Saint of the Day 15/November

Saint of the Day 

(November 15) 

✠ St. Albertus Magnus ✠ 

Dominican Friar, Bishop, and Doctor of the Church: 

Born: Before 1200 AD

Lauingen, Duchy of Bavaria 

Died: November 15, 1280 (Aged over 80)

Cologne, Holy Roman Empire 

Venerated in: Roman Catholic Church 

Beatified: 1622 AD

Pope Gregory XV 

Canonized: 1931 AD

Pope Pius XI 

Major shrine: St. Andrew's Church, Cologne, Germany 

Feast: November 15 

Patronage:

Medical Technologists/ Technicians; Natural Sciences; Philosophers; Scientists; Students; City of Cincinnati (Ohio) 

Albertus Magnus, also known as Saint Albert the Great and Albert of Cologne, was a German Catholic Dominican friar and bishop. Later canonized as a Catholic saint, he was known during his lifetime as Doctor Universalis and Doctor experts and, late in his life, the sobriquet Magnus was appended to his name. Scholars such as James A. Weisheipl and Joachim R. Söder have referred to him as the greatest German philosopher and theologian of the Middle Ages. The Catholic Church distinguishes him as one of the 36 Doctors of the Church. 

Biographical selection:

Albert the Great, the eldest son of the Count of Bollstädt, was born around 1206 in Lauingen, in Swabia, Germany. After a careful formation, he went to study Law at the University of Padua in Italy. There he became familiar with Blessed Jordan of Saxony, General of the Dominicans, whose counsels led him to enter the Dominican Order. Soon he became known for his filial devotion to Our Lady and attention to monastic observance. He was sent to Cologne to finish his studies, earning a reputation for erudition in the natural sciences greater than all his peers. 

After completing his studies, he was sent to teach theology at Hildesheim, Freiburg-im-Breisgau, Regensburg, Strasburg, and Cologne. In 1245, he was sent to the University of Paris, where he demonstrated the accord between faith and reason and between the sacred and profane sciences. The most illustrious of his disciples, St. Thomas Aquinas, would succeed him at the Sorbonne. 

St. Albert returned to Cologne in 1248 in order to direct the studies of his Order as Regent of the Studium Generale. In 1254 he was elected Dominican provincial of Germany, and in 1260 was appointed Bishop of Regensburg. He resigned the bishopric after three years and returned to teach at Cologne. 

Often, he was also called to act as arbiter and peacemaker between various German Princes and Bishops. He attended the second Council of Lyons (1274), where he took an active part in the deliberations. He died in Cologne on November 15, 1280. On December 16, 1931, he was canonized and declared a Doctor of the Church by Pope Pius XI. 

Since the year 1300, under a stain-glass window in the Dominican church of St. Andreas in Cologne, one can read these words: 

“This sanctuary was built by Bishop Albert, the flower of philosophers and wise men, a model of good customs, brilliant and splendorous destroyer of heresies, and the scourge of evil men. Place him, O Lord, in the number of Thy Saints. 

"By nature, he had an instinct for great things. Thus, like Solomon, he begged God for the gift of wisdom, which intimately unites man to God, expands hearts, and raises the souls of the faithful to the heights. Wisdom taught him how to unite an intensive intellectual life with a profound spiritual life, for he was at the same time an initiator of a powerful intellectual movement, a great contemplative, and a man of action.” 

Comments:

The life of St. Albert the Great is expressed well in the description of how he excelled in these three things – he was an intellectual, a contemplative, and a man of action. This made him one of the greatest figures of the Middle Ages, one of those who consolidated the Middle Ages. 

God gave him the gift to be remarkable in many things. Had he shone in only one of these things, he would be a man of immortal fame. To mention just two of his intellectual accomplishments, St. Albert is considered the founder of Scholasticism, and he was the master of St. Thomas Aquinas, who in his turn brought Scholasticism to its apex. If he were only this great intellectual, he would have gone down in history for this. But he was more. He was also renowned for his religious spirit, he was a great contemplative, a great saint, which would give him all possible glory. Finally, he was also an illustrious Bishop who acquired enormous fame in his homeland. 

Why does Providence make such a brilliant man, who stands out on three different roads at the same time? It is to show that the interior life should have precedence over the others. We understand that if St. Albert had not been a man with a strong interior life, he could not have been the extraordinary scholar that he was. The interior life gives the means for a man to execute God’s will for him to perfection. Doing this, a man fully develops his natural talents. Often God gives additional charismas and extraordinary graces to those who are faithful in order to multiply their natural qualities and help them accomplish their missions. 

This reminds me of a saying of Dom Chautard, the author of the famous book The Soul of the Apostolate. Once he was with Georges Clemenceau, the very revolutionary French prime-minister. Knowing that Dom Chautard was a very busy man, Clemenceau asked him: “How do you manage to do so many things in just 24 hours?” Dom Chautard answered, “It is because I pray the Rosary. If you would also pray it, you would find more time to accomplish your tasks.” 

It is a paradox because to pray the Rosary takes time from other activities. Someone might think that Dom Chautard was just joking with Clemenceau. This is not true. In that apparent contradiction, there is a profound truth. If we take time to develop our interior life, God will take care of the other things we need, and will multiply our capacity to accomplish what we are called to do. 

This is the great truth that we learn from St. Albert’s life. 

Those beautiful words are written in 1300 under that stain-glass window in St. Andreas Church reveal how much the modern religious mentality has changed. Today, who would say that a saint is a “brilliant and splendorous destroyer of heresies and scourge of evil men”? Such a eulogy – which fills our souls with Catholic joy – has completely disappeared from the present-day religious panorama. That this so reveals the difference between the mentality of the Progressivism that unfortunately dominates the Church today and the true Catholic spirit. It is not difficult to see which one is the position of the Saints. 

Let us ask St. Albert the Great to help us to see the full extension of the progressivist errors and combat them with the same brilliancy and splendour that he combated the heresies of his time.

இன்றைய புனிதர் 

(நவம்பர் 15) 

✠ புனிதர் ஆல்பர்டஸ் மேக்னஸ் ✠

(St. Albertus Magnus) 

ஆயர், மறைவல்லுநர்:

(Bishop, and Doctor of the Church) 

பிறப்பு: கி.பி. 1193

லாவீஞ்சன், பவேரியா

(Lauingen, Duchy of Bavaria) 

இறப்பு: நவம்பர் 15, 1280

கொலோன், தூய ரோமப் பேரரசு

(Cologne, Holy Roman Empire) 

ஏற்கும் சமயம்:

ரோமன் கத்தோலிக்க திருச்சபை

(Roman Catholic Church) 

அருளாளர் பட்டம்: கி.பி. 1622

திருத்தந்தை பதினைந்தாம் கிரகோரி 

(Pope Gregory XV) 

புனிதர் பட்டம்: கி.பி. 1931 

திருத்தந்தை பதினொன்றாம் பயஸ்

(Pope Pius XI) 

முக்கிய திருத்தலங்கள்: 

புனித ஆண்ட்ரூஸ் தேவாலயம், கொலோன், ஜெர்மனி

(St. Andrew's Church, Cologne, Germany) 

நினைவுத் திருவிழா: நவம்பர் 15 

பாதுகாவல்: 

சின்சினாட்டி (Cincinnati), ஓஹியோ (Ohio), உலக இளையோர் நாள், இயற்கை அறிவியல், மருத்துவ தொழில்நுட்ப வல்லுனர்கள், தத்துவ ஞானிகள், விஞ்ஞானிகள், மாணவர்கள் 

“புனிதர் பெரிய ஆல்பர்ட்” (Saint Albert the Great) என்றும், “புனிதர் ஆல்பர்டஸ் மேக்னஸ்” (St. Albertus Magnus) என்றும், “புனிதர் கொலோனின் ஆல்பெர்ட்” (St. Albert of Cologne) என்றும் அழைக்கப்படும் இவர், ஒரு கத்தோலிக்க புனிதர் ஆவார். இவர் “ஜெர்மனிய டொமினிக்கன் சபைத் துறவியும்” (German Dominican friar) ஆயரும் ஆவார். இவர் தம் வாழ்நாளில் 'அகற்பொது முனைவர்' என்றும் 'புலவாண்மை முனைவர்' என்றும் பாராட்டப்பட்டவர். வாழ்நாள் இறுதியில் தன்பெயருக்கு முன் புனித என்பது மட்டுமன்றி பெரியவர் என்ற பெருமையையும் பெற்றவர். 

“ஜேம்ஸ் ஏ. வீஷிபிள்” (James A. Weisheipl) மற்றும் “ஜோச்சிம் ஆர்.சோடர்” (Joachim R. Söder) போன்ற அறிஞர்கள், இவரை ஜெர்மனியின் “மத்தியகாலத்தின்” (Middle Ages) மாபெரும் தத்துவஞானியாகவும், இறையியலாளராகவும் புகழ்கின்றனர். கத்தோலிக்கத் திருச்சபை இவரை “திருச்சபை (மறையியல்) முனைவராக” தகைமையீந்து பெருமதிப்பு தந்தது. இதுபோல திருச்சபையின் தகைமை பெற்றவர் 36 பேரே என்பது குறிப்பிடத்தக்கதாகும். 

உலக அளவில் மாபெரும் மேதையாக அறியப்பட்ட இவரின் ஆர்வம் அறிவியல், மெய்யியல், இறையியல் என பரந்து விரிந்ததாய் இருந்தது. “ஆர்சனிக்” (Arsenic) என்ற இரசாயன தனிமத்தை கண்டுபிடித்தவர் இவரேயாவார். அத்துடன் “சில்வர் நைட்ரேட்” (Silver nitrate) உள்ளிட்ட ஒளியுணர் கனிம கலவையையும் ஆராய்ந்தவர் இவரே. 

கிறிஸ்தவ நம்பிக்கை பகுத்தறிவுக்கு எதிரானது அல்ல என்றும், இவ்வுலகப் படைப்பானது, இறைவனால் எழுதப்பட்ட ஒரு புத்தகமாக நோக்கப்பட்டு, வெவ்வேறு அறிவியல்களால் அதனதன் வகையில் வாசிக்கப்பட்டு புரிந்துகொள்ளப்பட முடியும் என்பதனை இப்புனிதர் வெளிப்படுத்துகிறார். அரிஸ்டாட்டில் குறித்த இப்புனிதரின் எழுத்துக்கள் மெய்யியல் மற்றும் இறையியல் எனும் அறிவியல்களுக்கிடையேயான வேறுபாடுகளைக் காட்டுகின்றது. 

வாழ்க்கை வரலாறு:

ஆல்பெர்ட், கி.பி. 1280ம் ஆண்டில் மரித்தபோது இவருக்கு 80 வயது எனக் கூறப்படுவதால், இவர் கி.பி. 1200க்கு முன்பே பிறந்துள்ளார். ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட தக்க சான்றுகளின்படி, இறக்கும்போது 87 வயது முடிந்திருந்ததாக அறியப்படுவதால், இவர் கி.பி. 1193ல் பிறந்ததாகப் பொதுவாக ஏற்கப்படுகிறது. ஆல்பெர்ட், (தற்போது, “பவரியா” (Bavaria) எனப்படும்) “லாவீஞ்சனில்” (Lauingen) பிறந்திருக்கலாம். ஏனெனில் இவர் தன்னை “லாவீஞ்சனின்” ஆல்பெர்ட் என அழைத்துக்கொண்டார். அல்லது அது வெறுமனே அவர் குடும்பப் பெயராகவும் இருக்கலாம். 

ஆல்பர்ட், பெரும்பாலும் “பதுவை” (University of Padua) பல்கலைக்கழகத்தில் கல்வி கற்றார். “ருடொல்ஃப் டி நொவமகியா” (Rudolph de Novamagia) எனும் சரித்திர ஆசிரியரின் கூற்றின்படி, பிற்காலத்தில், ஆல்பர்ட்டுக்கு அர்ச்சிஷ்ட கன்னி மரியாள் திருக்காட்சியளித்ததாக கூறப்படுகிறது. அன்னையின் உந்துதல் மற்றும் திருவுளப்படி, ஆல்பர்ட், கி.பி. 1223 அல்லது 1229ம் ஆண்டில் டொமினிக்கன் (Dominican Order) சபையின் உறுப்பினராகி, “போலோக்னா” (Bologna) மற்றும் பிற இடங்களில் இறையியல் கற்றார். 

இறையியலில் மாபெரும் தேர்ச்சி பெற்ற இவர், பாரீசில் தன் படிப்பை முடித்தபின் “கொலோனில்” (Cologne) கல்வி கற்பிக்கும் பணியைத் துவக்கினார். இவர், கற்பிப்பதற்கும் எழுதுவதற்கும் என திரும்பினார். இவர், “ரீகன்ஸ்பர்க்” (Regensburg), “ஃப்ரேய்பர்க்” (Freiburg), “ஸ்ட்ராஸ்பௌர்க்” (Strasbourg) மற்றும் “ஹில்ட்ஷெய்ம்” (Hildesheim) ஆகிய இடங்களிலுள்ள பல பல்கலை கழகங்களில் இறையியல் பேராசிரியராக பணிபுரிந்தார். இவரது வகுப்புகள் மிகவும் சிறந்த முறையில் இருந்ததால், மிக அதிகமான எண்ணிக்கையில் மாணவர்கள் இவரது வகுப்புகளுக்கு வந்தனர். இதனால், இவரது பாடங்களை வகுப்புகளில் நடத்த முடியாமல், திறந்த வெளிகளில் நடத்தினார். 

கி.பி. 1254ம் ஆண்டு, ஆல்பர்ட் டொமினிக்கன் சபையின் தலைவராக நியமிக்கப்பட்டார். பெரும் கவனிப்பு மற்றும் செயல்திறனுடன் அலுவலக கடமைகளை நிறைவேற்றினார். 

கி.பி. 1260ம் ஆண்டில், திருத்தந்தை “நான்காம் அலெக்சாண்டர்” (Pope Alexander IV) இவரை ஜெர்மனியின் “பவரியாவிலுள்ள” (Bavaria) “ரீகன்ஸ்பர்க்” (Regensburg) ஆயராக நியமித்தார். மூன்று வருடங்களின் பின்னர், அவர் அந்த பதவியிலிருந்து விலகினார். 1263ம் ஆண்டு, இவரை ஆயர் பதவியிலிருந்து விலக அனுமதித்த திருத்தந்தை “நான்காம் அர்பன்” (Pope Urban IV), இவரை ஜெர்மன் மொழி பேசும் நாடுகளில் “எட்டாவது சிலுவைப் போரை” (Eighth Crusade) போதிக்குமாறு கூறினார். 

கி.பி. 1278ம் ஆண்டு, இவரது உடல் ஆரோக்கியம் சீர்குலைந்து போன பிறகு, கி.பி. 1280ம் ஆண்டு, நவம்பர் மாதம், 15ம் நாள், ஆல்பர்ட், மரித்துப்போனார். 

கி.பி. 1931ம் ஆண்டு, திருத்தந்தை பதினொன்றாம் பயஸ் (Pope Pius XI), இவரை புனிதராகவும், மறைவல்லுனராகவும் உயர்த்தினார். 1941ம் ஆண்டு, திருத்தந்தை “பன்னிரண்டாம் பயஸ்” (Pope Pius XII), இவரை இயற்கை சார்ந்த அறிவியல் விஞ்ஞானிகளின் பாதுகாவலராக அறிவித்தார்.

Saint du Jour 

(15 novembre) 

✠ Saint Albertus Magnus ✠ 

Frère dominicain, évêque et docteur de l'Église : 

Naissance : avant 1200 après JC

Lauingen, duché de Bavière 

Décès : 15 novembre 1280 (à plus de 80 ans)

Cologne, Saint Empire Romain Germanique 

Vénéré dans : Église catholique romaine 

Béatifié : 1622 après JC

Pape Grégoire XV 

Canonisé : 1931 après JC

Pape Pie XI 

Sanctuaire majeur : Église Saint-André, Cologne, Allemagne 

Fête : 15 novembre 

Patronage:

Technologues/techniciens médicaux;  Sciences naturelles;  Philosophes;  Scientifiques;  Étudiants;  Ville de Cincinnati (Ohio) 

Albertus Magnus, également connu sous le nom de Saint Albert le Grand et Albert de Cologne, était un frère et évêque dominicain catholique allemand.  Plus tard canonisé comme saint catholique, il était connu de son vivant comme Docteur Universalis et Docteur experts et, vers la fin de sa vie, le sobriquet Magnus fut ajouté à son nom.  Des érudits tels que James A. Weisheipl et Joachim R. Söder l'ont qualifié de plus grand philosophe et théologien allemand du Moyen Âge.  L'Église catholique le distingue comme l'un des 36 docteurs de l'Église. 

Sélection biographique :

Albert le Grand, le fils aîné du comte de Bollstädt, est né vers 1206 à Lauingen, en Souabe, en Allemagne.  Après une formation soignée, il est allé étudier le droit à l'Université de Padoue en Italie.  Là, il se familiarise avec le bienheureux Jourdain de Saxe, général des dominicains, dont les conseils le conduisent à entrer dans l'ordre dominicain.  Bientôt, il est devenu connu pour sa dévotion filiale à Notre-Dame et son attention à l'observance monastique.  Il a été envoyé à Cologne pour terminer ses études, gagnant une réputation d'érudition dans les sciences naturelles plus grande que tous ses pairs. 

Après avoir terminé ses études, il a été envoyé pour enseigner la théologie à Hildesheim, Fribourg-en-Breisgau, Ratisbonne, Strasbourg et Cologne.  En 1245, il est envoyé à l'Université de Paris, où il démontre l'accord entre la foi et la raison et entre les sciences sacrées et profanes.  Le plus illustre de ses disciples, saint Thomas d'Aquin, lui succédera à la Sorbonne. 

Saint Albert retourna à Cologne en 1248 afin de diriger les études de son Ordre en tant que Régent du Studium Generale.  En 1254, il fut élu provincial dominicain d'Allemagne, et en 1260 fut nommé évêque de Ratisbonne.  Il démissionna de l'évêché au bout de trois ans et retourna enseigner à Cologne. 

Souvent, il a également été appelé à agir comme arbitre et conciliateur entre divers princes et évêques allemands.  Il assista au deuxième concile de Lyon (1274), où il prit une part active aux délibérations.  Il mourut à Cologne le 15 novembre 1280. Le 16 décembre 1931, il fut canonisé et déclaré docteur de l'Église par le pape Pie XI. 

Depuis l'an 1300, sous un vitrail de l'église dominicaine Saint-André de Cologne, on peut lire ces mots : 

« Ce sanctuaire a été construit par l'évêque Albert, la fleur des philosophes et des sages, un modèle de bonnes mœurs, brillant et splendide destructeur des hérésies, et le fléau des hommes mauvais.  Place-le, ô Seigneur, au nombre de tes saints. 

« Par nature, il avait l'instinct des grandes choses. Ainsi, comme Salomon, il implorait Dieu le don de la sagesse, qui unit intimement l'homme à Dieu, dilate les cœurs et élève les âmes des fidèles vers les hauteurs. La sagesse lui enseigna  comment unir une vie intellectuelle intensive à une vie spirituelle profonde, car il était à la fois l'initiateur d'un puissant mouvement intellectuel, un grand contemplatif et un homme d'action. 

Commentaires:

La vie de saint Albert le Grand s'exprime bien dans la description de la façon dont il excellait dans ces trois choses – il était un intellectuel, un contemplatif et un homme d'action.  Cela fait de lui l'une des plus grandes figures du Moyen Âge, l'un de ceux qui ont consolidé le Moyen Âge. 

Dieu lui a donné le don d'être remarquable dans beaucoup de choses.  S'il avait brillé dans une seule de ces choses, il serait un homme d'une renommée immortelle.  Pour ne citer que deux de ses réalisations intellectuelles, saint Albert est considéré comme le fondateur de la scolastique et il était le maître de saint Thomas d'Aquin, qui à son tour porta la scolastique à son apogée.  S'il n'était que ce grand intellectuel, il serait entré dans l'histoire pour cela.  Mais il était plus.  Il était aussi réputé pour son esprit religieux, c'était un grand contemplatif, un grand saint, qui lui donnerait toute la gloire possible.  Enfin, il fut aussi un illustre évêque qui acquit une énorme renommée dans son pays natal. 

Pourquoi la Providence fait-elle un homme si brillant, qui se démarque sur trois chemins différents à la fois ?  C'est montrer que la vie intérieure doit primer sur les autres.  On comprend que si saint Albert n'avait pas été un homme avec une forte vie intérieure, il n'aurait pas pu être l'extraordinaire savant qu'il était.  La vie intérieure donne les moyens à un homme d'exécuter la volonté de Dieu pour lui à la perfection.  En faisant cela, un homme développe pleinement ses talents naturels.  Souvent Dieu donne des charismes supplémentaires et des grâces extraordinaires à ceux qui sont fidèles afin de multiplier leurs qualités naturelles et les aider à accomplir leurs missions. 

Cela me rappelle un dicton de Dom Chautard, l'auteur du célèbre livre L'Âme de l'Apostolat.  Il était autrefois avec Georges Clemenceau, le très révolutionnaire premier ministre français.  Sachant que Dom Chautard était un homme très occupé, Clemenceau lui a demandé : « Comment fais-tu pour faire autant de choses en seulement 24 heures ?  Dom Chautard répondit : « C'est parce que je prie le chapelet.  Si vous le priiez aussi, vous trouveriez plus de temps pour accomplir vos tâches. 

C'est un paradoxe car prier le chapelet prend du temps par rapport à d'autres activités.  On pourrait penser que Dom Chautard plaisantait avec Clemenceau.  Ce n'est pas vrai.  Dans cette apparente contradiction, il y a une vérité profonde.  Si nous prenons le temps de développer notre vie intérieure, Dieu s'occupera des autres choses dont nous avons besoin et multipliera notre capacité à accomplir ce à quoi nous sommes appelés. 

C'est la grande vérité que nous apprenons de la vie de saint Albert. 

Ces belles paroles écrites en 1300 sous le vitrail de l'église Saint-André révèlent à quel point la mentalité religieuse moderne a changé.  Aujourd'hui, qui dirait qu'un saint est un « brillant et splendide destructeur d'hérésies et fléau des méchants » ?  Un tel éloge – qui remplit nos âmes de joie catholique – a complètement disparu du panorama religieux actuel.  Que cela révèle ainsi la différence entre la mentalité du progressisme qui domine malheureusement l'Église aujourd'hui et le véritable esprit catholique.  Il n'est pas difficile de voir quelle est la position des saints. 

Demandons à saint Albert le Grand de nous aider à voir la pleine extension des erreurs progressistes et de les combattre avec le même éclat et la même splendeur qu'il a combattu les hérésies de son temps.