Saint of the Day 10/November

Saint of the Day

(November 10)

✠ Saint Andreas Avellino ✠
(Confessor)

Born : 1521
Castronuovo, Basilicata

Died : 10 November 1608

Beatified : 1624 by Urban VIII

Canonized : 1712 by Clement XI

Major shrine : Church of St. Paul, Naples

Feast : 10 November

Patronage : Naples, Sicily, Badolato ; invoked against sudden death


Born at Castronuovo (today Castronuovo di Sant'Andrea), a small town in the province of Potenza, in Basilicata, his baptismal name was Lancelotto, which he changed to Andrew when he entered the Order of Theatines. After receiving his elementary training in the school at Castronuovo, he was sent to Venice to pursue a course in the humanities and in philosophy. Being a handsome youth, his chastity was often exposed to danger from female admirers, and to escape their importuning he took ecclesiastical tonsure.

He went to Naples to study canon and civil law, obtained the degree of Doctor of Laws and was ordained priest at the age of twenty-six. For some time he held the office of lawyer at the ecclesiastical court of Naples.

The archbishop of Naples now commissioned him to reform a convent at Naples, which by the laxity of its discipline had become a source of great scandal. By his own example and his untiring zeal he restored the religious discipline of the convent but not without many and great difficulties. Certain wicked men who were accustomed to have clandestine meetings with the nuns became exasperated at the saint's interference, and one night he was assaulted and severely wounded. He was brought to the monastery of the Theatines to recuperate. Here, however, he resolved to devote himself entirely to God and he entered the Order of Theatines, which had only recently been founded by Gaetano dei Conti di Thiene. In 1556, on the vigil of the Assumption he was invested, being then thirty-five years of age, and took the name of Saint Andrew the Apostle.

After completing his novitiate, he obtained permission to visit the tombs of the Apostles and the Martyrs at Rome, and, upon his return, was made master of novices. After holding this office for ten years, he was elected superior. His zeal for strict religious discipline and for the purity of the clergy, as well as his deep humility and sincere piety, induced the General of his Order to entrust him with the foundation of two new Theatine houses, one at Milan and the other at Piacenza. By his efforts, many more Theatine houses rose up in various dioceses of Italy. As superior of some of these new foundations, he was so successful in converting sinners and heretics by his prudence in the direction of souls and by his eloquent preaching that numerous disciples thronged around him, eager to be under his spiritual guidance. One of the most noteworthy of his disciples was Lorenzo Scupoli, the author of The Spiritual Combat. Charles Borromeo was a close friend of Avellino and sought his advice in the most important affairs of the church. He also requested him to establish a new Theatine house in Milan.

Though indefatigable in preaching, hearing confessions, and visiting the sick, Avellino still had time to write some ascetical works. His letters were published in 1731 at Naples in two volumes, and his other ascetical works were published three years later in five volumes.

On 10 November 1608, when beginning the Holy Sacrifice of the Mass, he was stricken with apoplexy, and, after receiving the Holy Viaticum, died at the age of 88. In 1624, only 16 years after his death, he was beatified by Pope Urban VIII, and in 1712 was canonized by Pope Clement XI.

இன்றைய புனிதர்

(நவம்பர் 10)

✠ புனிதர் ஆண்ட்ரியாஸ் அவெலினோ ✠
( Saint Andreas Avellino )

(மறைப்பணியாளர்)

பிறப்பு : 1521
காஸ்ட்ரோனுவோவோ, பசிலிகாட்டா
(Castronuovo, Basilicata)

இறப்பு : 10 நவம்பர் 1608


புனிதர்பட்டம் : 1712, திருத்தந்தை 11 ஆம் கிளமெண்ட்
(1712 by Clement XI)

ஏற்கும் சமயம்:
ரோமன் கத்தோலிக்க திருச்சபை
(Roman Catholic Church)
செயின்ட் பால் தேவாலயம், நேபிள்ஸ்
(Church of St. Paul, Naples)

நினைவுத் திருநாள்: நவம்பர் 10


காஸ்ட்ரோனுவோவோவில் (இன்று Castronuovo di Sant'Andrea), பாசிலிகாட்டாவில் பொட்டென்சா மாகாணத்தில் உள்ள ஒரு சிறிய நகரத்தில் பிறந்தார், அவருடைய முழுக்காட்டுதல் பெயர் லான்செலோட்டோ ஆகும், அவர் ஆண்ட்ரூ என்று மாற்றினார்.  காஸ்ட்ரோனுவோவிலுள்ள பள்ளியில் அவரது ஆரம்பப் பயிற்சியைப் பெற்ற பிறகு, அவர் மனிதநேயம் மற்றும் தத்துவத்தில்  படிப்பைத் தொடர வெனிஸுக்கு அனுப்பப்பட்டார்.  ஒரு அழகான இளைஞராக இருந்ததால், அவரது கற்பு பெண் ரசிகர்களிடமிருந்து அடிக்கடி ஆபத்தை எதிர்கொண்டது, மேலும் அவர்களின் இறக்குமதியிலிருந்து தப்பிக்க அவர் திருச்சபை அழுத்தத்தை எடுத்தார்.

கேனான் மற்றும் சிவில் சட்டத்தைப் படிக்க நேபிள்ஸ் சென்றார், டாக்டர் சட்டத்தின் பட்டம் பெற்றார் மற்றும் இருபத்தி ஆறு வயதில் பாதிரியாராக நியமிக்கப்பட்டார்.  சில காலம் அவர் நேபிள்ஸின் திருச்சபை நீதிமன்றத்தில் வழக்கறிஞர் பதவியை வகித்தார்.

நேபிள்ஸின் பேராயர் இப்போது நேபிள்ஸில் உள்ள ஒரு துறவற சபையை சீர்திருத்த அவருக்கு பணியளித்தார், அதன் ஒழுக்கமின்மையால் அது பெரும் அவதூறாக மாறியது.  அவரது சொந்த முன்மாதிரி மற்றும் அவரது அயராத வைராக்கியத்தால் அவர் கான்வென்ட்டின் மத ஒழுக்கத்தை மீட்டெடுத்தார், ஆனால் பல மற்றும் பெரிய சிரமங்கள் இல்லாமல் இல்லை.  கன்னியாஸ்திரிகளுடன் இரகசிய சந்திப்புகளை நடத்தப் பழகிய சில பொல்லாத மனிதர்கள் துறவியின் குறுக்கீட்டால் கோபமடைந்தனர், மேலும் ஒரு இரவில் அவர் தாக்கப்பட்டு கடுமையாக காயமடைந்தார்.  அவர் குணமடைவதற்காக தியாட்டீன்களின் மடத்திற்கு அழைத்து வரப்பட்டார்.  இருப்பினும், இங்கே, அவர் தன்னை முழுவதுமாக கடவுளுக்கு அர்ப்பணிக்கத் தீர்மானித்தார், மேலும் அவர்  தியாட்டீன்களின் வரிசையில் நுழைந்தார், இது சமீபத்தில் கெய்டானோ டெய் கான்டி டி தியேனால் நிறுவப்பட்டது.  1556 ஆம் ஆண்டில், அனுமானத்தின் விழிப்புணர்வின் மீது அவர் முதலீடு செய்யப்பட்டார், அப்போது முப்பத்தைந்து வயதாக இருந்தார், மேலும் புனித ஆண்ட்ரூ அப்போஸ்தலரின் பெயரைப் பெற்றார்.

தனது நூதனத்தை முடித்த பிறகு, ரோமில் உள்ள அப்போஸ்தலர்கள் மற்றும் தியாகிகளின் கல்லறைகளைப் பார்வையிட அனுமதி பெற்றார், மேலும் அவர் திரும்பியதும் புதியவர்களின் மாஸ்டர் ஆக்கப்பட்டார்.  பத்து வருடங்கள் இந்த பதவியை வகித்த பிறகு, அவர் மேலதிகாரியாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.  கடுமையான மத ஒழுக்கம் மற்றும் மதகுருமார்களின் தூய்மைக்கான அவரது வைராக்கியம், அத்துடன் அவரது ஆழ்ந்த பணிவு மற்றும் நேர்மையான பக்தி ஆகியவை, இரண்டு புதிய தியேட்டீன் வீடுகளின் அஸ்திவாரத்தை அவரிடம் ஒப்படைக்கத் தூண்டியது.  .  அவரது முயற்சியால், இத்தாலியின் பல்வேறு மறைமாவட்டங்களில் மேலும் பல தியாட்டீன் வீடுகள் எழுந்தன.  இந்த புதிய அஸ்திவாரங்களில் சிலவற்றில் மேலானவராக, அவர் ஆன்மாக்களின் திசையில் தனது விவேகத்தாலும், அவரது சொற்பொழிவுகளாலும் பாவிகளையும் மதவெறியர்களையும் மாற்றுவதில் மிகவும் வெற்றிகரமாக இருந்தார், அவருடைய ஆன்மீக வழிகாட்டுதலின் கீழ் இருக்க ஆர்வமாக ஏராளமான சீடர்கள் அவரைச் சுற்றி திரண்டனர்.  அவரது சீடர்களில் மிகவும் குறிப்பிடத்தக்கவர் லொரென்சோ ஸ்குபோலி, தி ஸ்பிரிச்சுவல் காம்பாட்டின் ஆசிரியர்.  சார்லஸ் பொரோமியோ அவெலினோவின் நெருங்கிய நண்பராக இருந்தார் மற்றும் தேவாலயத்தின் மிக முக்கியமான விவகாரங்களில் அவருடைய ஆலோசனையைப் பெற்றார்.  மிலனில் ஒரு புதிய தியாட்டீன் இல்லத்தை நிறுவும்படியும் அவர் கேட்டுக் கொண்டார்.

பிரசங்கம் செய்வதிலும், வாக்குமூலங்களைக் கேட்பதிலும், நோயுற்றவர்களைச் சந்திப்பதிலும் சளைக்காமல் இருந்தபோதிலும், அவெலினோ சில துறவுப் படைப்புகளை எழுத இன்னும் நேரம் இருந்தது.  அவரது கடிதங்கள் 1731 இல் நேபிள்ஸில் இரண்டு தொகுதிகளாக வெளியிடப்பட்டன, மேலும் அவரது மற்ற சந்நியாசி படைப்புகள் மூன்று ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு ஐந்து தொகுதிகளாக வெளியிடப்பட்டன.

1608 ஆம் ஆண்டு நவம்பர் 10 ஆம் தேதி, புனிதப் பலியிடுதலைத் தொடங்கும் போது, ​​அவர் அப்போப்ளெக்ஸியால் பாதிக்கப்பட்டார், மேலும் பரிசுத்த வையாட்டிகம் பெற்ற பிறகு, தனது 88-வது வயதில் இறந்தார். 1624-ல், அவர் இறந்து 16 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, போப் அடிமையாக அருளப்பட்டார்.  நகர்ப்புற VIII, மற்றும் 1712 இல் போப் கிளெமென்ட் XI ஆல் உயர்படுத்தப்பட்டார்.

Sainte du jour

(10 novembre)

✠ Saint Andreas Avellino ✠
(Confesseur)

Né : 1521
Castronuovo, Basilicate

Décédé : 10 novembre 1608

Béatifié : 1624 par Urbain VIII

Canonisé : 1712 par Clément XI

Sanctuaire majeur : Église Saint-Paul, Naples

Fête : 10 novembre

Patronage : Naples, Sicile, Badolato ;  invoqué contre la mort subite

Né à Castronuovo (aujourd'hui Castronuovo di Sant'Andrea), une petite ville de la province de Potenza, en Basilicate, son nom de baptême était Lancelotto, qu'il a changé en André lorsqu'il est entré dans l'Ordre des Théatins.  Après avoir reçu sa formation élémentaire à l'école de Castronuovo, il a été envoyé à Venise pour suivre un cours en lettres et en philosophie.  Étant un beau jeune, sa chasteté était souvent exposée au danger des admiratrices, et pour échapper à leurs importunes, il prit la tonsure ecclésiastique.

Il se rendit à Naples pour étudier le canon et le droit civil, obtint le diplôme de docteur en droit et fut ordonné prêtre à l'âge de vingt-six ans.  Il exerça quelque temps la charge d'avocat au tribunal ecclésiastique de Naples.

L'archevêque de Naples le chargea alors de réformer un couvent à Naples, qui, par le laxisme de sa discipline, était devenu une source de grand scandale.  Par son propre exemple et son zèle infatigable, il rétablit la discipline religieuse du couvent, mais non sans de nombreuses et grandes difficultés.  Certains hommes méchants qui avaient l'habitude d'avoir des rencontres clandestines avec les religieuses s'exaspèrent de l'ingérence du saint, et une nuit il est agressé et grièvement blessé.  Il a été amené au monastère des Théatins pour récupérer.  Ici, cependant, il résolut de se consacrer entièrement à Dieu et il entra dans l'Ordre des Théatins, qui n'avait été fondé que récemment par Gaetano dei Conti di Thiene.  En 1556, à la veille de l'Assomption, il fut investi, alors âgé de trente-cinq ans, et prit le nom de Saint André l'Apôtre.

Après avoir terminé son noviciat, il obtint la permission de visiter les tombeaux des Apôtres et des Martyrs à Rome et, à son retour, fut nommé maître des novices.  Après avoir exercé cette fonction pendant dix ans, il a été élu supérieur.  Son zèle pour la stricte discipline religieuse et pour la pureté du clergé, ainsi que sa profonde humilité et sa piété sincère, incitent le Général de son Ordre à lui confier la fondation de deux nouvelles maisons de Théatins, l'une à Milan et l'autre à Plaisance.  .  Grâce à ses efforts, de nombreuses autres maisons théatines se sont élevées dans divers diocèses d'Italie.  En tant que supérieur de certaines de ces nouvelles fondations, il réussit si bien à convertir les pécheurs et les hérétiques par sa prudence dans la direction des âmes et par sa prédication éloquente que de nombreux disciples se pressaient autour de lui, désireux d'être sous sa direction spirituelle.  L'un de ses disciples les plus remarquables était Lorenzo Scupoli, l'auteur de Le combat spirituel.  Charles Borromeo était un ami proche d'Avellino et a demandé son avis dans les affaires les plus importantes de l'église.  Il lui a également demandé d'établir une nouvelle maison des Théatins à Milan.

Bien qu'infatigable à prêcher, à entendre des confessions et à visiter les malades, Avellino avait encore le temps d'écrire des œuvres ascétiques.  Ses lettres furent publiées en 1731 à Naples en deux volumes, et ses autres ouvrages ascétiques furent publiés trois ans plus tard en cinq volumes.

Le 10 novembre 1608, au début du Saint Sacrifice de la Messe, il fut frappé d'apoplexie et, après avoir reçu le Saint Viatique, mourut à l'âge de 88 ans. En 1624, 16 ans seulement après sa mort, il fut béatifié par le Pape  Urbain VIII, et en 1712 a été canonisé par le pape Clément XI.