papal Authority :
Decree of Valentinian :
Leo was a significant contributor to the centralisation of spiritual authority within the Church and in reaffirming papal authority. The bishop of Rome had gradually become viewed as the chief patriarch in the Western church. Leo would push that authority into a new realm.

On several occasions Leo was asked to arbitrate disputes in Gaul. Patroclus of Arles (d. 426) had received from Pope Zosimus the recognition of a subordinate primacy over the Gallican Church which was strongly asserted by his successor Hilary of Arles. An appeal from Chelidonius of Besançon gave Leo the opportunity to assert the pope's authority over Hilary, who defended himself stoutly at Rome, refusing to recognize Leo's judicial status. Feeling that the primatial rights of the bishop of Rome were threatened, Leo appealed to the civil power for support and obtained, from Valentinian III, a decree of 6 June 445, which recognized the primacy of the bishop of Rome based on the merits of Peter, the dignity of the city, and the legislation of the First Council of Nicaea; and provided for the forcible extradition by provincial governors of any bishop who refused to answer a summons to Rome. Faced with this decree, Hilary submitted to the pope, although under his successor, Ravennius, Leo divided the metropolitan rights between Arles and Vienne (450).

Death and burial :
Leo died on 10 November 461 and, as he wished to be buried as close as possible to the tomb of St Peter, his body was placed in a tomb in the portico of Saint Peter's basilica. In 688 his remains were moved inside the basilica itself.

இன்றைய புனிதர்

(நவம்பர் 10)

✠ புனிதர் முதலாம் லியோ ✠
(St. Leo the Great)

45ம் திருத்தந்தை/ மறைவல்லுனர் :
(45th Pope/ Doctor of the Church)

பிறப்பு : கி.பி. சுமார் 400
டஸ்கனி, மேற்கத்திய ரோமப்பேரரசு
(Tuscany, Western Roman Empire)

இறப்பு : நவம்பர் 10, 461
ரோம் நகரம், மேற்கத்திய ரோமப்பேரரசு
(Rome, Western Roman Empire)

நினைவுத் திருவிழா : நவம்பர் 10

ஏற்கும் சமயம் :
ரோமன் கத்தோலிக்க திருச்சபை
(Roman Catholic Church)
கிழக்கு மரபுவழி திருச்சபை
(Eastern Orthodox Church)
ஆங்கிலிக்கன் சமூகம்
(Anglican Communion)

திருத்தந்தை முதலாம் லியோ (Pope Leo I) கத்தோலிக்க திருச்சபையின் 45ம் திருத்தந்தையாக கி.பி. 440ம் ஆண்டு, செப்டம்பர் மாதம், 29ம் நாளிலிருந்து கி.பி. 461ம் ஆண்டு, நவம்பர் மாதம், 10ம் நாள் வரை ஆட்சி செய்தார். திருச்சபை வரலாற்றிலேயே முதன்முதலாக "பெரிய"/ "மகா" (Great) என்னும் அடைமொழி பெற்ற முதல் திருத்தந்தை இவரேயாவார்.

முதலாம் லியோ கி.பி. சுமார் 400ம் ஆண்டில் இத்தாலிய உயர்குடியைச் சார்ந்த பெற்றோருக்குப் பிறந்தார். "திருத்தந்தையர் நூல்" (Liber Pontificalis) என்னும் ஏடு அவர் பிறந்த இடமாக இத்தாலியின் “டஸ்கனி” (Tuscany) பிரதேசத்தைக் குறிக்கிறது.

வாழ்க்கையின் முக்கிய நிகழ்ச்சிகள் :
திருத்தந்தை முதலாம் லியோவின் வாழ்க்கை நிகழ்ச்சிகளுள் மிகவும் பெயர்பெற்றதாகக் கருதப்படுவது, அவர் கி.பி. 452ம் ஆண்டில் வடக்கிலிருந்து இத்தாலியை நோக்கிப் படையெடுத்துவந்த “அட்டிலா” என்னும் “ஹுண்” (Attila the Hun) இனப் போர்த்தலைவரை சந்தித்து அப்படையெடுப்பு நிகழாமல் தடுத்து, இத்தாலியைப் பாதுகாத்தது ஆகும்.

மேலும், திருத்தந்தை லியோ திருச்சபையின் முக்கிய பொதுச்சங்கங்களுள் ஒன்றாகிய “கால்செடோன் பொதுச்சங்கத்தில்” (கி.பி. 451) (Council of Chalcedon) நிகழ்ந்த விவாதங்களுக்கு அடிப்படையான கருத்துக்கோப்புகளை வழங்கியது ஆகும். இச்சங்கமானது இயேசு கிறிஸ்து யார் என்பது பற்றி விவாதித்தது. இயேசு உண்மையிலேயே கடவுளாகவும் உண்மையிலேயே மனிதராகவும் உள்ளார் என்றும், இயேசுவின் மனித இயல்பும் இறை இயல்பும் ஒரே தெய்விக தன்மையில் குழப்பமோ பிளவோ இன்றி இணைந்துள்ளன என்றும் வரையறுத்தது.

வாழ்க்கையின் முதற்கட்டம் :
"திருத்தந்தையர் வரலாறு" (Liber Pontificalis) என்னும் பண்டைய ஏடு தரும் தகவல்படி, திருத்தந்தை லியோ, இத்தாலியின் “டஸ்கனி” (Tuscany) பிரதேசத்தில் பிறந்தார். கி.பி. 431ம் ஆண்டில் அவர் திருத்தொண்டர் (Deacon) பணியை திருத்தந்தை “முதலாம் செலஸ்டின்” (Pope Celestine I) ஆட்சியின்கீழ் தொடங்கியிருந்தார். அப்போது அலெக்சாந்திரியா நகர் மறைமுதல்வர் சிரில் (Cyril of Alexandria), பாலத்தீனத்தின்மீது “யூவனல்” (Juvenal of Jerusalem) என்பவர் ஆட்சியதிகாரம் தமக்கு உண்டு என்றதை உரோமைத் திருச்சபை கண்டிக்கவேண்டும் என்று கேட்டு லியோவுக்கு (அல்லது திருத்தந்தை முதலாம் செலஸ்டினுக்கு) கடிதம் எழுதினார். இதிலிருந்து லியோ ஒரு முக்கிய பதவியில் இருந்தார் எனத் தெரிகிறது.

ஏறக்குறைய அச்சமயத்தில் “ஜான் காசியன்” (John Cassian) என்பவர் “நெஸ்டோரியஸ்” (Nestorius) என்பவரின் திரிபுக்கொள்கையைக் கண்டித்து எழுதிய நூலை லியோவுக்கு அர்ப்பணித்தார். அத்தகைய நூலை எழுதும்படி லியோ, காசியனிடம் கேட்டிருந்தார்.

மேலும், ரோமப் பேரரசரே லியோவின் உதவியை நாடிவந்தார். ரோமைப் பேரரசின் பகுதியாக இருந்த “கால்” (Gaul) பிரதேசத்தில் இரு மேலதிகாரிகளுக்கு இடையே ஏற்பட்ட கருத்துமோதலைத் தீர்த்துவைக்க லியோ அனுப்பப்பட்டார்.

இவ்வாறு “கால்” (Gaul) பகுதிக்கு அரசு சார்பாக லியோ தூது சென்ற சமயத்தில் திருத்தந்தை “மூன்றாம் சிக்ஸ்டஸ்” (Pope Sixtus III), கி.பி. 440ம் ஆண்டு, ஆகஸ்ட் மாதம், 11ம் நாள் உயிர்நீத்தார். அவருக்குப் பின்னர், செப்டம்பர் மாதம், 29ம் நாள், திருத்தந்தையாக ஒருமனதாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவரே முதலாம் லியோ.

லியோவின் திருத்தந்தைப் பணிக்காலம் கத்தோலிக்க திருச்சபையில் பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. குறிப்பாக உரோமைத் திருச்சபையின் மைய அதிகாரம் பேரளவாக உறுதிப்படுத்தப்பட்டது.

இயேசு கிறிஸ்து பற்றிய போதனை :
திருத்தந்தை வழங்கிய போதனைகள் பெரும்பாலும் இயேசு கிறிஸ்துவின் இயல்பு பற்றியும், இயேசு கொணர்ந்த மீட்புப் பற்றியும் அமைந்தன. அவர் அளித்த மறையுரைகள், அவர் எழுதிய மடல்கள் போன்றவற்றில் இந்தப் போதனை அடங்கியுள்ளது.

திருத்தந்தைக்கு உரிய அதிகாரப் பொறுப்பு :
திருத்தந்தை லியோ தம் பணியைப் பற்றி விவரிக்கும்போது, தாம் “தூய பேதுருவின்” (St. Peter) வாரிசில் வருவதைச் சுட்டிக்காட்டினார். அதற்கு முந்திய திருத்தந்தையர் தாம் புனித பேதுருவின் பணிப்பொறுப்பில் வாரிசுகள் என்றும், பேதுரு உரோமையில் பணிசெய்து, மறைச்சாட்சியாக உயிர்துறந்து அங்கேயே அடக்கம் செய்யப்பட்டிருப்பதால் உரோமைத் திருப்பீடம் தனி அதிகாரம் கொண்டது என்று மட்டுமே போதித்திருந்தனர்.

திருத்தந்தை லியோ, தாம் பதவி ஏற்ற ஐந்தாம் ஆண்டு நிகழ்வின் போது ஆற்றிய மறையுரையில் கீழ்வருமாறு கூறினார்:
"நிலையாக இருக்கின்ற பாறையான இயேசு, பாறையான பேதுருவுக்கு வழங்கிய நிலையான தன்மையைப் பேதுரு தம் வழிவருவோருக்கு வழங்கினார்."

அதிலிருந்து திருத்தந்தையர் தம்மை புனித பேதுருவின் வழித்தோன்றல்களாக மட்டுமன்றி, தாம் பிற ஆயர்கள் மேலும், நம்பிக்கைகொண்டோர் மேலும் அதிகாரம் கொண்டவர்கள் என்பதை வலியுறுத்தத் தொடங்கினர்.

திருத்தந்தை லியோ, இத்தாலி நாட்டு ஆயர்கள் தம் அதிகாரத்துக்கு உட்பட்டவர்கள் என்பதை எடுத்துரைத்தார். மிலான் மற்றும் வட இத்தாலியின் பிற பகுதிகளில் அருட்பணி ஒழுங்காக நடைபெறவும், தவறுகள் திருத்தப்படவும், கருத்து வேறுபாடுகள் அகற்றப்படவும் அவர் தம் அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தினார்.

ஸ்பெயின் நாட்டில் தோன்றிய “பிரிசிலிய கொள்கை” (Priscillianism), மனித உடல் தீமையானது என்று கூறியதை லியோ கண்டித்து, அக்கொள்கையை மறுப்பதற்கான வழிமுறைகளைக் காட்டினார்.

அதுபோலவே, வடக்கு ஆப்பிரிக்க திருச்சபையிலும் சர்ச்சைகள் ஏற்பட்டபோது அவற்றிற்குத் தீர்வுகாண ஆயர்கள் திருத்தந்தை லியோவை அணுகினர்.

ஃபிரான்ஸ் நாட்டின் தென்பகுதி தமது ஆட்சி அதிகாரத்திற்கு உட்பட்டதே என்று “ஹிலரி” (Hilary) என்னும் ஆயர் கூறியபோது, திருத்தந்தை லியோ அக்கருத்தை ஏற்க மறுத்ததோடு, ஹிலரி தமது மறைமாவட்ட எல்லைகளுக்குள் மட்டுமே அதிகாரம் கொண்டவர் என்றும் வலியுறுத்தினார்.

மறைமாவட்டங்களின் ஆயர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கும் பொறுப்பு அந்தந்த மறைமாவட்டத்தின் குருக்கள், இறைமக்களைச் சார்ந்தது என்று லியோ கூறினார். "அனைவருக்கும் பணி புரிய அழைக்கப்பட்டவர் அனைவராலும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட வேண்டும்" என்றொரு கொள்கையை அவர் முன்வைத்தார்.

இறப்பு :
திருத்தந்தை லியோ கி.பி. 461ம் ஆண்டு, நவம்பர் மாதம், 10ம் நாள் இறந்தார். அவருடைய உடல் ரோம் நகரில், புனித பேதுரு பெருங்கோவிலின் உள்முற்றத்தில் அடக்கம் செய்யப்பட்டது. கி.பி. 688ம் ஆண்டில், கோவிலுக்கு உள்ளே அடக்கம் செய்யப்பட்டது. கல்லறை மீது சிறப்பான விதத்தில் ஒரு பீடமும் நிறுவப்பட்டது.

மறைவல்லுநர் பட்டம் :
கி.பி. 1754ம் ஆண்டில், திருத்தந்தை லியோவுக்கு “திருச்சபையின் மறைவல்லுநர்” (Doctor of the Church) என்னும் பட்டம் வழங்கப்பட்டது. திருச்சபையின் போதனையைத் தெளிவாகவும் விளக்கமாகவும் பல மறையுரைகள், நூல்கள், விளக்கவுரைகள் வழியாக அளித்து, திருச்சபையை மிகத் திறமையாக வழிநடத்திச் சென்றதால் அவருக்கு "பெரிய"/ "மகா" (Great) என்னும் அடைமொழி கொடுத்து அழைப்பது வழக்கம்.

Saint du Jour

(10 novembre)

✠ Saint Léon le Grand ✠

45e Pape/ Docteur de l'Église :

Nom de naissance : Lion

Naissance : 400 après JC
Toscane, Empire romain d'Occident

Décédé : 10 novembre 461
Rome, Empire romain d'Occident

Vénéré en :
église catholique
Église orthodoxe orientale
Communion anglicane

Fête : 10 novembre

Le pape Léon Ier, également connu sous le nom de saint Léon le Grand, était pape depuis le 29 septembre 440 et est décédé en 461. Le pape Benoît XVI a déclaré que la papauté de Léon "... était sans aucun doute l'une des plus importantes de l'histoire de l'Église".

Il était un aristocrate romain, et fut le premier pape à avoir été appelé « le Grand ».  Il est peut-être mieux connu pour avoir rencontré Attila le Hun en 452 et l'avoir persuadé de se détourner de son invasion de l'Italie.  Il est également docteur de l'Église, dont on se souvient le plus sur le plan théologique pour avoir publié le Tome du Lion, un document qui a constitué une base majeure pour les débats du Concile œcuménique de Chalcédoine.  Le Concile de Chalcédoine, le quatrième concile œcuménique, a traité principalement de la christologie et a élucidé la définition orthodoxe de l'être du Christ comme l'union hypostatique de deux natures, divine et humaine, unies en une seule personne, « sans confusion ni division ».  Il a été suivi d'un schisme majeur associé au monophysisme, au miaphysisme et au dyophysisme.

Début de la vie:
Selon le Liber Pontificalis, il était originaire de Toscane.  En 431, en tant que diacre, il était suffisamment connu en dehors de Rome pour que Jean Cassien lui dédie le traité contre Nestorius écrit à la suggestion de Léon.  Vers cette époque, Cyrille d'Alexandrie a fait appel à Rome concernant un différend juridictionnel Juvénal de Jérusalem, mais il n'est pas tout à fait clair si la lettre était destinée à Léon, en sa qualité de diacre, ou au pape Célestin Ier directement.  Vers la fin du règne du pape Sixte III, Léon fut envoyé à la demande de l'empereur Valentinien III pour régler un différend entre Aëtius, l'un des principaux commandants militaires de la Gaule, et le magistrat en chef Caecina Decius Aginatius Albinus.  Johann Peter Kirsch voit dans cette commission une preuve de la confiance accordée à l'habile diacre par la cour impériale.

Papauté :
Pendant son absence en Gaule, le pape Sixte III meurt (le 11 août 440) et, le 29 septembre, Léon est élu à l'unanimité par le peuple pour lui succéder.

Peu de temps après avoir accédé au trône papal, Léon apprit qu'à Aquilée, les Pélagiens étaient reçus dans la communion ecclésiale sans répudiation formelle de leurs erreurs ;  il a censuré cette pratique et a ordonné qu'un synode provincial soit tenu où de tels anciens Pélagiens doivent faire une abjuration sans équivoque.

Des manichéens fuyant les Vandales étaient venus à Rome en 439 et s'y étaient secrètement organisés ;  Léon l'apprit vers 443, et procéda contre eux en organisant un débat public avec leurs représentants, en brûlant leurs livres et en écrivant des lettres d'avertissement aux évêques italiens.

Son attitude était comme décidée contre les Priscillianistes.  Mgr Turibius d'Astorga, étonné de l'extension de la secte en Espagne, s'était adressé aux autres évêques espagnols à ce sujet, envoyant une copie de sa lettre à Léon, qui en profita pour rédiger un long traité (21 juillet 447) contre le  secte, examinant en détail son faux enseignement et appelant à un concile général espagnol pour enquêter si elle avait des adhérents dans l'épiscopat.

D'un point de vue pastoral, il a galvanisé les œuvres caritatives dans une Rome en proie aux famines, à l'afflux de réfugiés et à la pauvreté.  Il associait en outre la pratique du jeûne à la charité et à l'aumône, en particulier à l'occasion des Quattro tempora (les jours trimestriels de la braise).

Autorité papale :
Décret de Valentinien :
Leo a contribué de manière significative à la centralisation de l'autorité spirituelle au sein de l'Église et à la réaffirmation de l'autorité papale.  L'évêque de Rome était progressivement devenu le patriarche en chef de l'Église d'Occident.  Leo pousserait cette autorité dans un nouveau royaume.

A plusieurs reprises, Léo a été sollicité pour arbitrer des différends en Gaule.  Patrocle d'Arles (mort en 426) avait reçu du pape Zosime la reconnaissance d'une primauté subordonnée sur l'Église gallicane qui était fortement affirmée par son successeur Hilaire d'Arles.  Un appel de Chélidonius de Besançon a donné à Léon l'occasion d'affirmer l'autorité du pape sur Hilaire, qui s'est vigoureusement défendu à Rome, refusant de reconnaître le statut judiciaire de Léon.  Sentant que les droits primitifs de l'évêque de Rome étaient menacés, Léon fit appel au pouvoir civil pour le soutenir et obtint, de Valentinien III, un décret du 6 juin 445, qui reconnaissait la primauté de l'évêque de Rome sur la base des mérites de Pierre.  , la dignité de la cité, et la législation du premier concile de Nicée ;  et prévoyait l'extradition forcée par les gouverneurs de province de tout évêque qui refusait de répondre à une convocation à Rome.  Face à ce décret, Hilaire se soumet au pape, bien que sous son successeur, Ravennius, Léon partage les droits métropolitains entre Arles et Vienne (450).

Mort et enterrement :
Léon mourut le 10 novembre 461 et, comme il souhaitait être enterré le plus près possible du tombeau de saint Pierre, son corps fut déposé dans un tombeau dans le portique de la basilique Saint-Pierre.  En 688, ses restes ont été déplacés à l'intérieur de la basilique elle-même.