Saint of the Day 14/November

Saint of the Day 

(November 14) 

✠ St. Joseph Mary Pignatelli ✠ 

Spanish Priest and Restorer of the Society of Jesus: 

Born: December 27, 1737

Zaragoza, Spain 

Died: November 15, 1811 (Aged 73)

Rome, First French Empire 

Venerated in:

Catholic Church

(Society of Jesus) 

Beatified: May 21, 1933

Pope Pius XI 

Canonized: May 12, 1954

Pope Pius XII 

Major shrine:

Church of the Gesù, Piazza del Gesù, Rome, Italy 

Feast: November 14 

Saint Joseph Mary Pignatelli, S.J. was a Spanish priest who was the unofficial leader of the Jesuits in exile in Sardinia, after the suppression of the Society of Jesus. Supervising its restoration, he is considered its second founder. 

When St. Ignatius of Loyola established the Society of Jesus in the 16th century, he placed its members at the disposal of the popes. The Jesuit order thus became one of the chief agencies used by the bishops of Rome in their worldwide governance of the Church. It was therefore ironic that a pope in 1773 suppressed the order! Not until 1814 was the Society completely restored. Then St. Joseph Pignatelli, as Pope Pius XI said, served as “the chief link between the Society that had been and the Society that was to be.” 

Joseph Pignatelli was born of a Spanish mother and a father who was an Italian noble in 1737. He lived in the family palace in Saragossa (Zaragoza) in north-eastern Spain, about halfway between Madrid and Barcelona. When his mother died in 1743, his father moved the family to Naples. Four years later his father died.  In 1749, at the age of 12, he returned to Saragossa and went to Jesuit College there. He lived in the Jesuit community house. 

On 8 May 1752, he entered the Jesuit novitiate at Tarragona, south of Barcelona on the Mediterranean coast, and went through the normal formation program of philosophy and theology. He was ordained a priest the week before Christmas 1762 and spent the next four-and-a-half years in Saragossa doing ordinary pastoral work, including teaching grammar to young boys and visiting the local prison ministering to prisoners awaiting execution. 

The hidden life of an ordinary teacher changed suddenly when, on 3 April 1767, King Charles III of Spain expelled the Jesuits from his territory and seized their property. Overnight, 5,000 Jesuits lost everything and were left without a roof over their heads. Joseph might have used his aristocratic background to stay on in Spain but he chose to go with his Jesuit brothers into exile. 

The elderly superior at Saragossa, anticipating the difficulties ahead, passed his authority to the 30-year-old Joseph. On arriving in Tarragona, the Saragossa Jesuits found other Jesuits also waiting to be deported. Among them was the provincial superior, who also passed his authority on to Joseph, in effect making him superior of 600 or so Jesuits. 

A fleet of 13 ships was needed to carry the Jesuits exiles to Italy. However, they were not permitted to land at Civita Vecchia on Italy’s west coast nor at Bastia, a port in Corsica. They were finally able to come ashore at Bonifacio, at the southern tip of Corsica. They were only able to stay there for a year when France acquired the island from Genoa in September 1768 (thus making a Frenchman of its most famous inhabitant, Napoleon Bonaparte!). Crowded into ships, the Jesuits were brought to Genoa and then had a 500 km trek to Ferrara in the Papal States. It was a difficult and tiring journey for those who were elderly or in bad health. Thanks to Monsignor Francesco Pignatelli, a cousin of Joseph, the Jesuits were welcomed in Ferrara. But their situation was still precarious because the rulers of Europe were pressuring Pope Clement XIII to suppress the Society everywhere. He resisted but his successor, Clement XIV, gave in and on 21 July 1773 with his brief Dominus ac Redemptor Noster abolished the Society. Suddenly its 23,000 members were now ex-Jesuits and no longer bound by their vows. 

The priests, of course, we're still priests but that information and the Brothers were now just laymen. Joseph (now an ex-Jesuit priest) moved to Bologna and from there maintained contact with his brothers scattered in many places. 

There was one striking exception to the decree of suppression. Catherine the Great of Russia had not allowed the papal brief to be promulgated in her territories. This meant that, technically, the Society of Jesus continued to exist in White Russia. So Joseph wrote to the Jesuit provincial superior there asking to be re-admitted to the Society. Then Ferdinand, Duke of Parma, also wanted to have Jesuits in his territory and began negotiating with the Jesuits in Russia. In 1793, three Jesuits went to set up a Jesuit community in the duchy. Joseph became a member of this group and on 6 July 1797, at the age of 60, again pronounced his vows as a Jesuit. Two years later, he became the novice master at Colorno, the only Jesuit novitiate in Western Europe at the time. 

On 7 May 1803 the Russian superior named Joseph as provincial superior of Italy, although the Society was still suppressed in most of the country (including the Papal States). However, this haven was not to last.  When French forces seized the Duchy of Parma in 1804, the Jesuits had to move on to Naples. This was possible because Pope Pius VIII, by a special letter of 30 July 1804, restored the Society in the Kingdom of the Two Sicilies. But Joseph was able to stay there for only two years. When Joseph Bonaparte, Napoleon’s brother, took over the Kingdom non-native Jesuits were forced to leave. In 1806 they were welcomed by Pope Pius VII in Rome where they set up a community at St Pantaleon’s, near the Roman Coliseum, followed soon after by a novitiate in Orvieto. After 40 years of a life in exile, Joseph was full of hope that the Society would be fully restored, even though he might not live to see it. 

During the last two years of his life, his health deteriorated and he suffered from haemorrhages, perhaps caused by stomach ulcers.  In October 1811 he was confined to his bed and died peacefully about a month later on 15 November, in his 74th year. Just three years later, in 1814, Pope Pius VII fully restored the Society of Jesus. 

He was canonized by Pope Pius XII in 1954. 

Joseph Pignatelli is remembered for his kindness, humility, gracious manner, as well as for his undaunted courage in keeping his exiled companions united in spirit. He is, in some respects, almost regarded as a second founder of the Order. 

இன்றைய புனிதர் 

(நவம்பர் 14) 

✠ புனிதர் ஜோசஃப் பிக்னடெல்லி ✠

(St. Joseph Pignatelli) 

இயேசு சபையை புதுப்பித்தவர்:

(Restorer of the Society of Jesus) 

பிறப்பு: டிசம்பர் 27, 1737

ஸரகோஸா, ஸ்பெயின்

(Zaragoza, Spain) 

இறப்பு: நவம்பர் 15, 1811 (வயது 73)

ரோம், முதலாவது ஃபிரெஞ்ச் பேரரசு

(Rome, First French Empire) 

ஏற்கும் சமயம்: 

ரோமன் கத்தோலிக்க திருச்சபை - இயேசு சபை

(Roman Catholic Church - Society of Jesus) 

முக்திபேறு பட்டம்: மே 21, 1933 

திருத்தந்தை பதினொன்றாம் பயஸ்

(Pope Pius XI) 

புனிதர் பட்டம்: மே 12, 1954

திருத்தந்தை பனிரெண்டாம் பயஸ்

(Pope Pius XII) 

முக்கிய திருத்தலம்: 

"கேஸு" ஆலயம்; பியஸ்ஸா டெல் கெஸ், ரோம், இத்தாலி

(Church of the Gesù; Piazza del Ges, Rome, Italy) 

நினைவுத் திருநாள்: நவம்பர் 14 

புனிதர் ஜோசஃப் மேரி பிக்னடெல்லி, ரோமன் கத்தோலிக்க திருச்சபையின் ஸ்பேனிஷ் குருவும், இயேசு சபைச் சமூகம் ஒடுக்கப்பட்டதன் பின்னர், “சார்டினியாவில்” (Sardinia) இயேசு சபையினர் நாடுகடத்தலின்போது அச்சபையினரின் அதிகாரபூர்வமற்ற தலைவராக செயல்பட்டவருமாவார். இயேசு சபையை மீட்டு புதுப்பித்ததன் காரணமாக, அவர் இயேசு சபை சமூகத்தின் இரண்டாம் நிறுவனராக கருதப்பட்டார். 

பிக்னடெல்லி, ஸ்பெய்ன் நாட்டின், “ஸரகோஸா” (Zaragoza) மாநிலத்தின் “நியோபோலிடன்” (Neapolitan) வம்சாவளியின் உன்னத பரம்பரையில் பிறந்தவராவார். அவர் தமது ஆரம்பக் கல்வியை தமது சகோதரர் “நிக்கோலசுடன்” (Nicolás) இணைந்து இயேசு சபை பள்ளியில் பயின்றார். அங்கே அவருக்கு காச நோயும் பிளேக் என்னும் நோய்த்தொற்றும் ஏற்பட்டது. இதன் காரணமாக இவர் தமது வாழ்நாள் முழுதும் துன்புற்றார். 

கி.பி. 1753ம் ஆண்டு, மே மாதம், 8ம் தேதி, தமது பதினைந்தாம் வயதில், “டர்ரகொனா” (Tarragona) எனும் இடத்திலுள்ள இயேசு சபையில் பெற்றோரின் எதிர்ப்பையும் மீறி இணைந்த இவர், தமது கத்தோலிக்க இறையியல் கல்வியை பூர்த்தி செய்து குருத்துவ அருட்பொழிவு பெற்றார். பின்னர் “ஸரகோஸா” (College of Zaragoza) கல்லூரியில் கற்பிக்கும் பணியிலமர்த்தப்பட்டார். 

கி.பி. 1766ம் ஆண்டில் ஏற்பட்ட பஞ்சத்துக்கு ஸரகோஸா ஆளுநர் பொறுப்பாக்கப்பட்டார். இதனால் ஆத்திரமுற்ற பொதுமக்கள், ஆளுநரின் மாளிகையை தீயிட்டு கொளுத்த முற்பட்டனர். மக்களை வசப்படுத்தியிருந்த பிக்னடெல்லியின் முயற்சியால் பேரிடர் தவிர்க்கப்பட்டது. ஸ்பெயின் அரசர் “மூன்றாம் சார்லஸ்” (King Charles III of Spain) அனுப்பிய நன்றி நவிலல் கடிதத்தையும் மீறி கலகமூட்டியதாகவும், தூண்டியதாகவும், இயேசு சபையினர் குற்றம் சாட்டப்பட்டனர். மேற்சொன்ன குற்றச்சாட்டினை பிக்னடெல்லி மறுத்ததால் அவரும் இயேசு சபையினரும் கி.பி. 1767ம் ஆண்டு, ஏப்ரல் மாதம், 4ம் தேதி, ஸரகோஸாவை விட்டு வெளியேற ஆணை பிறப்பிக்கப்பட்டது. 

பிக்னடெல்லியும், இயேசு சபையின் மற்றுமொரு அங்கத்தினரான - அவரது சகோதரர் நிக்கொலசும் இயேசு சபையை விட்டு விலகுவதானால் ஸரகோஸா நகரிலேயே இருக்க அனுமதிப்பதாக அரசனுடைய கையாளும், இயேசு சபையினரை வெளியேற்றுவதை ஊக்குவிப்பவருமான "அராண்டா" பிரபு (The Count of Aranda) கூறினார். ஆனால், தமது நோயையும் பொருட்படுத்தாத பிக்னடெல்லியும் அவரது சகோதரர் நிக்கொலசும் அதற்கு ஒப்புக்கொள்ள மறுத்தனர். 

நாடு கடத்தல் :

ஸரகோஸா'விலிருந்து நாடு கடத்தப்பட்ட இயேசு சபையினர் இத்தாலியிலுள்ள "ஸிவிட்டவெச்சியா" (Civitavecchia) என்னுமிடத்தில் இறங்க திருத்தந்தை பதின்மூன்றாம் கிளமென்ட் (Pope Clement XIII) அனுமதி வழங்க மறுத்ததால், அவர்கள் கடல்வழியாக "கோர்ஸிகன் குடியரசுக்கு" (Corsican Republic) பயணித்தனர். 

கி.பி. 1770ல் ஃபிரான்ஸ், கோர்ஸிக்கா (Corsica) நாட்டை தனது கட்டுப்பாட்டில் எடுத்துக்கொண்டபோது, இயேசு சபையினர் ஜெனோவா (Genoa) சென்று தங்க அனுமதிக்கப்பட்டனர். 

எனினும், கி.பி. 1773ம் ஆண்டு, ஆகஸ்ட் மாதம், இயேசு சபையினர் முழு சமுதாயத்தையும் திருத்தந்தை “பதினான்காம் கிளமென்ட்” (Pope Clement XIV) அவர்களால் நசுக்கி கலைக்கப்பட்டது. பிக்னடெல்லி சகோதரர்கள் இருவரும் வடக்கு இத்தாலியின் பிராந்தியமான “எமிலியா-ரொமாக்னாவின்” (Emilia-Romagna) தலைநகரான “பொலோக்னாவில்” (Bologna) தஞ்சம் பெற அனுமதிக்கப்பட்டனர். அங்கே ஓய்வு பெற அனுமதிக்கப்பட்ட அவர்கள், தமது கிறிஸ்தவ ஊழியங்களில் ஈடுபடக்கூடாது என்ற கட்டுப்பாடுகள் விதிக்கப்பட்டனர். 

சில வருடங்களின் பின்னர், புதிதாய் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருந்த திருத்தந்தை ஆறாம் பயஸ், (Pope Pius VI) வாழும் முன்னாள் இயேசு சபையினரை ரஷிய பேரரசிலுள்ள இயேசு சபையினருடன் சந்தித்து உரையாட அனுமதி வழங்கினார். 

முன்பொருமுறை, கி.பி. 1768ம் ஆண்டு, பிக்னடெல்லியையும் மற்றுமுள்ள இயேசு சபையினரையும் பலாத்காரமாக நாடு கடத்திய "அராண்டா பிரபுவான” (The Count of Aranda) “ஃபெர்டினான்ட்” (Ferdinand), இம்முறை தமது பூமியான, இத்தாலிய பிராந்தியமான “பார்மாவில்” (Parma) அவர்கள் நிரந்தரமாக தங்கிக்கொண்டு, இயேசுசபையை மறுநிர்மாணம் செய்துகொள்ள அனுமதித்தான். கி.பி. 1793ம் ஆண்டு, ரஷியப் பேரரசி “இரண்டாம் கேதரனின்” (Empress Catherine II of Russia) அனுமதியுடன், ரஷியாவின் சில இயேசுசபை தந்தையருடன், வேறு சில இயேசுசபையினருடன் இணைந்து, புதிய சபை நடைமுறை செய்யப்பட்டது. 

கி.பி. 1797ம் ஆண்டு, ஜூலை மாதம், 6ம் தேதி, பிக்னடெல்லி தமது மத சத்திய பிரமாணங்களை புதுப்பித்துக் கொண்டார். இயேசு சபையினர் தமது வழக்கமான சமய சடங்குகளை நடத்தத் தொடங்கினர். கி.பி. 1799ம் ஆண்டு, இத்தாலிய பிராந்தியமான “பார்மாவின்” (Parma) நகரான “கொலோர்னோவிலுள்ள” (Colorno) புதிய புகுமுக பயிற்சியாளர் (New Novitiate) மடத்தின் புதிய தலைவராக (Master of Novices), திருத்தந்தையின் அனுமதியுடன் நியமிக்கப்பட்டார். கி.பி. 1802ம் ஆண்டு, “பார்மாவின் பிரபு” (Duke of Parma) மரணமடைந்ததும், அம்மாநிலம் ஃபிரான்சுடன் இணைத்துக்கொள்ளப்பட்டது. கி.பி. 1800ம் ஆண்டு, திருத்தந்தை ஏழாம் பயஸ் (Pope Pius VII), இத்தாலிய பிராந்தியத்தின் இயேசுசபை தலைவராக (Provincial Superior of the Jesuits) இவரை நியமித்தார். இத்தாலியின் தன்னாட்சிப் பகுதியும், “மத்தியதரைக் கடலிலுள்ள” (Mediterranean Sea) பெரும் தீவுமான “சிசிலியில்” (Sicily) பள்ளிகளும் கல்லூரிகளும் திறக்கப்பட்டன. பிக்னடெல்லி, “ரோம்” (Rome), “டிவோலி” (Tivoli), மற்றும் “ஒர்வியேட்டோ” (Orvieto) ஆகிய நகரங்களில் கல்லூரிகளை நிறுவினார். இயேசுசபை தந்தையர் படிப்படியாக மற்ற நகரங்களுக்கும் அழைக்கப்பட்டனர். 

திருத்தந்தை “ஏழாம் பயசின்” (Pope Pius VII) நாடு கடத்தலின்போதும், ஃபிரான்ஸ் நாடு திருத்தந்தையர் மாநிலங்களை (French occupation of the Papal States) கைப்பற்றியபோதும், விழிப்புடைமைக்கு பெரும்பாலும் காரணமாக இருந்த பிக்னடெல்லியின் தலைமையின் கீழே இயேசு சபையினர் எவ்வித பாதிப்பும் இன்றி பாதுகாப்பாக இருந்தனர். 

மரணமும் புனிதர் பட்டமும்:

ரோம் நகரம், ஃபிரான்ஸின் ஆக்கிரமிப்பில் இருந்தபோது, காச நோயின் தீவிரத்தால் ஏற்பட்ட குருதிப் போக்கு பிக்னடெல்லியின் மரணத்துக்கு காரணமாய் அமைந்தது. கி.பி. 1811ம் ஆண்டு, நவம்பர் மாதம், 15ம் நாள், ஜோசஃப் மேரி பிக்னடெல்லி மரித்தார். அன்னாரது பூவுடல், ரோமிலுள்ள இயேசு சபையின் தேவாலய பலிபீடத்தின் கீழே அடக்கம் செய்யப்பட்டுள்ளது. 

கி.பி. 1933ம் ஆண்டு, மே மாதம், 21ம் தேதி, திருத்தந்தை பதினோராம் பயஸ் (Pope Pius XI), இவருக்கு முக்திபேறு பட்டமளித்தார்.

கி.பி. 1954ம் ஆண்டு, ஜூன் மாதம், 12ம் தேதி, திருத்தந்தை பனிரெண்டாம் பயஸ் (Pope Pius XII) அவருக்கு புனிதர் பட்டமளித்தார்.

Saint du Jour 

(14 novembre) 

✠ Saint Joseph Marie Pignatelli ✠ 

Prêtre espagnol et restaurateur de la Compagnie de Jésus : 

Naissance : 27 décembre 1737

Saragosse, Espagne 

Décédé : 15 novembre 1811 (73 ans)

Rome, Premier Empire français 

Vénéré en :

église catholique

(Société de Jésus) 

Béatifié : 21 mai 1933

Pape Pie XI 

Canonisé : 12 mai 1954

Pape Pie XII 

Sanctuaire majeur :

Église du Gesù, Piazza del Gesù, Rome, Italie 

Fête : 14 novembre 

Saint Joseph Marie Pignatelli, S.J.  était un prêtre espagnol qui était le chef officieux des jésuites en exil en Sardaigne, après la suppression de la Compagnie de Jésus.  Supervisant sa restauration, il est considéré comme son deuxième fondateur. 

Lorsque saint Ignace de Loyola fonda la Compagnie de Jésus au XVIe siècle, il mit ses membres à la disposition des papes.  L'ordre des Jésuites devint ainsi l'une des principales agences utilisées par les évêques de Rome dans leur gouvernance mondiale de l'Église.  Il était donc ironique qu'un pape en 1773 ait supprimé l'ordre !  Ce n'est qu'en 1814 que la Société fut complètement restaurée.  Puis saint Joseph Pignatelli, comme l'a dit le pape Pie XI, a servi de « lien principal entre la Société qui avait été et la Société qui devait être. » 

Joseph Pignatelli est né d'une mère espagnole et d'un père noble italien en 1737. Il habitait le palais familial de Saragosse (Saragosse) dans le nord-est de l'Espagne, à peu près à mi-chemin entre Madrid et Barcelone.  À la mort de sa mère en 1743, son père déménage la famille à Naples.  Quatre ans plus tard, son père mourut.  En 1749, à l'âge de 12 ans, il revint à Saragosse et y fréquenta le Collège des Jésuites.  Il habitait la maison communautaire des Jésuites. 

Le 8 mai 1752, il entra au noviciat jésuite de Tarragone, au sud de Barcelone sur la côte méditerranéenne, et suivit le programme normal de formation en philosophie et en théologie.  Il a été ordonné prêtre la semaine précédant Noël 1762 et a passé les quatre ans et demi suivants à Saragosse à faire un travail pastoral ordinaire, notamment en enseignant la grammaire aux jeunes garçons et en visitant la prison locale pour s'occuper des prisonniers en attente d'exécution. 

La vie cachée d'un instituteur ordinaire changea soudainement lorsque, le 3 avril 1767, le roi Charles III d'Espagne expulsa les jésuites de son territoire et s'empara de leurs biens.  Du jour au lendemain, 5 000 jésuites ont tout perdu et se sont retrouvés sans toit au-dessus de leur tête.  Joseph a peut-être utilisé son milieu aristocratique pour rester en Espagne, mais il a choisi de partir avec ses frères jésuites en exil. 

Le supérieur âgé de Saragosse, anticipant les difficultés à venir, passa son autorité à Joseph, 30 ans.  En arrivant à Tarragone, les jésuites de Saragosse trouvèrent d'autres jésuites également en attente d'être déportés.  Parmi eux, le supérieur provincial, qui a également transmis son autorité à Joseph, le rendant en effet supérieur d'environ 600 jésuites. 

Une flotte de 13 navires était nécessaire pour transporter les jésuites exilés en Italie.  Cependant, ils n'ont pas été autorisés à débarquer à Civita Vecchia sur la côte ouest de l'Italie ni à Bastia, un port de Corse.  Ils ont enfin pu débarquer à Bonifacio, à la pointe sud de la Corse.  Ils n'ont pu y rester qu'un an lorsque la France a acquis l'île de Gênes en septembre 1768 (faisant ainsi un Français de son plus célèbre habitant, Napoléon Bonaparte !).  Entassés dans des navires, les jésuites ont été amenés à Gênes puis ont parcouru 500 km jusqu'à Ferrare dans les États pontificaux.  Ce fut un voyage difficile et fatiguant pour les personnes âgées ou en mauvaise santé.  Grâce à Mgr Francesco Pignatelli, cousin de Joseph, les jésuites sont accueillis à Ferrare.  Mais leur situation était encore précaire parce que les dirigeants de l'Europe faisaient pression sur le pape Clément XIII pour supprimer la Société partout.  Il résista mais son successeur, Clément XIV, céda et le 21 juillet 1773 avec son bref Dominus ac Redemptor Noster abolit la Société.  Du coup, ses 23 000 membres sont désormais d'anciens jésuites et ne sont plus liés par leurs vœux. 

Les prêtres, bien sûr, nous sommes toujours prêtres mais cette information et les Frères n'étaient plus que des laïcs.  Joseph (aujourd'hui un ancien prêtre jésuite) s'installa à Bologne et de là maintint des contacts avec ses frères dispersés dans de nombreux endroits. 

Il y avait une exception frappante au décret de suppression.  Catherine la Grande de Russie n'avait pas permis que le bref pontifical soit promulgué sur ses territoires.  Cela signifiait que, techniquement, la Compagnie de Jésus continuait d'exister en Russie Blanche.  Joseph écrivit donc au supérieur provincial des Jésuites pour lui demander d'être réadmis dans la Compagnie.  Puis Ferdinand, duc de Parme, souhaite également avoir des jésuites sur son territoire et commence à négocier avec les jésuites de Russie.  En 1793, trois jésuites allèrent fonder une communauté jésuite dans le duché.  Joseph devint membre de ce groupe et le 6 juillet 1797, à l'âge de 60 ans, prononça à nouveau ses vœux de jésuite.  Deux ans plus tard, il devient maître des novices à Colorno, le seul noviciat jésuite d'Europe occidentale à l'époque. 

Le 7 mai 1803, le supérieur russe nomma Joseph supérieur provincial d'Italie, bien que la Compagnie fût encore supprimée dans la plupart du pays (y compris les États pontificaux).  Cependant, ce havre de paix ne devait pas durer.  Lorsque les forces françaises s'emparèrent du duché de Parme en 1804, les jésuites durent se rendre à Naples.  Cela a été possible parce que le pape Pie VIII, par une lettre spéciale du 30 juillet 1804, a rétabli la Société dans le Royaume des Deux-Siciles.  Mais Joseph n'a pu y rester que deux ans.  Lorsque Joseph Bonaparte, frère de Napoléon, a repris le Royaume, les jésuites allochtones ont été contraints de partir.  En 1806, ils sont accueillis par le pape Pie VII à Rome où ils fondent une communauté à Saint-Pantaléon, près du Colisée romain, suivie peu après d'un noviciat à Orvieto.  Après 40 ans d'une vie en exil, Joseph était plein d'espoir que la Société serait entièrement restaurée, même s'il ne vivrait peut-être pas pour la voir. 

Au cours des deux dernières années de sa vie, sa santé s'est détériorée et il a souffert d'hémorragies, peut-être causées par des ulcères d'estomac.  En octobre 1811, il fut confiné dans son lit et mourut paisiblement environ un mois plus tard, le 15 novembre, dans sa 74e année.  À peine trois ans plus tard, en 1814, le pape Pie VII restaura pleinement la Compagnie de Jésus. 

Il a été canonisé par le pape Pie XII en 1954. 

On se souvient de Joseph Pignatelli pour sa gentillesse, son humilité, ses manières gracieuses, ainsi que pour son courage inébranlable à garder ses compagnons d'exil unis dans l'esprit.  Il est, à certains égards, presque considéré comme un deuxième fondateur de l'Ordre.