Saint of the Day 14/November

- November 12, 2022

Saint of the Day

(November 14)

✠ St. Lawrence O'Toole ✠

Lawrence was born in Ireland in 1128. He was the son of a chief. When he was only ten years old, a neighboring king made a raid on his father's territory and carried him away. The boy suffered for two years. Then his father forced the king to give him up to the care of a bishop. When he did, Lawrence's father hurried to see his son. He gratefully brought him home.

The chief wanted one of his sons to enter the service of the Church. While he was wondering which one it might be, Lawrence told him with a laugh that he need not wonder anymore. "It is my desire," said Lawrence, "to have for my inheritance the service of God in the Church." So his father took him by the hand and gave him into the care of the bishop. Lawrence became a priest and the abbot of a great monastery. Once food became very scarce in the whole neighborhood of the monastery. The good abbot gave great quantities away to keep the people from starving. He had many problems to handle as head of the monastery, too. Some of the monks criticized him for being too strict. But Lawrence kept right on guiding the community in the way of self-sacrifice, despite the criticism. Then, there was the problem of the robbers and outlaws who lived in the nearby hills. Yet nothing discouraged the fearless Lawrence O'Toole.

He became so famous that before long he was chosen to be archbishop of Dublin. In this new position, he lived as holy a life as ever. Every day, he invited many poor people to be his guests. He helped many others besides. Lawrence dearly loved his people and Ireland, his country, and he did all he could to keep it at peace. Once a madman attacked him as he was going up to the altar to say Mass. He was knocked to the floor unconscious. Yet he came to his senses right away. He had the wound washed at once, and then went right ahead with the Mass.

After years of labor for the Church, St. Lawrence O'Toole became very ill. When he was asked if he wanted to make a will, the holy archbishop smiled. He answered, "God knows that I don't have a penny in the world." He had long ago given everything he had to others, just as he had given himself completely to God. St. Lawrence O'Toole died on November 14, 1180. He was proclaimed a saint by Pope Honorius III in 1225.

இன்றைய புனிதர்

(நவம்பர் 14)

✠ தூய லாரன்ஸ் ஓ டூலே ✠
( St. Lawrence O'Toole )

“நீங்கள் ஒருமனத்தவராய் இருங்கள்; உயர்வு மனப்பான்மை கொள்ளாமல் தாழ்நிலையில் உள்ளவர்களோடு நன்கு பழகுங்கள்; நீங்கள் உங்களையே அறிவாளிகளெனக் கருதி பெருமிதம் கொள்ளவேண்டாம். தீமைக்குப் பதில் தீமை செய்யாதீர்கள்; எல்லா மனிதரும் நலமெனக் கருதுபவை பற்றியே எண்ணுங்கள். இயலுமானால், உங்களால் முடிந்தவரை எல்லாரோடும் அமைதியுடன் வாழுங்கள்” (உரோ 12: 16-18)

வாழ்க்கை வரலாறு

லாரன்ஸ், அயர்லாந்து நாட்டில் 1125 ஆம் ஆண்டு பிறந்தார். இவருடைய தந்தை லெய்ன்ஸ்டரை ஆண்டுவந்த தெர்மோத் மாக் முரெஹத் என்பவருடைய அரசபையில் ஒரு முக்கியமான பதவியை வகித்து வந்தார். இவருக்கும் அரசருக்கும் இடையே நல்ல புரிதல் இருந்தது. அதனால் இவர் தன்னுடைய மகன் லாரன்சை அரசருடைய கண்காணிப்பில் வளரவிட்டார். அரசர் தன்னுடைய மகனை நல்லவிதமாய் வளர்த்தெடுப்பார் என்று அவர் கனவு கண்டார். ஆனால் நடந்தது வேறொன்றாக இருந்தது. ஆம், அரசர் லாரன்சை ஓர் அடிமையைப் போன்று நடத்தத் தொடங்கினார்.

துன்பங்களிலும் பிரகாசித்தவர்:

தந்தையின் சுயநலத்தால் 10 வயதில் சிறைக்குச் சென்ற லாரன்ஸ் சிறுப்பையனாக இருந்தபோதிலும் கடுமையாக தண்டிக்கப்பட்டார். போதிய உணவின்றி தினம்தினம் வாழ்வுக்கும் சாவுக்கும் இடையேப் போராடினார்.

துறவுமடத் தலைவராக:

தான் விடுவிக்கப்பட காரணமாயிருந்த துறவி துன்லாங் என்பவரின் வழிகாட்டுதலில் 13 ஆண்டுகளை கழித்தார். படிப்பிலும் பக்தியிலும் சிறந்து விளங்கினார். எல்லாருக்கும் நண்பராகவும்ää சிறந்த முன்மாதிரியாகவும் விளங்கிய இவர் சக துறவிகளின் விருப்பப்படி மடத்தின் தலைமை துறவியானார்.

செய்தி அறிந்து லாரன்ஸின் தந்தை மிகவும் வருத்தப்பட்டார். பின்னர் அவர் தன்னுடைய மகனை அரசரின் கண்காணிப்பிலிருந்து விடுவிடுத்து, கலேண்டலூக்கின் (Glendalough) ஆயரும் மடாதிபதியுமானவரிடத்தில் ஒப்படைத்தார். அவர் லாரன்சை பக்தியிலும் ஞானத்திலும் வளர்த்தெடுத்தார். இப்படி நாட்கள் நன்றாகப் போய்க்கொண்டிருக்க, லாரன்ஸை வளர்த்தெடுத்த ஆயரும் மடாதிபதியுமானவர் திடிரென இறந்துபோனார். இதனால் லாரன்ஸ் மடாதிபதியாக உயரவேண்டிய நிலை வந்தது.

பேராயர்:

டப்ளின் பேராயர் கிரகோரி இறந்த பிறகு அனைவரின் விருப்பத்தின் பேரில் 1162 அக்டோபர் 8 அன்று பேராயராக திருப்பொழிவு செய்யபட்டார். தன் 32 ஆவது வயதிலே மிகப்பெரிய பொறுப்பை ஏற்றார்.

1151 ஆம் ஆண்டு மடாதிபதியாக உயர்ந்த லாரன்ஸ் துறவுமடத்தில் இருந்த இளந்துறவிகளை நல்லவிதமாய் பயிற்றுவித்தார். ஒருசிலர் சபை ஒழுங்குகளைக் கடைப்பிடிக்க மிகக் கடினமாக இருக்கின்றது என்று சொன்னபோது, சபை ஒழுங்குகளுடைய தேவை மற்றும் முக்கியத்துவத்தைப் பற்றி லாரன்ஸ் எடுத்துச் சொன்னபோது, அவர்கள் அதைத் திறந்த மனதோடு ஏற்றுக்கொண்டார்கள். இதற்குப் பின்பு 1161 ஆம் ஆண்டு, மடாதிபதியாக இருந்த லாரன்ஸ், டப்ளின் நகரின் பேராயராக உயர்ந்தார். பேராயராக உயர்ந்த பின்பு லாரன்ஸ், மக்களிடத்தில் ஆன்மீக எழுச்சி உருவாகக் காரணமாக இருந்தார்; தன்னிடத்தில் உதவி என்று வந்தவர்களுக்கு முகம் கோணாமல் உதவிகள் பல செய்தார்; நோயாளிகளைச் சந்திப்பதற்கு ஒரு குறிப்பிட்ட நேரம் ஒதுக்கி, அவர்களுக்கு ஆறுதல் சொல்லி வந்தார்.

எளிமை விரும்பி:

டப்ளின் மறைமாவட்டம் செல்வங்களில் சிறந்த மறைமாவட்டமாக இருந்தபோதிலும் எளிமையையே விரும்பினார். தன்னிடம் உள்ளவற்றை ஏழைகளுக்குப் பகிர்ந்தளித்த இவர் புண்ணியங்கள் பலவும்ää பகுத்தறிவும்ää தொலைநோக்குப் பார்வையும் கொண்டு தன்னிடம் ஒப்படைக்கப்பட்ட ஆடுகளை ஓர் ஆயராக நல்வழியில் வழிநடத்தினார்.

கிரகோரியன் இசையை நடைமுறைப்படுத்தினார். டப்ளின் நகரில் பஞ்சம் ஏற்பட்டபோது ஓர் ஆயருக்குரிய வாஞ்சையோடு மக்களோடு மக்களாக நின்று அவர்களின் துன்பம் துடைத்தார்.

தண்ணீர்

கொடும்பாவி ஒருவனின் வெறிச்செயலால் தலை உடைக்கப்பட்டு இரத்தம் கொட்டியது. மருத்துவம் பார்க்க செல்வதை விட திருப்பலியை கண்ணாக கருதியிருந்த இவர் ஒரு குவளை தண்ணீரை இயேசுவின் நாமத்தால் ஆசீர்வதித்து தன் தலையில் ஊற்றிக்கொண்டார். இறைக்கருணையால் சலனம் ஏதுமின்றி எழுந்து நின்று முழு மனதோடு திருப்பலியை நிறைவேற்றினார்.

டப்ளின் நகரில் பேராயராக இருந்து லாரன்ஸ் செய்த பணிகள் ஏராளம். இவர் செய்துவந்த பணிகளைப் பற்றி கேள்விப்பட்ட திருத்தந்தை அவர்கள், இவரைத் தன்னுடைய பிரதிநிதியாக நியமித்தார். அந்நாட்களில் அயர்லாந்துமீது ஆங்கிலோ – நார்மன் என்ற பிரிவினர் படையெடுத்து வந்தனர். அவர்களோடு சமரசம் செய்வதற்காக பேராயர் எவ்வளவோ முயற்சி செய்து பார்த்தார். அது முடியாமல் போகவே, அவர்களை ஒடுக்குவதற்கு இங்கிலாந்து அரசர் இரண்டாம் ஹென்றியின் உதவியை நாடினார். அவரும் பேராயரைக் கைவிட்டதால், அயர்லாந்து மக்கள்மீது ஆங்கிலோ – நான்மான் இனத்தாரின் தாக்குதல் மிகக் கடுமையாக நடந்தது. இதை நினைத்து பேராயர் மிகவும் வருந்தினார்.

ஏழைகளை நேசித்தவர்:

லாரன்ஸ் எவ்வளவு புனிதமிக்க தூயவர் என்பதை பின்வரும் நிகழ்வுகளின் மூலம் அறியலாம். இறப்பதற்கு முன் “அறியாமையில் இருக்கும் ஏழை மக்களே உங்களை நினைத்தால் வருத்தமாக இருக்கிறது. நீங்கள் இப்போது என்ன செய்யப்போகிறீர்கள். உங்களது கஷ்டங்களில் உங்களை கவனிப்பவர் யார்? யார் உங்களுக்கு உதவுவார்கள்?” என்று ஏழை மக்களின் அறியாமையை அகற்ற முயன்றார். தன் வாழ்நாள் முழுவதும் ஏழைகளின் வாழ்க்கையை எழுச்சி பெற செய்ய பாடுபட்டார்.

இயேசுவே சொத்து:

லாரன்ஸ் உடல் நலம் குன்றியிருந்தபோது அவரை உயில் எழுத சொன்னார்கள். அப்போது “உலகில் விட்டுச்செல்ல என்னிடம் ஒரு பைசாக்கூட இல்லை என்பது இறைவனுக்குத் தெரியும்” என்று கூறினார்.

1179 ஆம் ஆண்டு உரோமையில் இலாத்தரன் பொதுச் சங்கம் நடைபெற்றது. இதில் கலந்துகொண்டுவிட்டு அயர்லாந்திற்குத் திரும்பும்போது, பேராயரின் உயிர் பிரிந்தது. இவருக்கு 1225 ஆம் ஆண்டு புனிதர் பட்டம் கொடுக்கப்பட்டது.

கற்றுக்கொள்ளவேண்டிய பாடம்

தூய லாரன்ஸ் ஓ டூலேயின் நினைவு நாளைக் கொண்டாடும் நாம், அவரிடமிருந்து என்ன பாடத்தைக் கட்டுக்கொள்ளலாம் என்று சிந்தித்துப் பார்த்து நிறைவுசெய்வோம்.

சிறையில் அநியாயமாக தண்டிக்கப்பட்ட புனிதர் ஒரு துறவியின் வழழியாக விடுதலை பெற்றார். பின்னர் அவரது பயிற்சிப் பாசறையில் 13 வருடங்கள் அவருக்கு சீடனாகி தொண்டாற்றி அதே பயிற்சிப் பாசறைக்கு தலைவராகவும் உயர்ந்தார்.

32 வயதில் ஆயராக பொறுப்பேற்ற தன்னிடம் ஒப்படைக்கப்பட்ட ஆடுகளின்மீது அக்கறை கொண்ட மேய்ப்பனாக விளங்கினார்.

திருப்பலி நிறைவேற்றிக்கொண்டிருக்கும் போது தாக்கப்பட்ட நிலையிலும் இரத்தம் வழிந்தோடியது தொடர்ந்து திருப்பலி நிறைவேற்றினார். அதிசயமான இரத்தம் நின்றது.

எளிய வாழ்வை நேசித்த புனிதர் ஏழைகளின் உயர்வுக்காகவும் அவர்களது அறியாமை அகன்றால் தான் வாழ்வு மேம்படும் என்றும் வலியுறுத்தினார்

தாரளாமாய் கொடுப்போம்

தூய லாரான்சிடமிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய மிக முக்கியமான பாடம், நாம் ஒவ்வொருவரும் நம்மிடம் இருப்பதை தேவையில் இருப்பவர்களுக்கு, இறைப்பணிக்கு தாராளமாய் கொடுக்கவேண்டும் என்பதுதான். ஏனெனில் தூய லாரன்ஸ் தன்னிடமிருந்ததை தாராளமாகப் பிறருக்குக் கொடுத்தார். அவருடைய நினைவுநாளைக் கொண்டாடும் நாம், நம்மிடமிருப்பதை மனமுவந்து பிறருக்குக் கொடுக்கிறோமா? என்று சிந்தித்துப் பார்க்கவேண்டும்.

ஜான் என்று ஒருவர் இருந்தார். அவர் வாரம் தவறாமல் ஆலயத்திற்குச் சென்றுவிடுவார். கொஞ்சம் வசதியானவரும் கூட. ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமைத் திருப்பலிக்கு அவர் சென்றபோது, வழியில் கொஞ்சம் காலதாமதம் ஆகிவிட்டது. அதனால் காணிக்கைப் பாடல் பாடும்போதுதான் ஆலயத்தினுள்ளே சென்றார். அவர் சென்றநேரம் பார்த்து, காணிக்கை பெறுகின்ற பையன் காணிக்கைப் பெட்டியைக் கொண்டுவந்து, அவர் முன் நீட்டினான். வேறு வழியில்லாமல், காணிக்கை போடவேண்டுமே என்பதற்காக, ஜான் தன்னுடைய பர்சிலிருந்து கொஞ்சம் கிழிந்திருந்த ஒரு பத்து ரூபாய்தாளை எடுத்துப் போட்டார்.

சிறிதுநேரம் கழித்து, அவர்தோள்மீது யாரோ கையை வைப்பது போன்று இருந்தது. யாரென்று ஜான் திரும்பிப் பார்த்தபோது, பின்னால் ஒரு முதியவர் இருந்தார். அவருடைய கையில் ஒரு புதிய இரண்டாயிரம் ரூபாய் நோட்டு இருந்தது. ‘தன்னால் எழுந்து சென்று காணிக்கை போடமுடியாதது என்பதற்காகத்தான், பெரியவர் தன்னிடத்தில் இரண்டாயிரம் ரூபாயைக் கொடுத்து காணிக்கை போடச் சொல்கிறார் போலும்’ என நினைத்துக்கொண்டு, ஜான் எழுந்து சென்று காணிக்கைபெட்டியைக் கொண்டுசென்ற பையனிடம் சென்று, காணிக்கை போட்டு வந்தார்.

‘இந்த பெரியவருக்குத்தான் எவ்வளவு தாராள உள்ளம்’ என்று ஜான் அவரைப் பற்றியே திருப்பலி முழுவதும் மிகப் பெருமையாக நினைத்துக் கொண்டிருந்தார். திருப்பலி முடிந்ததும் அவரைச் சந்தித்த ஜான் அவரிடம், “ஐயா எவ்வளவு பெரிய ஆள் நீங்கள்?, உங்களை நினைத்துப் பார்க்கும்போது எனக்கு மிகவும் பெருமையாக இருக்கிறது” என்றார் “ஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?” என்று அந்தப் பெரியவர் கேட்டதற்கு, ஜான், “திருப்பலியில் நீங்கள் 2000 ரூபாய் காணிக்கை செலுத்தினீர்களே, அதற்காகத்தான் அப்படிச் சொன்னேன்” என்றார். “ஐயோ தம்பி! அது என்னுடைய பணம் அல்ல, காணிக்கை செலுத்துவதற்காக நீ பர்சை எடுத்தபோது, அதிலிருந்து தவறுதலாக விழுந்த உன் பணம்தான்” என்றார் பெரியவர். இதைக் கேட்ட ஜானுக்கு சுருக்கென்று இருந்தது.

எல்லாவற்றையும் நமக்குக் கொடுத்திருக்கும் இறைவனுக்கும் அவருடைய சாயலாகப் படைக்கப்பட்ட மனிதருக்கும் கொடுக்க யோசிக்கும் இந்த ஜானைப் போன்றுதான் நாமும் நம்மிடம் இருப்பதைக் கொடுப்பதற்கு மனமில்லாமல் இருக்கின்றோம். இப்படி யாருக்கும் கொடுக்காமல், சேமித்து வைத்திருக்கும் பணம், நம்மால் அனுப்பவிக்க முடியாமல் போவதுதான் இதில் உள்ள வேதனை.

ஆகவே, தூய லாரன்ஸின் நினைவுநாளைக் கொண்டாடும் நாம், அவரைப் போன்று தாராளமாகக் கொடுப்போம். அதன்வழியாக இறைவனிடமிருந்து ஏராளமாய் ஆசிர் பெறுவோம்.

Sainte du jour

(14 novembre)

✠ Saint-Laurent O'Toole ✠

Lawrence est né en Irlande en 1128. Il était le fils d'un chef. Alors qu'il n'avait que dix ans, un roi voisin fit un raid sur le territoire de son père et l'emmena. Le garçon a souffert pendant deux ans. Alors son père força le roi à le confier aux soins d'un évêque. Quand il l'a fait, le père de Lawrence s'est dépêché de voir son fils. Il l'a ramené à la maison avec gratitude.

Le chef voulait qu'un de ses fils entre au service de l'Église. Alors qu'il se demandait lequel cela pouvait être, Lawrence lui dit en riant qu'il n'avait plus besoin de se poser la question. « C'est mon désir, dit Lawrence, d'avoir pour héritage le service de Dieu dans l'Église. Alors son père le prit par la main et le confia à l'évêque. Lawrence devint prêtre et abbé d'un grand monastère. Une fois, la nourriture est devenue très rare dans tout le voisinage du monastère. Le bon abbé donna de grandes quantités pour éviter que les gens ne meurent de faim. Il avait également de nombreux problèmes à gérer en tant que chef du monastère. Certains moines lui reprochent d'être trop strict. Mais Lawrence a continué à guider la communauté dans la voie du sacrifice de soi, malgré les critiques. Ensuite, il y avait le problème des voleurs et des hors-la-loi qui vivaient dans les collines voisines. Pourtant, rien ne découragea l'intrépide Lawrence O'Toole.

Il devint si célèbre qu'il fut rapidement choisi pour être archevêque de Dublin. Dans cette nouvelle position, il a vécu une vie aussi sainte que jamais. Chaque jour, il invitait de nombreux pauvres à être ses hôtes. Il a aidé beaucoup d'autres d'ailleurs. Lawrence aimait profondément son peuple et l'Irlande, son pays, et il faisait tout ce qu'il pouvait pour le maintenir en paix. Une fois, un fou l'a attaqué alors qu'il montait à l'autel pour dire la messe. Il a été jeté à terre sans connaissance. Pourtant, il a repris ses esprits tout de suite. Il fit laver la plaie aussitôt, puis poursuivit la messe.

Après des années de travail pour l'Église, St. Lawrence O'Toole est tombé très malade. Lorsqu'on lui a demandé s'il voulait faire un testament, le saint archevêque a souri. Il a répondu: "Dieu sait que je n'ai pas un sou au monde." Il avait depuis longtemps donné tout ce qu'il avait aux autres, comme il s'était entièrement donné à Dieu. St. Lawrence O'Toole est décédé le 14 novembre 1180. Il a été proclamé saint par le pape Honorius III en 1225.